Zondag 1 Februari 2004 12.00

Weer thuis Na een voorspoedige reis. Waren we om 23.30 weer in Midwolda. En 20 minuten later in Groningen.

Zaterdag 31 Januari 2004 11:23

Naar huis. We hebben de terugreis aangevangen. Met de luxe van alle techniek om ons heen laten we de kille armoede en warme gastvrijheid achter ons. Hoewel. De herinnering van wat we ervoeren gaat mee. We hoeven onze ogen niet eens te sluiten om de plaatjes te zien. En wat we zeker niet willen is dat u waarde lezer de ogen sluit. Er is geen excuus meer: wat kan ik daar nu aan doen. Voor 35 euro doet u boodschappen in Roemenie en koopt bij de bakker in Valea lui Mihai 30 broden en bij de kruidenier 30 worsten voor alle gezinnen in Simian of Tarcea of Salacea of Keceru. De groenteboer heeft ook weleens fruit in de aanbieding. Imre Kozsta pint uw geld daar, koopt de spullen en neemt het mee als hij er langs komt. Dan heeft hele dorp weer iets te eten. Kijk naar het huisje op de foto. Het staat in Tarcea. Een heleboel staan er. Onze donateurs weten nu weer waar ze voor gaven. Als we weer thuis zijn maken we een verslag. Op naar Holland. Verwachtte aankomstijd 3.00 vannacht.

Vrijdag 30 Januari 2004 21:38

De burgemeester (en de rest). We rijden weer op besneeuwde wegen van Oradea naar Berettyoujfalu. Olga van Lavieren (Nederlandse) heeft ons haar opvangcentrum laten zien. Ze vangt de jongeren op die in tehuizen zijn opgegroeid maar daar op hun achttiende uitgeschopt worden. Dakloos en zonder middelen om in hun levensonderhoud te kunnen voorzien komen ze vaak in prostitutie of drugshandel terecht. Olga vangt ze overdag op en probeert ze op een zinvolle manier de dag door te krijgen. Een aantal van de jongeren heeft al een of meerdere kinderen die worden opgevangen in een soort kinderdagverblijf. Samen met Olga en Krist (haar collega) gaan we naar Tarcad waar de burgemeester ons vertelt over de situatie van de Roma's. Hij wil dolgraag een soort multifunctioneel gebouwtje neerzetten in het zigeunerdorp omdat hij zich er terdege van bewust is dat een verbetering in de situatie van Roma's op langere termijn alleen bereikt kan worden als je de kinderen onderwijs geeft. Of hier op een projectmatige manier hulp te verlenen is moet nog bekeken/berekend worden. Olga zoekt in ieder geval voor ons uit welke officiële wegen bewandeld moeten worden om een particulier schooltje te starten. Verder moet het gebouw er komen en zal er een bevoegde leerkracht in dienst genomen worden. Kortom, een hoop voorwerk en dan hopen op een haalbaar project. We rijden met de burgemeester naar een aantal plekken in het dorp (het dorp strekt zich over een lengte van 25 km uit) om nog wat gebouwtjes te bekijken die eventueel verbouwd/opgeknapt kunnen worden om vervolgens dienst te doen als school of kliniekje. Het wordt weer een verbazingwekkende tocht door desolate gebieden met hier en daar een huisje dat (te) vaak weer meer weg heeft van een hutje. Wat hebben we veel mensen zien sjouwen met water en hout. Dat het hout zich in een bos een paar kilometer verderop bevindt, vooruit, maar ze moeten in de meeste dorpen ook nog eens kilometers lopen voor een jerrycan met water. We krijgen regelmatig het gevoel dat we aan het tijdreizen zijn in iets dat vast is blijven zitten in de achteruit. Voor diegenen die ons een beetje kennen tot slot nog even het volgende plaatje. John en Olly naast elkaar in de auto.......... stil.

Vrijdag 30 Januari 2004 14:38

Simian enTarcea Eigenlijk zouden we jullie allemaal gewoon mee moeten nemen naar deze dorpjes. Het scheelt in ieder geval iets te moeten uitleggen wat domweg niet uit te leggen valt. Als je deze mensen ziet ploeteren door de sneeuw, smerig, nederig, velen ziek, dan snap je het soms allemaal even niet meer. Het is een bittere vorm van geografische pech. Vijf maanden per jaar is het hier winter. Echt winter. En vind dan maar eens genoeg eten en hout om zo'n winter door te komen. We hebben vandaag hoe dan ook een heleboel gezinnen (even) blij gemaakt met brood en salami. In Simian wisten de kinderen zelfs nog te vertellen van ons bezoek van vorig jaar! Het huis dat door de stichting gebouwd is en waar de wind vorig jaar nog door de kieren in de muur heen joeg is aan de binnenkant dichtgepleisterd. Ook heeft het verroeste olievat dat dienst deed als kachel plaats gemaakt voor een gietijzeren fornuis. Enorme verbeteringen waar je weer goede moed van krijgt. We gaan weer verder. Eerst eten bij de ouders van Imre en dan naar Olga.

Vrijdag 30 Januari 2004 10:23

Ploegen door de sneeuw. Het programma voor vandaag wordt een klein beetje aangepast. Rustiger? Vergeet het maar! Niet alleen de burgemeester en Olga worden door ons bezocht maar we gaan ook nog naar Simian en Tarcea. In dat laatste zigeunerdorpje wordt voor het eerst stromend water aangelegd. Bij geen van beide bezoekjes willen we met lege handen aankomen. Aangezien de jasjes en schoentjes op een ander moment gedistribueerd zullen worden, hebben we besloten om vandaag in de plaatselijke supermarkt genoeg brood en olie te kopen om alle gezinnen (Tarcea 26 en Simian 29) een extra maaltijd te geven (in Nederland ga je toch ook nooit met lege handen op bezoek!).

Vrijdag 30 Januari 2004 08:53

Alexandra We zijn in een (misschien wel het?) ziekenhuis in Debrecen geweest om Babi te bezoeken. De wc's waren er smeriger dan in een willekeurige derderangs kroeg in Groningen, de sfeer gaf het gevoel dat de Russen gisteren pas vertrokken waren en op de Intensive Care afdeling golden minder regels dan bij het laatste Free Fight gala in Amsterdam. Daar hebben Babi bezocht. Veel kunnen we er even niet over zeggen. Eerst maar weer met de beide beentjes op de grond zien te komen. 's Avonds gaan we weer op pad (en wij maar denken dat de dag nu toch wel voorbij was). We gaan naar Told, een klein dorpje aan de Roemeense grens. Daar treffen we de vijftienjarige Alexandra in een koud zigeunerhuisje. Ze is Roma, intellegent, geweldig met kinderen (een aantal dagen per week vangt ze er een stuk of 25 op) , ambitieus, verantwoordelijk (als vader en moeder werken voedt zij haar broertjes en zusjes op) en volstrekt kansloos. Imre doet een boekje open over de discriminatie van Roma's. Officieel mag het natuurlijk niet maar in de praktijk worden Roma's van winkel tot kroeg en van straat tot school behandeld als uitschot. En Alexandra wil leren. Sterker nog, ze wil leren leren. Ze wil naar Nederland om de taal te leren (90% van de hulp aan zigeuners in die regio wordt volgens Imre door Nederlandse organisaties gegeven) en daarna wil ze terug naar Roemenië om de kinderen daar les te geven. We praten wat op haar in, grote stap, familie achterlaten, eenzaamheid, hard werken en zo, maar haar besluit staat vast, ze wil leren in Nederland. En het blijkt geen opwelling te zijn. Volgens Imre staat haar besluit al vijf jaar vast en wacht ze geduldig op een eventuele kans. We nemen de proef op de som en vragen haar of ze desnoods nu met ons mee terug zou gaan en waar haar hele familie bij staat zegt ze 'natuurlijk' zonder ook maar met haar ogen te knipperen. Dit moet vervolgd worden.....

Donderdag 29 Januari 2004 12:53

Tijd tekort! Het wordt een heel drukke dag. Imre wil eerst met ons naar het gasbedrijf om de aansluiting van gas te regelen voor het Hecida gebouw. Dit gebouw is een paar jaar geleden met hulp van de Gereformeerde Kerk Midwolda gebouwd. Alleen het gas moest nog aangelegd worden. Zou dit niet voor eind januari gebeuren dan zou het gebouw niet gebruikt mogen worden. We gaan dus eerst naar het gemeentelijk Gasbedrijf. Hierna gaan we naar een locaal inatallatiebedrijf om een eerste termijn te betalen zodat ze kunnen beginnen met het aanleggen van de kachels. Dan moeten we nog even naar iemand die het busje gaat repareren waarmee een zigeunerband onlangs over de kop geslagen is. Drie van de vier inzittenden hebben het er zonder noemenswaardig letsel vanaf gebracht. Alleen de zangeres van de band, Babi, ligt in een ziekenhuis in Debrecen. Vannmiddag kunnen we haar bezoeken. Eerst hebben we de spullen uit de auto gehaald en opgeborgen. Op de foto zie je Maria, de vrouw van Imre. Zij wordt verantwoordelijk voor de hulp aan zigeunerkinderen. Maria zal in de toekomst heel belangrijk voor ons zijn. Zij kent alle kinderen uit de dorpen en weet waar behoefte aan is. Wij gaan nu eerst weer op pad.

Donderdag 29 Januari 2004 06:23

Op de goede weg.... Twee vrachtwagens geschaard en dan ook nog zo dat twee rijbanen hermetisch afgesloten worden en nog een andere vrachtwagen slordig in een greppel geparkeerd om zo met z'n allen een file te creëren van ettelijke kilometers. Overal zwaailichten van politie en takelauto's. Maar laat het nou allemaal op de andere rijbaan gebeuren! We zitten dus op de goede weg.... Als alles zo blijft bereiken we voor negen uur ons doel, Berettyoujfalou. Daar zullen we onze lading aan Imre Koszta afgeven. We weten niet wat Imre allemaal voor ons in petto heeft maar zullen ongetwijfeld op sleeptouw genomen worden. Hopelijk zit er nog een bezoek aan Simian in. Vorig jaar zijn we er ook geweest om de schoentjes af te geven en het gezin te bezoeken dat in het huisje woont dat door de stichting Annovyn gefinancierd is. Vrijdagmiddag rond een uur of een hebben we een afspraak met Olga van Lawiere. Zij is Nederlandse en runt een opvangtehuis in Oradea (Roemenië). Er zal dan ook een burgemeester aanwezig zijn die hulp wil verlenen aan de zigeuners in zijn dorp. We zijn uiteraard benieuwd naar eventuele samenwerking. Verder zijn we zonder problemen in Budapest aangekomen, of het moet het vreemde blikje pepdrank al zijn geweest dat John ergens langs de weg had gekocht om wakker te blijven. Hij heeft minstens een kwartier lang met wijd opengesperde ogen Flogging Molly lopen meeschreeuwen en neem van mij aan, er zijn dingen waar hij beter in is!

Woensdag 28 Januari 2004 21:53
	Tankstop 21.00 we zijn voorbij Leipzig. Alle wegen perfect vlak bij bremen een buitje gehad. We hebben nu 529km gereden electronisch gestuurd.

Woensdag 28 Januari 2004 18:08
Vertrek We hebben alles ingepakt eten drinken kleren (Niet te veel). Nog een snelle check. Bingo de sneeuwkettingen liggen nog in Midwolda. Toch maar even langs gaan om het noodlot niet te tarten. Dan is het gaan. Kootje fietst langs en wenst ons een goede reis. De schemering valt in. We melden ons bij de eerste stop.

Woensdag 28 Januari 2004 12:53

Een auto vol! We hebben voor het eerst de zakken en dozen met jassen, schoenen, sokken en sjaals op een plek verzameld. Het kwam werkelijk overal vandaan, van schuren en zolders tot aan garages en kantoren. Gelukkig past er een hoop in een volkswagen Sharan, zeker nadat alle stoelen eruit verwijderd zijn. Een stoel is voor de gelegenheid omgedoopt tot bed en blijft achterin zitten. Hier zullen we per toerbeurt in slapen en hoe beperkt het ook mag lijken, het slaapt prima. Vorig jaar stapten we in ieder geval redelijk fit uit de auto na 1700 km non-stop gereden te hebben. Het enige onvoorspelbare aan de reis is het weer. We houden jullie op de hoogte......

Dinsdag 13 Januari 2004 22:38

Wat een tegenslag. Ons gepland vertrek op 14 januari gaat niet door. Imre Kozta, onze Hongaarse contactpersoon, moet naar een conferentie en kan ons dus niet helpen met het over de grens krijgen van de jassen, schoentjes, sokken en sjaals. De reis wordt uitgesteld tot woensdag 28 januari. Gezien het extreem slechte weer in Oost-Europa is dit behoorlijk slecht nieuws. Juist nu is de behoefte aan warme kleding groot, maar zonder hulp komen we de grens met een volgepakte auto niet over. We zullen geduld moeten hebben.......

Dinsdag 06 Januari 2004 20:30
	De voorbereiding is in volle gang. We hebben ook een behoorlijke hoeveelheid mooie kinderschoenen om mee te nemen. Niet te vergeten de prachtige wollen sokken gebreid door de dames uit Leek (zie sokkenproject)

Maandag 05 Januari 2004 10:57

Om straks tijdens onze reis naar Roemenië verslag te kunnen doen van onze ervaringen hebben we de internetsite van de stichting geleerd om onze e-mails te herkennen. Dit houdt in dat als wij een foto maken met een begeleidende tekst en we versturen deze per e-mail naar onze internetsite, het reisverslag automatisch bijgewerkt wordt (de benodigde hardware zie je hier afgebeeld). Zo hebben we vorig jaar vanuit de zigeunerdorpen verslag kunnen doen van de verschrikkelijke omstandigheden waaronder de roma-zigeuners leven en hebben we real-time kunnen laten zien wat er met alle schoentjes gebeurde. Vanaf 14 januari zal het nieuwe reisverslag op deze pagina te volgen zijn.