Vrijdag 16 april 2004, 20:52 uur. De avond valt.

Het wordt tijd voor john om te gaan slapen. Er zit reeds 500km op.

 Zaterdag 17 april 2004, 04:12 uur. Grenzen vervagen.

Het kan toch vreemd lopen. Eerst vergeten we een niet onbelangrijk deel van onze voorraad hulpgoederen mee te nemen waardoor we ter hoogte van Winschoten weer terug naar Midwolda moeten. Vervolgens missen een stuk of drie verkeersborden (vermoedelijk acht vierkante meter per stuk) waarop de afslag Hannover aangegeven wordt. Bijna in Hamburg aangekomen gaan we terug, om na een stukje terug tot de conclusie te komen dat er vanuit Hamburg ook een goede weg naar het Zuiden gaat. Zo zien we een bepaald stuk asfalt drie keer terwijl we daar helemaal niets te zoeken hadden. Maar goed, het heeft op een of andere manier een uur tijdswinst opgeleverd (?) dus je hoort ons er verder niet meer over.
Het is nu drie uur 's nachts en we zijn bij Wenen. We moeten ergens onderweg per ongeluk aan het tijdreizen zijn geslagen.

 Zaterdag 17 april 2004, 07:09 uur. Voorbij Budapest.

We laten Budapest achter ons liggen en beginnen aan de laatste 200 kilometer van onze reis. De regen valt met bakken tegelijk uit de hemel. Olly ligt nog heerlijk te dromen. Imre belde net. Ze gaan eerst op bezoek bij Babi. Daarna winkelen met Alexandra. Imre had nog niet alles voor haar kunnen kopen. We proberen ook nog een bezoek aan Simian te brengen, hopelijk weer met brood en worst.

 Zaterdag 17 april 2004, 11:06 uur. Eerst nog even een voedzaam ontbijt.

We komen om 09:00 uur aan bij Imre en Maria. Er wordt 'eventjes' een voedzaam ontbijt geregeld. Tijdens het ontbijt brengt Imre ons op zijn onnavolgbare wijze op de hoogte van het dagprogramma. In rap tempo ratelt hij het dagprogramma erdoor om ons daarna op een even zo rappe autorit te trakteren. John en ik doden tijdens die rit de tijd met kijken wie de meeste kleuren kan schijten. Hiermee vergeleken lijken de 1900 km die we zelf hebben afgelegd meer op een ritje met een rollator.

 Zaterdag 17 april 2004, 12:07 uur. En nu met Alexandra de laatste inkopen doen.

Een spijkerbroek, schoenen, t-shirt, tandenborstel enz. Het moet voor haar wel vreemd zijn, met drie mannen op pad, winkel in, winkel uit. We leren haar al gauw dat ze niet bij alles 'Dank u wel' hoeft te zeggen. En ze blijkt al meer Nederlandse woordjes te kennen. Imre zei al dat ze geoefend had met de cd die wij hem mee hadden gegeven.
Nu brengen we haar eerst weer naar haar huis en gaan zelf door naar Babi. Vanavond halen we haar op slaapt ze bij Imre zodat we morgenvroeg kunnen vertrekken.
Dit is allemaal wel heel bijzonder!

 Zaterdag 17 april 2004, 16:06 uur. We zijn bij Babi geweest.

Het gaat absoluut beter met haar dan toen we haar begin dit jaar in het ziekenhuis van Debrecen troffen. Maar het blijft triest om te zien, verlamd vanaf haar middel, liggend op een bedje in een ruimte die vermoedelijk als woonkamer dienst doet.
Na dit bezoek brengen we Alexandra eerst weer even naar huis. We willen zelf nog naar het Romadorp in Simian (met brood en salamie uiteraard) en halen haar rond de klok van acht uur weer op. Vannacht slapen we allemaal bij Imre. Morgenochtend vertrekken we richting Groningen.
Nu op naar de bakker.

 Zaterdag 17 april 2004, 22:58 uur. Bijwerken website.

Bij imre aan tafel werkt Olly nog even de laatste pagina bij.

 Zondag 18 april 2004, 08:34 uur. Fantastisch!

Ben je 1700 kilometer van huis, ploegend door de bagger na een grensovergang waar Noord-Korea jaloers op kan zijn, over wegen waar een Marslander geen schijn van kans zou hebben, door straten die dat alleen zijn omdat er aan weerszijden huisjes staan en dan kom je in het zigeunerdorp van Simian en voel je je gewoon een beetje thuis. Dat je de gezichten van de meesten herkent zegt eigenlijk al genoeg. We hebben de hele tijd hand in hand moeten lopen met tien kinderen tegelijk (allemaal een vinger). Uiteraard hadden we salami en macaroni meegenomen (het brood was op). Wat waren ze er weer blij mee.
Na dit beyoek gaan we Alexandra ophalen. Haar ouders hebben een klein kamertje schoon en mooi gemaakt waar we een kopje koffie kunnen drinken. Het is vreemd, het besef dat zij alles achterlaat en haar familie achterblijft. Het afscheid was innig en emotioneel. Desondanks verbaten we ons over de opgeruimde indruk die Alexandra maakt. Ze probeert allerlei gesprekjes te voeren en heeft er zichtbaar plezier in. Als dit een voorbode is van het verdere verloop van haar verblijf in Nederland dan komt het helemaal goed.
O ja, in Hongarije is het gebruikelijk dat je niet alleen je verjaardag viert maar ook je zogenaamde "naamdag". Iedereen komt dan op bezoek en er wordt dan blijkbaar veel en lekker gegeten.
Zet het alvast maar in de agenda.....Alexandra's naamdag valt op 18 mei!

 Zondag 18 april 2004, 08:52 uur. Het zondagmorgen.

Alexandra en henny maken het ontbijt klaar. Ze oogt heel ontspannend. We gaan straks maar hencida waar we vanuit de kerkdienst vertrekken.

 Zondag 18 april 2004, 09:18 uur. Dansend afscheid nemen.

Vlak voor ons vertrek naar Hencida maken ze nog even een dansje door de kamer. Het tekent de sfeer.

 Zondag 18 april 2004, 10:22 uur. Nog even maar de kerk.

Met Alexandra gaan we nog even maar de kerk in Hencida. Daarna vertrekken we naar Nederland.

 Zondag 18 april 2004, 10:43 uur. Gebedsdienst.

Het is de gewoonte om elkaar voor deze grote reis Gods zegen toe te bidden. De zigeuners van de hençida kerk hebben Alexandra de handen opgelegd en spreken een gebed uit.

 Zondag 18 april 2004, 15:53 uur. De Oostenrijkse grens.

Een paar kilometer blik scheidt ons van de grens met de EU. Dit is wel een spannend moment, hoeveel moeite zullen we moeten doen om een betrouwbare indruk te wekken. Hopelijk komt het alleen op wat praten aan, desnoods veel, dat redden we vast wel. De sfeer in auto is echt geweldig. Alexandra oefent allerlei woordjes en heeft vreselijk veel pret om onze pogingen een beetje Hongaars te praten. Nu al blijkt dat we met een heel bijzonder mens te maken hebben!

 Zondag 18 april 2004, 20:25 uur. Ergens onderweg.

De reis verloopt prima. Alexandra heeft vanuit de auto met haar vader gesproken. Ze babbelde er vrolijk op los en hoewel we er niets van verstonden klonk het allemaal opgewekt. Ergens onderweg stoppen bij een wegrestaurant met een prachtig uitzicht. Alexandra wil dat we haar op de foto zetten met de heuvels op de achtergrond. Ze geniet zichtbaar van alle mooie vergezichten en een bijna wolkenloze lucht werkt daar hard aan mee. Wij rijden normaalgesproken 's nachts dus voor ons is het ook een mooie tocht. We hebben wel veel tijd verloren met ons uitstapje in Budapest waardoor we denken rond een uur of twee thuis te komen. Maar dan hebben we wel een prachtig avontuur achter de rug. Alhoewel, eigenlijk is dit nog maar het begin van dat prachtige avontuur......

zie: Foto's Szandra. Er zullen vanaf nu twee namen worden gebruikt. Alexandra is de naam die ze gebruikt voor mensen die ze nog niet goed kent en Szandra voor goede vrienden en kennissen.