Brood en salami voor Simian en Tarcea

Tijdens onze reis in oktober 2004 hebben we onze traditie voortgezet als het gaat om voor alle gezinnen eten mee te nemen. Brood en salami deze keer. We hadden een ruime voorraad zodat grote gezinnen een extra portie konden krijgen. Ook de allerarmste gezinnen kregen twee broden en twee salami worsten. Jenö, de de dorpsoudste, heeft alle namen van de gezinnen en het aantal kinderen op papier. Uiteraard ontstaat er discussie over wat een groot gezin is. We komen tot de volgende oplossing; eerst de gezinnen met meer dan 6 kinderen, dan 5 kinderen, bij minder dan 4 kinderen trekken we de grens.

In Tarcea gaat het op de zelfde wijze. We hebben daar geen lijst van de mensen dus het gaat iets minder gestructureerd. Uiteraard probeert ieder gezin extra te krijgen en is de teleurstelling groot als dat niet lukt. Een man maakt een opmerking waarvan Szandra zegt: "dat zal ik maar niet vertalen," en omdat zij zich aan haar woord houdt zullen we niet weten wat hij zei. Het is ook niet belangrijk. Wat we wel hebben is dat dubbele gevoel. Aan de ene kant, het plaatje van de rijke die arrogant bepaalt wie wat krijgt en de arme die maar dankbaar heeft te zijn voor wat hem of haar wordt toebedeeld. Het andere gevoel dat brood en salami een welkome aanvulling zijn op het uiterst karige rantsoen.