24-10-2004, 22:39 uur.  Reis naar Tarcea en Simian.
27-10-2004, 16:56 uur.  Bijna klaar.
27-10-2004, 21:33 uur.  Het wordt nacht.
27-10-2004, 22:36 uur.  Balen.
28-10-2004, 00:10 uur.  We zijn aangekomen in het hotel.
28-10-2004, 09:38 uur.  Goede morgen.
28-10-2004, 10:36 uur.  Wachten.
28-10-2004, 11:37 uur.  Heel groot.
28-10-2004, 12:36 uur.  De volgende garage.
28-10-2004, 14:14 uur.  Het schiet niet op.
28-10-2004, 16:36 uur.  Ja.
28-10-2004, 16:37 uur.  Eindelijk.
28-10-2004, 20:18 uur.  Passau.
29-10-2004, 11:23 uur.  Ontbijt.
29-10-2004, 13:20 uur.  Eten.
29-10-2004, 19:39 uur.  Simian.
29-10-2004, 21:24 uur.  Simian foto's.
29-10-2004, 21:36 uur.  Simian ellende.
29-10-2004, 21:54 uur.  Tarcea.
30-10-2004, 12:30 uur.  Zaterdagmorgen.
30-10-2004, 12:31 uur.  Een hut.
30-10-2004, 14:42 uur.  Indrukken.
30-10-2004, 14:46 uur.  Ook Imre verdient hier alle lof.
30-10-2004, 20:03 uur.  Went het nou echt nooit?
31-10-2004, 09:44 uur.  Trui.
31-10-2004, 10:54 uur.  Barbeque.
31-10-2004, 17:15 uur.  Rondrijden in de omgeving.
31-10-2004, 17:37 uur.  Nog even.
01-11-2004, 02:46 uur.  Bijna halverwege.
01-11-2004, 03:53 uur.  Op weg maar je eigen vertrouwde wereld.
01-11-2004, 07:31 uur.  Kassel 120km.
01-11-2004, 07:50 uur.  Reisgenoot vd maand.
01-11-2004, 10:44 uur.  Midwolda.
 
  24-10-2004, 22:39 uur.  Reis naar Tarcea en Simian.
27-10-gaan we (Karin Joke Szandra Olly en John) naar Hongarije en Roemenië. Voor Karin en Joke en Szandra zal het de eerste keer zijn dat ze meegaan naar de Roma nederzettingen in Roemenie. We willen met de schooldirecteur van Tarcea een gesprek hebben over het vervolg van het Multifunctioneel gebouw in Tarcea. We gaan kijken naar de huizen die gefinancierd zijn door Camping Meistershof in Simian en Tarcea. Szandra zal een paar dagen thuis doorbrengen. We gaan met haar schoolhoofd praten wat een goede vervolg opleiding zal zijn en waar. Op deze plaats zal er dagelijks meerdere keren verslag gedaan worden door een van ons.
  27-10-2004, 16:56 uur.  Bijna klaar.
Nog even en we gaan.
  Woensdag 27-10-2004, 21:33 uur.  Het wordt nacht.
We hebben de eerste pot koffie en tank leeg. Het wordt rustig op de weg en in de auto. John gaat slapen dan kan hij bij de volgende tank stop het stuur overnemen van olly
  Woensdag 27-10-2004, 22:36 uur.  Balen.
De auto is stuk. Uitlaat rood gloeiend. Nu wachten op hulp.
  28-10-2004, 00:10 uur.  Hotel.
We zijn aangekomen in het hotel. Morgenvroeg weten we meer.
  28-10-2004, 09:38 uur.  Goede morgen.
We weten nog niets. Anwb en garage zouden terugbellen. We hebben in ieder geval een dag verspeeld.
  28-10-2004, 10:36 uur.  Wachten.
Wachten. Niemand weet hoe lang. We zijn als een nomaden troep neergestreken in de vw garage
  28-10-2004, 11:37 uur.  Heel groot
Heel groot, efficiënt, planning volgens de nieuwste normen, maar even een paar gestrande reizigers tussendoor helpen, ho maar!
Dus dan maar maar een kleinere garage zoeken waar ze wel gelijk naar de auto willen kijken.
  28-10-2004, 12:36 uur.  De volgende garage.
Oke, ze hebben gekeken. Met twee mannen zelfs. We houden goede moed. Hoewel......
  28-10-2004, 14:14 uur.  Het schiet niet op.
De bougies zijn vervangen en het wachten is op kabels, om 15 uur kunnen die hier zijn. Dan zijn er twee mogelijkheden of hij doet het of niet .......
  28-10-2004, 16:36 uur.  Eindelijk.
Het onderdeel is er en zit op zijn plaats. De motor loopt weer. Maar helaas nog niet goed. De garage wordt al opgeruimd. Ons bekruipt een naar gevoel.
  28-10-2004, 16:37 uur.  Ja.
We gaan weer. Eindelijk klaar.
  28-10-2004, 20:18 uur.  Passau.
Jawel het schiet lekker op. Geen files geen oponthoud behalve die ene 19 uur. We gaan even eten tanken en dan Oostenrijk.
  29-10-2004, 11:23 uur.  Ontbijt.
We waren om 4 uur in Told. Nadat we Szandra en de spullen hadden uitgeladen op naar het huis van Imre. We sliepen tot 7 uur in de auto en daarna nog even in bed. Nu het programma maken. Vanddaag in iedergeval naar Roemenie
.  29-10-2004, 13:20 uur.  Eten.
We hebben brood en salami gekocht voor tarcea en simian.
  29-10-2004, 19:39 uur.  Simian.
Brood en worst uitgedeeld een emotionele schokkende beleving. Hoe blij men is de kinderen snuiven de geur op van simpel brood en worst.
  29-10-2004, 21:24 uur.  Simian foto's.
Naast het uitdelen van het het brood en de worst waren we er ook voor het brengen van de foto's die we in april hadden gemaakt. Dat was natuurlijk prachtig. Het was hartverwarmend om al die bekende gezichten weer te zien. Iedereen was zo blij.
  29-10-2004, 21:36 uur.  Simian ellende.
Het was niet alleen blijdschap een gezin was hun huis kwijt en er kan voor de winter niet meer gebouwd worden. De man heeft astma en 2 van de kinderen zijn ernstig ziek. De moeder is weer zwanger en er is geen geld voor wat dan ook. We willen in ieder geval een huis voor ze bouwen en zullen een voedsel programma starten in de hoop daarmee de kinderen tot het voorjaar in leven te houden. Hun hut bestaat uit een gat in de grond met een dak van takken plastic en aarde.

Van het door ons gebouwde huis mist behalve het raam nu ook de deur. De oudste dochter Ireen van 14 is zwanger en en het gaat de moeder niet echt goed. Geen van de kinderen die we spraken gaat naar school. Gelukkig hadden we aan Szandra een goede tolk. Het was voor haar zichtbaar moeilijk alle ellende te verwerken.

  29-10-2004, 21:54 uur.  Tarcea.
Het welkom was apart een man speelde op zijn viool die hij bij een eerder bezoek had gekregen. De kinderen zongen spontaan. We zagen de huizen die gebouwd waren en wat de mensen ervan gemaakt hebben. De een trok erin en klaar. De andere maakte met verf en kleden er iets moois van. De beide huizen die camping Meistershof financieerde waren klaar 1 een juweel van binnen en de andere kaal maar warm en droog. Later meer. Het multifunctionele gebouw blijft deze winter zoals het is om te voorkomen dat het wordt gekraakt. Wel bleek uit de reacties dat men er erg blij mee is. Trots werden de deuren en kozijnen er even ingezet voor ons. Het brood en de salami werd ook hier goed ontvangen. In de auto terug waren we allemaal weer erg onder de indruk van alle ellende die we zagen voor Joke Karin en Szandra teveel om direct te verwerken. En voor Olly en John te veel om aan te wennen.
  30-10-2004, 12:30 uur.  Zaterdagmorgen.
Na een goede nacht slaap kun je je gedachten en indrukken enigszins ordenen. We hebben gisteren Simian en Tarcea bezocht. trefwoorden voor mij, ongekende armoede, toch blije, vrolijke kinderen, maar onbeschrijfelijk vies naar onze begrippen. Een baby van veertien dagen oud, onder de vliegen, gewikkeld in doeken, in een hoekje van een bed waar de hele familie van soms zes, zeven personen slaapt. Het vorige babietje was gestorven, waarom verbaast me dat niet? Joke.
  30-10-2004, 12:31 uur.  Een hut.
Een hut een meter ingegraven in de grond, twee vierkante meter, vader, lijdend aan astma, wanden en dak van stro en aarde en takken, moeder vijf maanden zwanger van het vijfde kind, het oudste kind een jaar of drie leunend tegen vaders knie, kijkt ons aan, een meisje van twee met alleen een rompertje aan en een ongelooflijk dik buikje, de drukkertjes van het rompertje konden niet dicht, dit kindje moest geopereerd, maar wanneer? De baby bij moeder op schoot, bleek, zwak en ziekelijk, zal dit kindje de komende winter overleven? Het is toch afschuwelijk dat je je dat afvraagt op een dag reizen van Nederland met al de medische zorg die nodig is? En wat is er nu nodig voor deze baby, voedsel, enige hygiëne, hoe zou dat kunnen in een gat in de grond. Teruglezend heb ik aan trefwoorden niet genoeg woorden om de situatie te moeten beschrijven waarin deze medemensen moeten overleven. Vandaag kunnen wij andere dingen gaan doen, wij wel!

Joke.

  30-10-2004, 14:42 uur.  Indrukken.
Aan mij nu de vraag om de eerste indrukken op papier te zetten.
Een moeilijke klus want mijn hoofd tolt. Het zit vol met indrukken en het is echt zwaar. Ik kan mijn hoofd haast niet meer tillen. Als we in Simian aankomen komen er uit alle huisjes mensen en kinderen aangelopen. Men is opgelaten en vrolijk en Olly en John worden herkend. Het dorpje ligt midden in de rimboe, een verlaten stuk land ( ver buiten een dorp gelijk als in Nederland). De zon schijnt en de lucht is blauw. De weg er naar toe is een hobbelige zandweg. Ik realiseer me direct dat wanneer het hier koud en nat is, het een heel andere aanblik heeft dan vandaag. Zoals kinderen bijna altijd zijn stralen deze kinderen ondanks hun omstandigheden vrolijkheid uit. Hun vreugde kan helemaal niet op als John en Szandra fotos gaan uitdelen. Op dit moment worden Joke, Olly en ik in het eerste huisje uitgenodigd. Een nieuw huisje gefinancierd door de camping Meisterhof. Twee kamers, een kachel met een pijp naar buiten en wat badhanddoeken aan de muren ter decoratie. De vader en moeder zijn trots op hun huis en verzorgen het naar omstandigheden goed. Hoe verder we het dorp ingaan en ook in oude huizen kijken hoe meer armoede we tegenkomen. Een kamer voor 8 mensen. Waar zijn de bedden? Niet aanwezig. Ze hebben echt niks. En met dat echt niks bedoel ik ook echt niks. Het is echt haast ondenkbaar hoe deze mensen leven. Niet een beetje arm maar echt, echt arm Het huisje waar Monica woont met 8 mensen daar staat niks. Geen pan, geen bord geen bakje om water tehalen. Een bed met wat doeken een soort kachel/kookplaat en dat is het. Het haast geen toekomstperspectief hebben van deze mensen maakt me treurig. Geen geld, geen eten, geen kleding, geen hygiëne. Ik ben onder de indruk als we eten uitdelen en sommige moeders boos zijn omdat ze vinden dat ze meer moeten. Logisch elke ouder wil zijn kind voeden en als je niks hebt dan probeer je. Ook ben ik onder de indruk over hoe ze eruit zien. Vies, nauwelijks kleren, op blote voeten. Imre vertelt ook dat als je ze nu spullen geeft dat ze die gewoon verkopen want dat hebben ze met mooi weer niet nodig. Er is zelfs iemand die zijn ramen en deur heeft verkocht. Nu geld hebben voor eten is belangrijk. In de winter ziet hij wel weer.
  30-10-2004, 14:46 uur.  Ook Imre verdient hier alle lof.
Ook Imre verdient hier alle lof. Wat een gedreven man die zijn ziel en zaligheid aan deze mensen geeft. Ook wil ik mijn bewondering over Szandra uitspreken. wat een meid. Iemand zei ze is net een kameleon ze past zich aan aan elke omgeving. Pap en Mama Rosta mogen trots zijn op zo'n kanjer. Voor de mensen thuis.Van een gat in de grond naar een huisje met twee kamers is voor hen al een geweldige verbetering. We moeten doorgaan. Er staan hier nog steeds huisjes die je eigenlijk geen huisjes kunt noemen. John en Olly, stichting Annovyn ga door !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Karin
  30-10-2004, 20:03 uur.  Went het nou echt nooit?
Op een vreemde manier wennen sommige dingen wel. Het eerste jaar dat wij er kwamen, midden in de winter, een meter sneeuw, een striemende wind die over een kale vlakte blies waar hier en daar een lemen "huisje" stond, kon je je niet voorstellen dat er ook maar 1 kind de volgende zomer zou halen. En na twee winters ken je zo'n beetje het hele dorp van gezicht en ben je oprecht blij dat ze het op een of andere manier weer allemaal gered hebben. Hoe ze het precies voor elkaar krijgen blijft voor een buitenstaander volstrekt onduidelijk. Ondanks alle barre winters die ze al achter de rug hebben zullen ze zich door de volgende weer net zo makkelijk laten verassen. Een wintervoorraad aanleggen, hoezo? We hebben nu honger dus eten we nu alles op, morgen zien we wel weer verder. Maar als je nu wat over hebt, kun je dan niet wat bewaren voor morgen? Natuurlijk niet! Als je nu teveel hebt dan nodig je de buren uit en desnoods de buren daarnaast, net zolang totdat je alles hebt opgegeten. Zo doen we dat al honderden jaren en zo willen we het blijven doen. En je ziet het, een aantal overleeft zo'n winter ook nog! We kwamen in Tarcea dit keer in een huisje van een man die zijn tafel vol met wekflessen had staan. Het bleek een wintervoorraad te zijn! Dan wordt je blij. Blij omdat je een teken ziet, hoe klein dan ook, waaruit blijkt dat er ook voor deze mensen hoop is. Ze zullen langzaam maar zeker opkrabbelen uit dit onmetelijk diepe dal. Deze bizarre wereld van deels schroeiende hitte, deels inktzwarte en ijzige duisternis zal veranderen. We zullen alleen moeten wennen aan het feit dat het niet in ons tempo kan gebeuren. En al helemaal niet met onze westerse manier van redeneren. Maar dat went op een vreemde manier toch wel een beetje. Olly
  31-10-2004, 09:44 uur.  Trui.
Norbert is mijn naam ik ben een broertje van Szandra. Mijn zus kwam met heel veel kleren. We hebben samen met de andere families in Told en omstreken de spullen verdeeld. Ik mocht deze hebben. Ik ben er trots op. Vandaag komen Karin Joke Olly en John bij ons. Leuk.
  31-10-2004, 10:54 uur.  Barbeque.
Wij namen de spullen mee Szandra 's vader stond om 5 uur op om de soep op te zetten. Olly en ik moesten roeren.
  31-10-2004, 17:15 uur.  Rondrijden in de omgeving.
's Middags laten we Szandra achter bij haar familie in Told en gaan met ons viertjes rondrijden in de omgeving. Menig dorpje passeert de revue en we blijven ons verbazen over de alom aanwezige armoede. Ook in Hongarije dus. En daar waar de "normale" Hongaar arm is, is de Roma nog veel armer. En mocht je zo nu en dan misleid worden door een mooi gepleisterd geveltje dan blijken er toch weer de onvermijdelijke lemen blokken onder te zitten.
  31-10-2004, 17:37 uur.  Nog even.
Nog even en we gaan. De kamer is vol. Een beetje verdriet een beetje blij.
  01-11-2004, 02:46 uur.  Bijna halverwege.
80km voor Passau. In Oostenrijk veel mist en regen gehad.
  01-11-2004, 03:53 uur.  Op weg maar je eigen vertrouwde wereld.
En voor je het in de gaten hebt ben je weer op weg maar je eigen vertrouwde wereld. Een wereld waarin het overleven van de dag van vandaag geen rol meer speelt en de toekomst door een breed scala aan maatschappijen volop verzekerd kan worden. Annovyn betekent "andere wereld" en wat de stichting probeert is een klein beetje verlichting in die wereld te brengen. Het begon ooit met kinderschoentjes en -jasjes, het zijn inmiddels projekten van structurelere aard geworden. Veel Roma wonen nu in huisjes waar weer en wind geen vat meer op hebben en in Tarcea wordt een prachtig multifunctioneel gebouw neergezet waar de kinderen straks onderwezen kunnen worden. En dan Szandra, een meisje dat de kans krijgt om in Nederland te leren en daardoor hopelijk andere kinderen inspireert om te vechten voor een betere toekomst. Het zal niet altijd zo snel gaan als wij misschien zouden willen, maar stukje bij beetje wordt de leefsituatie van de Roma verbeterd en dan is ieder stapje, hoe klein dan ook, winst.
  01-11-2004, 07:31 uur.  Kassel 120km.
6.00 uur. Joke en john hadden de hondenwacht. De rest sliep vredig.
  01-11-2004, 07:50 uur.  Reisgenoot vd maand.
7.30 uur. Met algemene stemmen is tijdens een geheime stemming van het genootschap van andere wereld reizigers is deze dame gekozen tot reisgenoot vd maand. De deskundige jury roemde vooral haar rustige aanwezigheid. Eindeloos geduld bij pech. Het delen van brood met beleg. Er was slecht een klein tijdrovend minpuntje maar vanwege haar ruimhartige schuldbekentenis daarover houdt de jury dat discreet onder de pet.
  01-11-2004, 10:44 uur.  Midwolda.
We zijn weer thuis.