11 januari 2005, 22:55 uur. Doel van de reis.
13 januari 2005, 09:14 uur.  Vliegveld Hamburg.
13 januari 2005, 12:08 uur.  Aankomst.
13 januari 2005, 13:13 uur.  Even doorbijten.
13 januari 2005, 21:27 uur.  Weer thuis.
13 januari 2005, 21:52 uur.  Bonenbrij.
14 januari 2005, 10:19 uur.  Oude School.
14 januari 2005, 12:18 uur.  Nieuwe school kookles.
14 januari 2005, 12:24 uur.  Nieuwe school computerlokaal
14 januari 2005, 13:00 uur.  Nieuwe school gymlokaal.
14 januari 2005, 16:56 uur.  Babi.
15 januari 2005, 07:46 uur.  Ontbijt.
15 januari 2005, 11:23 uur.  Goede handel.
15 januari 2005, 23:20 uur.  Eerste dorp.
15 januari 2005, 23:29 uur.  Ik kan het niet geloven, en wil het niet geloven.
16 januari 2005, 00:11 uur.  Woorden te kort.
16 januari 2005, 01:30 uur.  Tarcea en mijn gedachten.
16 januari 2005, 08:43 uur.  Simian.
16 januari 2005, 09:06 uur.  Tarcea.
16 januari 2005, 12:56 uur.  Kerkdienst.
16 januari 2005, 22:54 uur.  Laatste avond.
17 januari 2005, 00:16 uur.  Verjaardag.
17 januari 2005, 11:43 uur.  Budapest.
17 januari 2005, 14:55 uur.  Laatste etappe.


  Dinsdag 11 januari 2005, 22:55 uur.  Doel van de reis.
Het doel van de reis is een gesprek met de directie van de oude school van Szandra. We willen met Szandra uitzoeken wat de beste opleiding voor haar is. Uiteraard gaan we kijken hoe het nu is in de dorpen Tarcea en Simian. Daarnaast staat een bezoek op het programma aan een soort van kampeerboerderij waar mogelijk kinderkampen kunnen worden gehouden. Ook hepen we in Tarcea e burgemeester te treffen om te praten over de opzet van de school op de Roma nederzetting.
  Donderdag 13 januari 2005, 09:14 uur.  Vliegveld Hamburg.
Nog even tijd voor koffie.
  Donderdag 13 januari 2005, 12:08 uur.  Aankomst.
We zijn in Budapest. De deelnemers aan deze reis vlnr:

Richard Slaar Szandra Rostás Inge Spee en Jose Klungers.

John Klungers maakte de foto en staat er dus niet op.
  Donderdag 13 januari 2005, 13:13 uur.  Even doorbijten.
We hebben de meeste kilometers wel gehad... Maar deze zijn wel de meest avontuurlijke. Imre stelde ons gerust. We hoefden geen gordel om. Nou......
  Donderdag 13 januari 2005, 21:27 uur.  Weer thuis.
Szandra is weer thuis. Het was een emotioneel weerzien de familie. Het feestmaal was bereid en wij moesten even mee eten. Er zacht ons de komende dagen een heel druk programma Szandra zal in ieder geval meegaan naar Roemenië.
  Donderdag 13 januari 2005, 21:52 uur.  Bonenbrij.
Voor de niet ingewijden zoek er niets achter. Voor de blokkendozen Inge zegt: het is best lekker. Vanavond veel en lekker gegeten. Inkopen gedaan. Lekker bijgepraat met Imre. Morgen staat in het teken van school voor Szandra.
  Vrijdag 14 januari 2005, 10:19 uur.  School.
Praten met de oude school.
  Vrijdag 14 januari 2005, 12:18 uur.  Kookles.
Op de nieuwe school is een breed aanbod aan opleidingen. Het eerste jaar is er ook het vak koken bij.

Deze klas verraste ons met heerlijke koekjes.

  Vrijdag 14 januari 2005, 12:24 uur.  Computerlokaal 
Computerlokaal van de school waar Szandra volgend jaar terecht kan.
  Vrijdag 14 januari 2005, 13:00 uur.  Nieuwe school.
De buitenkant mag wat oud lijken. Maar binnen heel moderne spullen. De directeur liet ons natuurlijk het mooiste zien. Veel belangrijker hij wilde Szandra aannemen op dit internaat zonder te kijken maar de resultaten. Dat is bijzonder want van alle aanmeldingen alleen de 20 besten komen in aanmerking.
  Vrijdag 14 januari 2005, 16:56 uur.  Babi.
Babi ziet er goed uit. Beter dan in oktober. Ze wacht op een behandeling in China.
  Zaterdag 15 januari 2005, 07:46 uur.  Ontbijt.
7 uur. We hebben een druk programma. Szandra had gekozen om thuis te blijven vandaag.
  Zaterdag 15 januari 2005, 11:23 uur.  Goede handel.
De eerste stop de bakkerij van Sourin. 150 broden voor 50 euro.
  Zaterdag 15 januari 2005, 23:20 uur.  Eerste dorp.
Met de auto vol brood en salami gingen we op weg maar het eerste dorp Tirgusor. De eerste aanblik van de hutten en de modder komt bekend voor. Het is de eerste keer dat ik niet verbaasd ben. Dat verbaasd me. Het is niet vreemd meer. Ik verwachtte niet anders. Ik tel even snel 13 huizen. Nee hutten. 1200*13=15600 euro om alles onder een degelijk dag te brengen. Dat lijkt niet onmogelijk als je bedenkt dat Tarcea in anderhalf jaar geheel gebouwd is. De mensen zijn vriendelijk een beetje zoals in Simian. Imre heeft kleding pakketten gebracht, dat is goed vd zien de mensen zijn "goed" gekleed. We hebben brood en salami gekocht ook hier is een soort opperhoofd. Dat maakt dat het verdelen goed verloopt. Als we wegrijden en je kijkt om dan besef je plotseling: hoe kan dit. Zo dichtbij. Zoveel mens onwaardige omstandigheden. Dan besef ik de uitzichtloosheid. Ik begrijp dat men zegt waar begin je aan. Bodemloze put. Druppel op de gloeiende plaat. Wat zoek ik hier. Ondanks iedereen voel ik of alleen. Ik moet vechten tegen de tranen en de moedeloosheid. Ik die niets te kort kom. Verwarrend. Gelukkig dan komt Simian . Warm we kennen mijn naam. Ze zijn blij en vragen niets. De zon schijnt. Toeval? Hoe dan ook nu zien we wat hulp kan doen. De aanblik van het dorpje is zoveel beter. De mentaliteit is zo goed. Ik voel of weer opgeladen. John
  Zaterdag 15 januari 2005, 23:29 uur.  Ik kan het niet geloven, en wil het niet geloven.
Ik kan het niet geloven, en wil het niet geloven.
Zoveel ellende zo dicht bij. Het is niet te vertalen in woorden. Je moet het zien, ruiken en aanraken om te bevatten. En iedereen in de dorpen is zo blij dat we aan komen, laten het weinige dat ze hebben trots zien.
Kinderen willen met je rennen en zingen, volwassenen klampen je aan om hulp en geld. Gelukkig hebben we de broden om achter te laten, je kan toch niet zo wegrijden terug naar onze luxe.
Met de geur van hun huizen nog in mijn kleren.
Had al zoveel gehoord zoveel foto's gezien maar DIT had ik nooit verwacht. Een ervaring om nooit te vergeten.
José
  Zondag 16 januari 2005, 00:11 uur.  Woorden te kort.
John had de foto's al vaak laten zien en hij heeft veel verhalen verteld.
Woorden kunnen op geen enkele manier overbrengen hoe je het in werkelijkheid ervaart. Ondanks dat de kinderen alleen maar stralen hier in Simian zijn de levensomstandigheden schrijnend. De sfeer moet je zelf voelen, de bedompte geuren in de huisjes zelf ruiken om een idee te krijgen van de leefomstandigheden.
Hoe kan ik dit ooit aan mijn vrienden uitleggen, onmogelijk. In Simian zijn al veel huizen gebouwd voor de bewoners. Het laatste huis is inmiddels door de stichting Annovyn toegezegd. Veel mensen hebben er een prachtig thuis van gemaakt. Het is fantastisch om te zien hoe trots ze zijn op hun onderkomen. In een ander dorp moet nog een start gemaakt worden met het bouwen. Het contrast is groot tussen deze dorpen. John roept enthousiast, “dit kunnen we binnen een jaar voor elkaar hebben”. Hij heeft helemaal gelijk, DAT MOET OOK !!!!!!!
Inge.

 

  Zondag 16 januari 2005, 01:30 uur.  Tarcea en mijn gedachten.
Tarcea en mijn gedachten:
Het is vandaag nog maar drie weken geleden dat we kerst hebben gevierd: in Nederland, comfortabel, verzadigd naar lichaam, geest en ziel. Ook hier is het kerst geweest. Maar nu lijkt het weer donker in Bethlehem. Het Jezus-kind zie je hier niet, de stal wél, en er wonen zelfs mensen in. Groot genoeg voor één os en één ezel wordt de stal echter bewoond door zes mensen. Het wordt tijd voor nieuwe huizen en "verlichting".

Zijn er niet al nieuwe huizen gebouwd? Jazeker, maar ik zou er mijn westerse kont niet in kunnen keren, denk ik stiekem bij mezelf. Naar mijn idee worden de stallen steeds luxer maar het blijven stallen.
Toch zijn de nieuwe "stallen" bakens van hoop op een nieuwe toekomst. Tussen al de (nieuw-)geboren kinderen leeft - vreemd genoeg - ook het kind van Bethlehem.

Zoek je naar je minste broeder? (Mat. 25: 31-46) Zoek niet verder! Hij is hier! Hier maakt een beetje hulp soms het verschil uit tussen dood en leven, en tegelijk ook tussen hoop en wanhoop.

En ik er midden tussenin, ergens wel maar toch ook weer echt. Want ik pas hier niet; en zij niet in Nederland. Waar mensen in het rijke westen van een "voor-zichzelf-leven" naar een "samen-leven" moeten groeien, moeten de mensen hier van een "over-leven" naar een "samen-leven" groeien.

Ondanks dat ik al enkele keren hier ben geweest, wen ik maar ten dele aan de misere. Ik ben er wel, maar anders; denkend al weer aan thuis en ik ben verrast, hoe ik in deze mistroostige wereld terugverlang naar m'n eigen (luxe) leventje, dat ik hen ook van harte gun, waarvan zij echter mijlenver vandaan zijn, ook al leven zij maar op een steenworp afstand van Nederland.

En ik vraag me af: bestaat er...
- een middel tegen karsetandende meisjes van negen?
- een medicijn tegen droevige kinderogen?
- genoeg zeep om die smet van de viezige kinderhanden of -haren weer af te
   wassen?
- een toekomst voor hen ook in deze wereld?

Soms is het wel erg donker in Bethlehem en z'n stallen.
  Zondag 16 januari 2005, 08:43 uur.  Simian.
1 huis valt uit de toon nu. Maria en Gyorgy Gati bewonen het laatste hutje in simian. De stichting heeft hun een huisje toegezegd.
Ze hebben iets moois gemaakt van deze hut. We zijn nu al benieuwd hoe het nieuwe huis er uit zal zien.
  Zondag 16 januari 2005, 09:06 uur.  Tarcea.
Dit echtpaar krijgt een huis dat is toegezegd door camping Meistershof in Dwingelo (Lheebroek). Deze man is een heel aparte gast. Zijn vrouw is doof. Imre vertelde dat hij veel mee hielp met multifunctioneel gebouw. Met het vervangen van deze hut zijn alle krotten vervangen door degelijke huisjes.
  Zondag 16 januari 2005, 12:56 uur.  Kerkdienst.
Vandaag kerkdiensten in Salacea en Decreben.

De blijdschap en gastvrijheid van de mensen is zo hart verwarmend. dat ik er altijd weer geďnspireerd door raak.

  Zondag 16 januari 2005, 22:54 uur.  Laatste avond.
We hebben leuke diensten gehad. Erzsibet ging ook mee maar een dienst. Ze maakte kennis met Imre hij bood haar aan bij hem te komen als ze op straat zou komen. Maria en hij willen haar ook helpen met het zoeken maar werk. We kijken maar de foto's en vinden het een geslaagde reis.
  Maandag 17 januari 2005, 00:16 uur.  Verjaardag.
We willen niets uitlokken maar domie is jarig. Hoera.

We vierden alvast de verjaardag van Onze reisgenoot Richard Slaar. Hij is 36 jaar geworden en daar moest op gedronken worden.

  Maandag 17 januari 2005, 11:43 uur.  Budapest.
Check in. Voor de bali van Berlin-Air in Budapest.
  Maandag 17 januari 2005, 14:55 uur.  Laatste etappe.
Met de jarige job op weg maar huis. Ben en Nick wachtten ons op wat een luxe.