Irena is de oudste dochter van de familie Talpaz uit Simian.
We leerden hen kennen in 2000. Het eerste huis dat de stichting financierde was voor dit gezin.
Met name met haar zusje Monica en broertje Krizti hebben we een hele leuke band.
Vader komt over als een wat harde niet erg toegankelijke man.
Moeder ziet er ongezond uit en is teruggetrokken.
Irena groeide op onder erbarmelijk slechte omstandigheden. Het slechte onderdak en weinige eten zijn haar aan te zien. Ze bezocht geen school en was al vroeg de hulp van moeder. In totaal zijn er voor zover wij weten acht kinderen geboren in het gezin waarvan er nog zes in leven zijn. Op de foto boven vlnr:Viola Irena Monica Onder vlnr: Alexander Kriztian Het jongste broerje staat niet op de foto. Jozef de baby was een paar dagen ervoor gestorven aan ondervoeding.




Over haar leeftijd is zij nooit duidelijk de ene keer is ze vijftien dan weer zeventien. Aangezien haar jongere zus dertien is houden we het op vijftien.
 

Aan haar glunderende hoofd is wel te zien dat ze trots is. Trots op haar zwangerschap. Nu is ze een echte vrouw en hoort ze er bij. Ze kan op zichzelf gaan wonen. De vraag is natuurlijk waar?
In het nu al te kleine huisje van vader en moeder kan eigenlijk niet maar er blijkt ergens anders geen plaats. De baby wordt in januari geboren te vroeg en moeder en kind blijven een poosje in het ziekenhuis.
 
Op zichzelf geen slechte zaak. De winter is streng en er is thuis weinig eten. In het ziekenhuis krijgen ze wat ze nodig hebben. Stichting Annovyn vat het plan op om een afspraak te maken met Irena en haar man. Het houdt in dat wij in Simian een huis bouwen waar ze mogen wonen. Als voorwaarde stellen we dat de kinderen naar school gaan. We zijn benieuwd hoe ze erop reageren.

Van Ibolya weten we eigenlijk heel weinig. We kwamen haar altijd wel tegen in het dorp en ze zag er verzorgd uit.
Vrolijk lachend. Een beetje op de achtergrond. Wie haar ouders zijn en waar ze woont in niet bekend. Bij een volgend bezoek toch maar eens vragen. Wat we wel weten is dat ze veertien is

In januari is de baby geboren en op 11 april zien we het voor het eerst. Het is helemaal ingepakt.
Beide ouders zijn heel erg trots. Ze hebben haar Irena genoemd.
We praten over de toekomst. Toekomst dat is iets waar ze helemaal niets mee hebben. Ze kunnen zich er geen voorstelling van maken. Volgende week is al ver weg.
We maken afspraken over het nieuw te bouwen huis. Ze mogen er in wonen maar ze moeten beloven dat Irena en eventuele andere kinderen naar school gaan. Ze beloven het plechtig. We hopen dat we ze er aan kunnen houden. Janos weet niet wat hij wil met zijn leven. Hij gaat erover nadenken zegt hij, We komen er half Juli op terug.

 

 

 

      

Het is wel even schrikken als ik erachter kom dat het geen grapje is. Ze heeft echt een baby. Veertien is ze. Geld en een dak boven haar hoofd heeft ze niet. Ze slaapt dan hier dan daar. Bedelt geld bij elkaar voor melk voor de baby. In de drukte van de paar uur in Simian, vergeet ik te vragen wie de vader is en hoe de baby heet. Een huis zou ze moeten hebben en iets om van te leven. Ik hoop er snel weer heen te kunnen om wat te regelen. Ze zullen zich wel weten te redden hoop je. Maar hoe?

 

In één van de eerste huisjes van Simian treffen we haar weer: Ibolya met haar moeder en grootmoeder en kind. Nu vragen we haar eerst hoe het kindje heet. Isolde. Wat is ze nog maar klein amper gegroeid in de maanden dat we haar voor het eerst zagen. Joke schat haar op hooguit 14 pond. Geen luier. Wel een lief kopje. Szandra en Joke mogen het natuurlijk even op de arm hebben. De man van Ibolya heeft werk op een boerderij er komt dus wat geld binnen. Ze vraagt ook niet om geld. Oma wil graag medicijnen we zullen het het recept meenemen naar het dorp 5 km verderop daar is een apotheek.

Irena en haar man zijn naar een ander dorp getrokken. Waar dat weet men niet precies. Ik beloof me zelf dat we haar zullen gaan zoeken. We hebben een afspraak toch?