07-04-2005  Het is bijna zover.
11-04-2005  Een heel voorspoedige autoreis.
11-04-2005  Het weerzien.
11-04-2005  Inkopen doen.
11-04-2005  Tarcea.
11-04-2005  Corry's verhaal.
12-04-2005  Caroliens verhaal.
12-04-2005  Het verhaal van Henk.
12-04-2005  Waarom doe je dat dan ook?!
12-04-2005  Atila jarig.
12-04-2005  Santa.
12-04-2005  Irena.
12-04-2005  De nieuwe school.
12-04-2005  Afscheid.

07-04-2005, 19:18 uur.  Het is bijna zover.

Zaterdag 9 april vertrekken Wij naar Hongarije. Szandra ziet haar ouders weer en kan de verjaardag van haar vader thuis vieren. Het gezelschap bestaat uit de familie Uil (het gastgezin waar Szandra woont Henk, Corrie en dochter Carolien), Szandra en John. De familie Uil wil allereerst graag kennis maken met de familie Rostás, de ouders van Szandra. We logeren ook bij hen in Told. Verder staat er een bezoek aan Roemenië op het programma waar we een paar uur in Simian te gast zijn om met de mensen daar te praten. Uiteraard moet Szandra als tolk fungeren. We willen met name verder kennis maken met Geze en Gisela Santa en met de man van Irene. We hopen ook nog even langs Tarcea te gaan. En we willen bij de plaatselijke middenstand informatie inwinnen over hoe we bepaalde voorzieningen vanuit Nederland kunnen treffen. Het idee is om rechtstreeks contact te krijgen met bijvoorbeeld een slager en een bakker. Deze moeten er dan voor zorgen dat bepaalde voorzieningen rechtstreeks aan de Roma-dorpen ten goede komen. Een kortere lijn tussen de giften die de stichting ontvangt en de mensen die vlees en brood nodig hebben om te overleven kunnen we ons voorlopig niet voorstellen. We willen ook de nieuwe school van Szandra bezoeken en nodigen de directeur uit om naar Nederland te komen. We zullen veel tijd in Told doorbrengen. Op de foto het huis waar Szandra in Told woont.

11-04-2005, 10:10 uur.  Een heel voorspoedige autoreis.
We hebben wat bagage thuisgelaten, we zijn bang dat het nog niet in de auto past. Met zijn allen zitten we nu te wachten op het moment dat we kunnen instappen. Vlnr Henk, Corrie, Szandra en Carolien. Voor de familie Uil is het de eerste keer dat ze vliegen. Spannend dus!

11-04-2005, 10:11 uur.  Het weerzien.
	Het was emotioneel. We kregen heerlijk eten. Iedereen heeft een slaapplaats. Ik slaap op de kamer met Roland, de oudste broer van 17. Na het eten hebben we even gewandeld. Heel veel indrukken opgedaan. Atila en ik drinken nog een biertje. Tot morgen.

11-04-2005, 10:11 uur.  Inkopen doen.
Het lijkt een dagelijkse routine maar alles is uitvoerig besproken en aan de minst deskundige overgelaten.

11-04-2005, 22:16 uur.  Tarcea.

Deze keer eerst naar Tarcea. We hadden brood en salami gekocht. Door de Oost Europa zending werden kledingpakketten uitgedeeld. We liepen een poosje rond. Carolien en Szandra waren al snel een liedje aan het zingen met de kinderen. Bubu was heel erg aardig en ik heb hem beloofd foto's mee te nemen van de Meistershof. De violist Rezmuves kwam vrolijk op mij af en liet mij zien dat hij had zijn fundering al had uitgegraven. Hij vond het onbegrijpelijk dat iemand op de fiets naar Spanje ging om zo geld voor een huis te sparen. Henk had het af en toe best moeilijk met de situatie. Voor mij was het fantastisch om te zien dat iedereen meehielp met het multifunctioneel gebouw. Maar het meest raakte me het verhaal van Erika. Ze is 14 en is maar twee jaar op school geweest. Ze moet voor haar tien broers en zusjes zorgen. Szandra en ik hebben een poosje met haar gesproken. Ze wil graag leren lezen als dat in het nieuwe gebouw zou kunnen.

11-04-2005, 23:47 uur.  Corry's verhaal.

We reden Tarcea binnen. Het eerste wat je denkt het is nog slechter dan wat je op de foto,'s heb gezien. Dat je brood en Salami uitdeelt, Terwijl je het in Midwolda aan de herten geeft. Kinderen zag je op blote voetje lopen, zonder onderbroekjes, Ze willen je allemaal een handje geven. Ze kijken je aan en hun oogjes zeggen heb je iets voor mij. Een vrouw vroeg of ik even mee ging om te kijken we gingen een hutje binnen en zagen een jongentje met een gebroken been liggen in het gips, zijn tweeling broertje lag ernaast in een hoekje met een oude jas over. Dekens hebben ze niet. De moeder was zwanger van haar elfde kindje. In het tweede dorp Simian hadden ze een huis in de grond gemaakt. Daar leefden ze met acht personen het was niet groter dan twee bij twee meter. Dan besef je pas in wat voor weelde wij in Nederland leven. Wij met onze overvloed kunnen deze mensen helpen.

12-04-2005, 00:07 uur.  Caroliens verhaal.

Ik vond het heel schokkend om te zien hoe arm ze het hier hebben.Sommigen leven gewoon in de grond met een dakje erboven, wat je eigenlijk geen dak kunt noemen. En ook hoeveel kinderen ze hebben en steeds meer krijgen, die ze eigenlijk niet kunnen voeden. Je zou eigenlijk alles wel willen doen direct als je daar bent. Goede huizen en genoeg eten. Ik vind het erg mooi te zien dat ze nu zelf beginnen om eten te verbouwen. Dat doet me erg goed. Ze hebben weer door dat het leven weer zin heeft. Dat ze zich zelf weer redden. Het is eigenlijk niet te beschrijven of te vertellen wat je daar allemaal ziet. Onbeschrijvelijk.

12-04-2005, 00:21 uur.  Het verhaal van Henk.

Vandaag hebben we een reis naar Roemenië gemaakt. We zijn naar de Roma geweest. Wat we daar gezien hebben is met geen pen te beschrijven. Mensen op blote voeten, maar zo spontaan. Mensen die in hutten wonen en geen werk of inkomen hebben. Bij mensen te komen die zo weinig hebben maar de Here danken voor wat ze hebben. wij slapen bij een gezin die ons met open armen ontvangen hebben. Als je dit op je in laat werken zou je je hebben en houden zo willen inpakken en hier heen brengen. Laten we deze mensen toch in onze gebeden gedenken en opdragen aan de Here ofvhij hier voor deze mensen wil zorgen. Henk Uil.

12-04-2005, 00:47 uur.  Waarom doe je dat dan ook.

Ik zit even gezellig bij Geza Santa in de hut als Ibolya binnenkomt met een baby op de arm. Ze vraagt of ik geld voor melk heb voor haar baby. Ik moet lachen want het is natuurlijk een grapje. Ze heeft de baby van Irene op de arm. Zou houdt vol dat het haar baby is. Nog steeds ben ik er van overtuigd dat de meiden me in de maling nemen dus loop ik met haar naar Irena. Het blijkt geen grap te zijn. De net veertien geworden Ibolya heeft ook een baby. Veertien dagen oud. “Waarom doe je dat dan ook” zegt Sandra. Ibolya haalt haar schouders op. Ze heeft geen reden, maar ook geen huis en geen geld voor melk. Op de vraag of ze geld wil of melk zegt ze melk. Liever melk dan geld dat zegt wat. Ik heb geen geld en Imre ook niet. Imre belooft er deze week werk van te maken. Ik zou willen dat het toch een grap was…..

12-04-2005, 09:26 uur.  Atila jarig.
Atila is 41 jaar geworden. Hij krijgt een boek over Holland.

12-04-2005, 20:55 uur.  Santa.

Geza kwam direct op me af. Hij had Krizti en Geza bij zich. Op blote voetjes en alleen een hesje aan. Nadat de kleding pakketten waren verdeeld heb ik de doos voor hem naar de hut gesjouwd. Hij liet me trots zijn tuintje zien met aardappelen. De stenen waren gekocht en de fundering gegraven. In de hut is het overvol. Een jong meisje zat naast Gizela, Mijn zusje en haar man. Ze wonen hier ook want ze is zwanger en heeft geen huis. Hoe kan dat nu 4 volwassenen en vier kinderen in deze 2-3 kubieke meter. Volgens Geza gaat dat best op de bedden en op de grond. Het dringt tot me door dat hier wel heel veel liefde voor elkaar is als je bijna niets nog wilt delen. Trots laat Geza de accu zien hij heeft licht in de hut. Hoe is het met de baby? Vraag ik. Die ligt nog in het ziekenhuis we hebben geen melk voor hem. En ook niet voor de Kleine Andries. Maar hij kan een geit kopen die veel melk geeft. Briljant idee roep ik. Maar waar haalt Geza de 1.000.000 Lei weg. Tja lezers dat mag u beslissen. Onze achterdocht (ervaring ) doet ons besluiten om een paar dingen na te trekken. Maar die geit moet er komen.

12-04-2005, 22:33 uur.  Irena.

We hebben kennis gemaakt met Irena's man, Janos, en baby Irena. Ze zijn er heel blij mee. Toen Janos het even op de arm wilde trok hij eerst zijn vuile trui uit. Samen met Szandra hebben we gesproken om een huis te bouwen waar ze in mogen wonen. Het was een grote verrassing voor hen. Ze beloofden dat de kleine Irena naar scbool zal gaan. Met zijn achten in het zo wie zo al te kleine huis van Talpaz kan echt niet. Janos heeft geen werk en geen opleiding. Het is heel moeilijk om werk te vinden. Geld is er dus ook niet. Imre heeft beloofd te kijken wat er teregelen valt. Ook een geit bij het nieuwe huis? Szandra, Irena en Ibolya liepen de verdere middag stevig gearmd rond. Zal het ooit in Tarcea ook komen dat gevoel van Ja er is hoop.

12-04-2005, 23:43 uur.  De nieuwe school.

Eerst vergader ik met Imre en Peter. Het gaat over de overhead van Imre. We maken wat afspraken. En na een half uur zitten we op een lijn. Dan ga ik terug naar Told om Szandra en de anderen op te halen. We hebben een afspraak met de directeur van de nieuwe school. We worden als vorsten ontvangen en kunnen onze vragen stellen. De kosten voor de school en het internaat komen voor rekening van de regering. Sandra moet zelf ongeveer 20 euro betalen voor het eten per maand. Plus de kosten voor kampen en excursies. Szandra doet de directeur versteld staan door de snelheid waarmee zij zijn verhaal vertaald. Als we hem bedanken dat hij Szandra een kans wil geven, zegt hij dat het een eer voor de school is dat zij daar komt. Over de reis naar Nederland zegt hij liever te gaan na de vacantie. Hij moet zich er op voorbereiden. Hij is nog nooit op een vliegveld geweest en ziet er tegenop. Szandra stelt hem gerust. We krijgen een rondleiding en maken kennis met de directeur van het internaat. Hij is goed op de hoogte van Szandra en dat doet me goed. Jongens en meisjes in verschillende gebouwen. Jammer zegt Szandra met een brede lach. De kamers zijn niet luxe maar wel gezellig. Szandra roep Yes! als we naar beneden lopen. We nemen afscheid van de directeur met een handdruk hij speekt de hoop uit dat Sandra ooit een hoge opleiding voltooid en dat hij dan aan de basis heeft mogen staan. Tot ons aller verbazing kust hij Szandra spontaan op beide wangen en heet haar welkom op zijn school. Het is zo gemeend en ik denk. Deze man is echt van plan er iets van te maken. Hoezo Roma discrimineren. Hij niet. Als je op het plein voor de school zo afscheid neemt van een Roma meisje ben voor mij uit het goede hout gesneden. Later blijkt ook Sandra dit als zeer bijzonder te hebben ervaren. Evenals het feit dat hij buiten op de stoep blijft zwaaien tot we met de auto wegrijden.

12-04-2005, 23:45 uur.  Afscheid.

Na het eten roept Sandra's vader ons bijeen voor een gesprek. Hij vraagt ons allemaal hoe we het hebben ervaren bij hen te logeren. Ieder verteld zijn verhaal. We hebben het gevoel dat we echt familie zijn geworden. In dit verslag heb ik de dagelijkse dingen niet beschreven maar Henk heeft met zijn handige handjes veel klusjes gedaan. Voor tijdens en na het eten hebben we heel veel gelachen maar ook diepgaande gesprekken kunnen voeren. Dit laatste gesprek kwam voor iedereen wel heel dichtbij en Carola en Attila wisten de feiten zo goed samen te vatten dat we geen van allen de ogen konden droog houden. Daarna werd een vuur aan gelegd en spek op een stok gedaan en met een plak brood in de hand gehurkt rond het vuur ervoeren we een eeuwenoud Roma gebruik. En de verhalen kwamen vanzelf evens als vrienden en bekenden. Want zo gaat dat: als je weinig hebt, is er genieg om te delen.