15-07-2005   Het is bijna zover.
16-07-2005  Het vliegtuig.
16-07-2005  In Told.
17-07-2005  Discriminatie.
17-07-2005  Pffffffff.
18-07-2005  Een leuk voorval.
18-07-2005  Wachten.
18-07-2005  Ik kies mijn eigen weg.
19-07-2005  Internet.
19-07-2005  Thuis voelen.
19-07-2005  Een verrassing.
20-07-2005  Achterlaten.

15-07-2005   Het is bijna zover.
	De koffers zijn gepakt. Nog even een dagje toeren en even naar de zee. Het is wel koud hoor.

16-07-2005  Het vliegtuig.
De reis verloopt erg soepel. Op het moment van schrijven staan we te wachten op onze bagage. daarna volgt het avontuur van de trein.

16-07-2005  In Told.
	Op dezelfde vlucht zat ook een groep nederlanders die in Hencida een kinderkamp gaan leiden. Olly en ik hebben alle bagage in de auto meegenomen. De bagage hebben we naar het kamp gebracht. Daarna de familie opgehaald. Onderweg een vreselijk onweer. In Told donker geen stroom en even heel verdrietig.

17-07-2005  Discriminatie.

Wij (John en Olly) moesten wachten. Wachten op de trein waar Szandra, Roland en Attila in zitten. Met alle bagage in de huurauto was er geen plaats voor de familie Rostas. Zij moesten dus met de trein. Geen probleem, vroeger moesten Roma ook wel eens met de trein. Alleen kwamen sommigen toen nooit meer terug. Waarom ook al weer? Geen plaats in het land waar zij woonden, ander uiterlijk, vreemde taal, onduidelijke herkomst. Gelukkig is het nu allemaal anders! Discriminatie mag niet meer. Ondertussen wachten we nog steeds op de trein. Een café aan het perron biedt uitkomst. De koffie is prima, de sfeer gemoedelijk. Dan stappen Szandra, Roland en Attila van de trein en maken aanstalten om het café binnen te gaan. Ho, wacht, waar moet dat heen? Dat gaat zomaar niet, we gaan sluiten! Szandra vraagt zich in al haar onschuld nog af waarom het zo onvriendelijk medegedeeld wordt. We bestellen desondanks cola en bier voor iedereen. Zodra ze merken dat die Roma op een of andere manier bij ons horen worden de sluitingstijden verruimd....

17-07-2005  Pffffffff.

Ja, een hele diepe zucht. We hebben heel veel gepraat over hoe het verder moet met het werk onder de Roma. Doorgaan zoals we nu bezig zijn, maar dan moeten we kiezen om niet meer met Szandra naar Roemenie te gaan. Onze huidige contactpersoon wil dat niet. Voor maandag staat een trip gepland. We moeten dus snel beslissen. Alle voordelen van het huidige beleid hebben we op een rij gezet. Roemeens Hongaarse tolk. Goede ingang bij lokale overheden. Veel projecten gerealiseerd. We kunnen in prinicipe volstaan met geld overmaken. Nadeel: tegenwerking door partner uit Nederland. Geen invloed op beleid. Szandra niet meer mee waardoor contact met de Roma sterk verminderd. Eigen intiatief sterk beperkt. Het alternatief: Nieuwe contactpersonen zoeken. Voordelen: Eigen beleid ontwikkelen. Betere grip op geldstromen. Bijsturen eenvoudiger. Szandra en haar vader kunnen contacten leggen en onderhouden. Nadeel: Nieuwe werkgebieden zoeken. Contacten met lokale overheden zelf leggen en onderhouden. Alle kosten opnieuw berekenen. Gaan voor het gemak of blijven we onze droom nastreven. Reageer via sms 0651349543 of Email olly@annovyn.nl

18-07-2005  Een leuk voorval.

In de auto vroegen we ons af hoe oud je moet zijn om op een brommer te rijden niemand wist het goede antwoord. Bij de eerst volgende politiecoontrole (die zijn veelvuldig) gestopt om te vragen. Eerst keek men wat vreemd op, het blijkt niet normaal te zijn om agenten iets te vragen, maar naderhand was men heel vriendelijk. 14 is de leefdtijd voor kleine brommers (50cc, max 50km). We gaan op onderzoek uit of voor het vervoer naar Berettiyoujfalu dat een alternatief is. Het openbaar vervoer blijkt erg omslachtig.

18-07-2005  Wachten.
	Wat zeiden we ook al weer over wachten? De kinderen gaan naar het kamp in Hencida en moeten weer heel lang wachten op vervoer. Ze vinden het niet echt leuk. Laten we hopen dat ze het nooit normaal gaan vinden om altijd maar af te wachten op wat anderen voor hun regelen.

18-07-2005  Ik kies mijn eigen weg.

Gisteravond met onze contactpersoon gesproken. Onze beslissing: Bedankt voor je werk tot nu toe. Annovyn trekt zich terug om de zaak niet op de spits te drijven. De discussie ging alleen maar over macht. Hij was nu weer de baas over Szandra en de familie Rostas. Wij probeerden uit te leggen hoe wij daar over dachten. Wij vonden dat Szandra voor zichzelf mag en kan beslissen. Hij vond dat niet. Zij was van hem en hij maakt de dienst uit. Ik wil hier nu niet schrijven wat er nog allemaal gezegd werd. Voor ons werd duidelijk dat het niet verder gaat. Het gesprek stopt als Olly zegt: Het enige dat wij willen op dit moment is dat Szandra nog drie jaar naar school gaat. Hij liep kwaad weg en gaat schelden tegen Szandra, zij moet nu kiezen tussen hem of ons. Szandra antwoordt: ik kies voor mijzelf. Bij de gesprekken was een getuige uit Nederland aanwezig. Vanmorgen werden de kinderen opgehaald. Plotseling werd de voorwaarde gesteld dat de kinderen van Rostas alleen meemogen als Olly en John weer doen wat de contactpersoon zegt. Na veel geruzie gaan de kinderen mee. In een telefoongesprek komen we niet uit de pat-stelling. Er worden ernstige beschuldigingen geuit. We proberen de rust te behouden. Om half twee belt de contactpersoon op om zijn excuus aan te bieden aan Atilla maar zegt ook dat als wij wegzijn hij moet komen dan krijgt hij kleren en schoenen en hij moet Szandra zeggen dat ze naar de contactpersoon moet luisteren. Atilla blijft heel rustig, zegt sorry, maar zijn dochter mag kiezen wat ze wil. Hij zal achter haar blijven staan. Het zal een hete zomer worden. Wij besluiten niet naar Roemenie te gaan. We gaan naar Debrecen.

19-07-2005  Internet.
	Dit probleem is opgelost. In de bibliotheek kan Szandra een half uur per dag internetten. We hebben gekeken naar prijzen van brommers, 400 tweedehands tot 900 nieuw. Op naar Debrecen voor de bijbels voor de zondagschool, het geld daarvoor kreeg ze mee uit Midwolda. Als laatste gaan we nieuwe contacten leggen.

19-07-2005  Thuis voelen.

Wij hebben het genoegen gehad om op vele plaatsen te mogen logeren. We zeggen altijd tegen elkaar dat we moeten genieten. Dat doen we ook. We genieten van de luxe in de meest dure hotels. We genieten van hotels uit de goedkoopste klasse. Wat we nu meemaken is heel onwaarschijnlijk. Op dit logeeradres is gastvrijheid geschreven op een manier die onze spelling niet kent. Het eten is geweldig. Gevarieerd, veel gezonde dingen, heerlijke gerechten. Een heerlijke douche en dito bad. Na twee dagen schone lakens op ons bed. We kunnen onze handdoeken niet zo verstoppen dat ze de volgende dag niet schoon en droog op ons liggen te wachten. Dat lijkt op een geweldig goed hotel. Maar hier is meer De liefde en de steun die we van deze mensen krijgen geweldig. Zoals ze omgaan met elkaar als gezin. De kinderen zijn ontspannen. Discussies verlopen op voet van gelijkheid. Belangrijke beslissingen worden genomen na uitvoerig overleg. Szandra probeert haar plek daarin te vinden het lukt haar goed. Wij bespeuren tussen de kinderen onderling geen afgunst naar zus. Integendeel iedereen deelt mee in haar geluk. Wij zijn ineens onderdeel van dit gezin ook onze mening wordt gevraagd. Ook wat wij doen en besluiten wordt in een uitvoerig beraad getoetst. Waar nodig worden we gewezen op een andere weg. We voelen ons hier thuis. We willen ook daadwerkelijk meehelpen. De afwas doen lijkt ons daarvoor geschikt. Daar hebben we wat overredingskracht voor nodig. Uiteindelijk mag het. We willen heet water halen. In de badkamer staat een wasbak, ik spoel die om met heet water en en vul het om dat hete water uit de badkamer naar de keuken te brengen. Hier maak ik een grote fout die door de heer des huizes nog net voorkomen kan worden. Nem John, roept hij en maakt een wasbeweging naar zijn voeten. Natuurlijk, ik realiseer me dat een Roma nooit zijn eetgerij wast in de bak waar het vuil van de straat aan kleeft. Zelfs als je het water overgooit in de goede bak dan is het onrein. Hoe kon ik zo stom zijn.

19-07-2005  Een verrassing.
	De laatste avond gaan we samen naar de pizzaria. Een lang gekoesterde wens van Carola. Als we voor de zaak staan blijft ze staan ze kan het niet geloven. Binnen moet ze steeds lachen. We sluiten een lange dag af. Als laatste hebben we nog een fiets gekocht om het Szandra mogelijk te maken naar de bieb te gaan.

20-07-2005  Achterlaten.

We gaan op reis en laten achter. Een gastvrij gezin, Een arm gezin, Een gezin waarvan wij hopen dat ze zich staande kunnen houden onder de druk. Een gezin dat ons als familie in de armen sloot. Een meisje van 16. Waarvan we zeker zijn dat ze zich staande houdt. Die ook onder druk rustig bleef. Een meisje dat zich gesteund weet door heel veel Nederlanders, maar ook zichzelf heeft leren kennen en haar mogelijkheden wil gebruiken. Laat boze tongen maar beweren dat er over twee jaar niets meer van over is. Ze zullen verbaasd staan te kijken. We laten ze achter maar we houden ze vast. Het zal niet gemakkelijk zijn. We hebben gekozen. We zijn ervan overtuigd dat er over ons veel gezegd is en veel gezegd gaat worden. Maar weet lieve mensen dat wij de zaak niet hebben laten escaleren. Onze inzet is geef Szandra een kans voor zichzelf te kiezen en verder te leren. Toen bleek dat dat ernstig gevaar liep konden we niet anders. Het was letterlijk buigen of barsten. En we willen buigen diep buigen als het gaat om de goede zaak te dienen. Wat we ook achterlaten zijn dorpen waar door toedoen van onze sponsoren veel straatarme Roma in huisjes wonen die wind en waterdicht zijn. Mensen eten hadden in moeilijke tijden. Daar verandert niemand wat aan. We hebben een multifuntioneel gebouw neergezet in Tarcea. Wij weten inmiddels ook waarom dat plotseling churchbuilding werd genoemd. We komen er terug. We zijn nog meer dan ooit gemotiveerd te vechten voor het recht van mensen om voor zichzelf te zijn. Recht op een menswaardig bestaan zonder onderdanig en afhankelijk te hoeven zijn. Zonder angst dat bij elke uiting van onafhankelijkheid je geen hulp meer krijgt. We hebben gezien en gevoeld hoe ver een man wil gaan om zijn gezin een kans te geven. We hebben gezien hoe getergt door anderen, je je dan laat gaan en letterlijk bereid bent te willen vechten, desnoods met je handen. We hebben ook een man gezien die ook dan voor rede vatbaar is. Die spijt heeft dat anderen hem zo hebben gezien, anderen die er part nog deel aan hadden en zich daarvoor verontschuldigd. Zij die voor rede vatbaar zijn zullen ons verder helpen onze doelen te realiseren. We willen anderen helpen als ze een andere wereld willen bouwen. Wij bepalen niet wat die wereld is. Liefde voor de ander staat hierbij centraal. Maar altijd op basis van gelijkwaardigheid. Voor rede vatbaar.