01-11-2005  Weer op pad.
02-11-2005  4 sterren Sharan.
02-11-2005  Nippertjes.
02-11-2005  Actie(f).
03-11-2005  Morgen nieuwe kansen.
03-11-2005  Een goed gesprek.
03-11-2005  Om nooit te vergeten.
04-11-2005  Muizenissen in ons hoofd.
04-11-2005  De afrekening.
05-11-2005  Een lange dag.

 
   01-11-2005  Weer op pad.
We gaan weer op pad. Onze doelen zijn onder andere inventarisatie van het huidige prijsniveau.
Het zoeken naar een geschikte bankrelatie.
We hebben een gesprek bij de familie Rostas met onze voormalige contactpersoon bij de familie Rostas. We hopen er met hem uit te komen zo dat er op zijn minst in de Roma dorpen een goede werksfeer kan ontstaan.
We gaan kijken hoever de bouw van de door ons betaalde huizen is.
We willen er zien achter te komen wat er nodig is voor de wintermaanden in de dorpen.
We logeren weer bij de ouders van Szandra en zij zal ons samen met vader weer begeleiden op onze trips.
   02-11-2005  4 sterren Sharan.
Na 2 uur en 20 minuten arriveren in Dortmund. In een handomdraai wordt de Sharan omgetoverd in een 4 sterren verblijf met uitstekende minibar. Gelukkig zien jullie ons niet worstelen met de bierdopjes die wij bij gebrek aan flesopener aan de meest uiteenlopende objecten hebben geprobeerd te openen. Een kleine selectie: de achterklep van de auto, een prullebak, het kinderslot in de deur en een sleutelbos. Uiteindelijk slaagt de missie (zie foto) en bereiden we ons voor op een goede nachtrust in de Sharan. Tot morgen!
   02-11-2005  Nippertjes.
Bijna had onze super ontspannen inborst ons de spreekwoordelijke das om gedaan. Waar begin je namelijk mee als je ontwaakt in een 4-sterren Sharan? Juist, een uitgebreid ontbijt met koffie en broodjes! Bijna de bus van parkeerplaats naar vliegveld gemist dus. Ongeveer 30 seconden voor het sluiten van de incheckbalie ingechecked en 53 seconden voor het wegvliegen ingestapt. Kortom, prima reis. Nu autootje huren, tochtje maken en een beetje thuis komen in Told.
   02-11-2005  Actie(f).
Na een kop koffie en soep met brood vertrekken we richting Roemenië om informatie in te winnen op allerlei gebied. Prijzen van voedsel zijn voor ons interessant omdat we in de toekomst misschien zelf voedsel moeten inkopen en distribueren. Ook de plaatselijke bank wordt bezocht om de mogelijkheden van een Roemeense bankrekeningen te onderzoeken. Het zou het betalen van bouwbedrijven die opdrachten voor ons uitvoeren vereenvoudigen maar helaas, makkelijk blijkt dat niet te gaan. Hoe dan ook, we blijven actief zoeken naar oplossingen ter plaatse. Vanavond het gesprek met onze contactpersoon. We hopen dat daar een goede manier van samenwerken uit voortkomt.  
   03-11-2005  Morgen nieuwe kansen.
Het gesprek wordt afgebroken. We gaan het morgen (donderdag) opnieuw proberen.
   03-11-2005  Een goed gesprek.
We hebben een goed gesprek gehad met onze voormalige contactpersoon. Deze ochtend stond geheel in het teken van de oplossing.
Het breekpunt Alexandra is geen breekpunt meer.
Het probleem over de stenen. De familie Varga en Gati gaan we vertellen dat ze net als iedereen zelf de stenen moeten maken.
We hebben afgesproken dat als er vandaag in Tarcea of Simian iets wordt gezegd over de contact persoon wij die bellen en hem laten praten met deze persoon.
De oplossingen die aan de orde kwamen:
1 Wij vertrekken uit Simian en Tarcea we krijgen het geld voor de niet afgemaakte projecten terug en we gaan naar een dorp waar nog geen hulp is.
2 Wij blijven in de beide dorpen en de andere sponsors gaan daar dan weg. Wij staan dan alleen voor deze dorpen inclusief alle door anderen gemaakte beloften.
3 We verlaten een dorp onder dezelfde voorwaarden
4 Wij moeten met de andere partijen om de tafel om een samenwerkingsverband uit te werken.
We gaan nu naar Roemenie om te praten met de families in de dorpen. We gaan op zoek naar een aannemer en een brandstof handelaar.
Voor een bankrekening moeten we eerst een verklaring hebben van onze bank dat we betrouwbaar zijn. Dat lukt niet meer in deze reis.
Vanavond praten we nog weer.
Om de onderhandelingen niet te verstoren zullen we nu niet ingaan op de details.
   03-11-2005  Om nooit te veergeten.
Deze dag zal ons altijd bijbljven.
Nog nooit hebben we voor keuzes gestaan waarvan we weten dat geen enkele weg de goede is.
Hoe zwaar moet je belangen van anderen laten wegen? Ons eigen belang en het belang van onze stichting speelt al geen grote rol meer.
Het gaat om de belangen van de Roma. Maar ook de belangen van anderen die daar hulp bieden. Ons geweten is nog nooit zo op de proef gesteld.
We hebben in Simian het misverstand over de stenen opgelost. De huizenbouw kan daar ook doorgaan. Het huis van Gati was klaar. De babys van Santa Geza en van Irena liggen in het ziekenhuis. Voor Andros Santa hebben we medicijnen kunnen halen. In plaats van brood en salami hebben we macaroni en olie meegenomen.
Tarcea zijn we niet ingegaan. Een aantal mannen stond ons op te wachten en zeiden dat we weg moesten gaan. Buiten het dorp kwamen we Bubu tegen. Hij was uiterst vriendelijk en bedankte ons. Ook een andere man stond ons vriendelijk te woord. We hebben weer veel geleerd.
We vertrouwen erop dat ook daar het misverstand over de stenen opgelost is en het huis van Varga ook gebouwd kan worden.
   04-11-2005  Muizenissen in ons hoofd.
Dit is weer eens zo'n bijzondere bijeenkomst. Stel je eens voor, John en Olly, die in de loop der jaren al heel wat afgepraat hebben, zitten aan een tafeltje ergens in Told te praten (bijna iedereen weet wel waar). Niet gewoon te praten, maar eindeloos te praten, en daarna nog meer (ondertussen gadegeslagen door klein, grijs, nietszeggend muisje die ons constant in de gaten houdt). En het houdt maar niet op. Enig houvast in deze eindeloze woordenbrij is het glasheldere doel dat wij voor ogen hebben. Het verbeteren van de leefomstandigheden van minderenbedeelden. We weten een hele hoop niet zeker, maar wat wel zeker weten is dat we steeds duidelijker voor ogen krijgen wat we wel, maar ook wat we niet moeten doen, om ons doel te bereiken. Ook al zal het aan ons knagen (zie foto), het niets doen is op dit moment het meest verstandig.
   04-11-2005  De afrekening.
Er zijn soms van die momenten dat je langzaam door begint te krijgen dat er verplichtingen aan het onstaan zijn. Verplichtingen waar steeds moeilijker onder uit te komen is. Je leert in de loop der tijd ook dat als je het benoemen van die verplichting voor je uit blijft schuiven, het steeds moeilijker wordt er weer op terug te komen. Daar komt nog bij dat andere partijen in het zwijgen gemakkelijk een goedkeuring van handelen kunnen zien. Niet uitgesproken situaties, gevoelens en gebeurtenissen neigen soms naar een soort zelflegitimatie die steeds lastiger te weerleggen valt. Met een taalbarrière als complicerende factor heb je de muizen voor je het weet aan het dansen. En hoe moet je het dan aanpakken als je de situatie toch bespreekbaar wilt maken? De confrontatie niet schuwen en vetrouwen op het inzicht van de ander.
Dit hebben we dan ook gedaan. We zijn op Carola afgestapt en hebben haar gevraagd hoe hoog de eindafrekening zou worden als we haar gastvrije huis weer zouden verlaten. We kregen gedurende ons verblijf namelijk steeds meer signalen die er op wezen dat we in een vijf sterren hotel verzeild waren geraakt. Iedere ochtend een uitgebreid ontbijt en bedden die elke dag werden voorzien van schone lakens. Op enig moment bleken zelfs de sokken die we door de kamer hadden laten slingeren de volgende dag gewassen te zijn. En het hield maar niet op. Wat te denken van koffie op bed?

We hebben met trillende knieën aan Carola gevraagd hoeveel het allemaal zou moeten kosten. En wat blijkt? Haar huis schijnt ook van ons te zijn en zij hoopte toch vooral dat we het naar onze zin hadden. Hartverwarmend toch?
   05-11-2005  Een lange dag.
Na het reeds beschreven voortreffelijke onbijt ging Olly met Roland en Szandra naar een dorp iets verderop. Szandra wilde een paar extra gaatjes in haar oren en ook Roland wilde een ringetje. Szandra was de eerste en met een benauwd gezicht verdroeg ze de pijn. Roland zag het aan en liet toen alleen zijn haar knippen.

John ging een boekje lezen met Djenifer. Zij had allerlei woordjes geleerd op school en vond het prachtig om te laten horen hoe goed ze al kon lezen.
Daarna boodschappen doen. Er was een strak schema want we zouden de vader van onze contactpersoon bezoeken in het ziekenhuis. Omdat hij plotseling het weekend thuis mocht doorbrengen werd ons gevraagd of wij hem naar huis wilden brengen.
In het centrum van Oradea vonden we ziekenhuis Nummer 1. We vonden het eerst een rare naam, maar toen we binnen kwamen werd ons duidelijk dat dit het eerste ziekenhuis was dat ooit gebouwd was (daarna is het ook nooit meer aangepast). Smerig. Geen belsysteem. Ieder moet maar zien dat er genoeg verzorging van huis wordt meegenomen.
De in badjas gestoken mensen die daar rondliepen zeiden dat ze verpleegkundige waren. Wij hadden het gevoel dat het patienten waren die het hadden overleefd, maar bij gebrek aan personeel nooit waren ontslagen. Hoe dan ook, hier troffen we na enig zoeken de ernstig zieke maar opgewekte papa.
Blij ons weer te zien en vol interesse hoe het met pastor Richard was. Met tranen in de ogen vernam hij het goede nieuws. Intussen vergeten we de sleutelrol van Szandra. Zij tolkt met gevoel voor de situatie. Papa vroeg met enig ongeloof nog eens "Maar zij is toch een gipsy? Wat spreekt ze goed Nederlands. Wat is ze aardig en wat bijzonder dat ze meekwam.
Intussen moest John nog even broederen omdat de zieke buurman bijna het leven liet op het toilet.
In de auto naar huis, er waren inmiddels een paar uren verstreken, keuvelden we met behulp van Szandra vroliijk verder. Thuis een onroerend weerzien met de mamna en de dieren. Er was een heerlijke maaltijd bereid, wat begon met een emotioneel gebed. We waren er stil van. Tot papa glunderend aan mama van Richard en John's dochter vertelde.
De macaroni met vlees en pruimen op sap smaakten heerlijk, en dankzij de aanwezigheid van Szandra konden we mooie herinneringen ophalen. Papa ging rusten.  John ging met mama boodschappen doen en kon het geleerde Hongaars in praktijk brengen. Olly en Szandra wandelden wat rond en kletsten bij.
Voor het eerst samen bijpraten, dat was goed. Het was al donker toen we weer naar Told reden. Onder de indruk van de situatie die we achterlieten, maar blij dat we de kans hadden nog even met samen papa en mama te kunnen zijn.
Terug in Told stond overheerlijke gevulde kool klaar. "John, Olly, eten!" riep Carola in perfect Nederlands. Daarna inpakken. Olly ging Sandra helpen met haar Engels. Leren kan zo te horen ook dolle pret zijn. Giebelende pubers, met af en toe een: Nou is het klaar! Een zin die alle leden van het gezin goed kunnen gebruiken. Norbert, Mario en Djenifer gingen slapen. De rest nam de dag door. Szandra vertaalde en vertaalde. Uiteindelijk kwam Atilla met wat bespiegelingen over hoe het nu verder moest. We hadden hem niet ingelicht over onze ideeën. Hij blijkt een scherp analyticus te zijn.
We vertrokken later op de avond want Szandra was te moe om zich te concentreren. Het weer was zwaar köd (mistig dus). Wij hebben tijdens de bijna 5 uur durende rit dan ook heel veel kunnen praten. Op het vliegveld was het warm en als ware nomaden vinden we hier ook een plek om te slapen. Nu staan we op het punt om aan boord te gaan.

Naschrift. We zijn heelhuids terug bij onze gezinnen