22-03-2006  Op zoek naar nieuwe wegen.
23-03-2006  Voorspoedig.
23-03-2006  Niet slecht.
23-03-2006  Tijd tekort.
23-03-2006  Leuk project.
23-03-2006  Ze is weer terug.
24-03-2006  Geluk(t).
24-03-2006  Elisabeth.
24-03-2006  Bevoorrecht.
24-03-2006  Eindelijk.
25-03-2006  Disco.
25-03-2006  De weg kwijt.
26-03-2006  Kinderen.
26-03-2006  De zoveelste.
26-03-2006  Kans.
26-03-2006  Thuis.

22-03-2006  Op zoek naar nieuwe wegen.

We gaan om nieuwe wegen te vinden voor de hulp aan Roma. Hulp die vooral in het teken zal staan van motivatie. Motiveren van bestaand initiatief. We gaan ook om Szandra te motiveren vooral door te zetten. Door te zetten na wat een nederlaag lijkt. Niet meer op het internaat. Wel op dezelfde school. Huiswerk maken in je eentje. Ýs Morgen heel vroeg op, om met de bus naar school te gaan. Het verhaal hoe het zover kwam is lang en willen we u persoonlijk wel vertellen. We gaan het niet hiet helemaal uitschrijven. Het is te complex en we moeten er nog met heel veel mensen er over praten. We hebben Szandra geadviseerd te blijven, maar we hebben niet goed kunnen inschatten wat dat voor haar betekende. Uiteindelijk wilde ze niet verder. Maar ook de mensen van het Internaat niet. Andere kinderen, waaronder haar beste vriendin waren al vertrokken. Een week na haar vertrek uit het internaat mailde haar engelse lerares dat ze Szandra in maanden niet meer zo blij en opgewekt had gezien op school. Dat is goed nieuws.

23-03-2006  Voorspoedig.

Zoals zo langzamerhand gewoonlijk verloopt het eerste deel van de reis voorspoedig. Na een dikke twee uur rijden toveren we de Sharan weer om in een comfortabele hut met maxibar (gewoon grote blikjes bier dus). We hebben onszelf geparkeerd in een of andere parkeergarage op steenworp afstand van de aankomsthal. Zo lopen we niet het risico dat we de bus naar het vliegveld missen, iets dat ons de vorige reis bijna gelukt was.

23-03-2006  Niet slecht.

En nou zou je kunnen denken dat wij hier en daar een ontbering moeten trotseren. Maar niets is minder waar! Dat die auto uitstekend als nachtverblijf kan dienen is inmiddels wel bekend, maar wat te denken van de sanitaire voorziening die wij op tien meter van de auto aantroffen. Wij kunnen het ons allebei niet heugen ooit in zo'n joekel van een toilet gestaan te hebben. Het ontbrak ons aan tijd om de sauna, het dompelbad en de whirlpool te vinden maar die zullen ook wel ergens zijn. Hoe dan ook, met die ontberingen valt het dus wel mee.

23-03-2006  Tijd tekort.

Na het gebruikelijke warme onthaal bij de familie Rostas volgt het onvermijdelijke feestmaal, wederom een bonte mengeling van gerechten die we ons weer goed hebben doen smaken. Heb ik als eens verteld hoe bijzonder ik het vind dat je je zover van huis zo thuis kunt voelen? Vast! Maar ik vertel het gewoon nog een keer... Na een overvloedig maal hebben we grootschalig boodschappen ingeslagen, onze manier om iets terug doen voor dit gezin dat zoveel voor óns doet. Daarna zijn we naar Eva gegaan. Eva is tien jaar met Attila in de Roma politiek actief geweest. Ze is nu werkeloos, haar man heeft haar verlaten en ze woont in een huisje zonder stroom(end water). Wederom verbaas ik me als ze vertelt dat ze geen werk kan krijgen. Zolang ze sollicitatiegesprekken telefonisch af kan handelen zit ze gebeiteld. Haar perfecte beheersing van de Hongaarse taal (Szandra begrijpt haar soms niet en zegt dan ook dat Eva heel mooi Hongaars praat) geeft haar in eerste instantie een voorsprong. Maar zodra ze voor een gesprek wordt uitgenodigd is ze kansloos vanwege het simpele feit dat ze Roma is en dat dan niet meer kan verbergen. Intelligent, welbespraakt, mooi en kansloos, het blijft een vreemde combinatie. Hoe dan ook, we worden voor de zoveelste keer hartelijk ontvangen (in het huis van haar ouders natuurlijk, zij heeft ook haar trots) en spoedig gaat het gesprek over mogelijk nieuwe projecten in Roemenië. Ze heeft connecties met locale politici en zal ons morgen introduceren bij een burgemeester. Deze zal ons op zijn beurt weer meenemen naar dorpjes waar het heel slecht gesteld is met de Roma. We kunnen niet wachten.... En na het serieuze gedeelte volgt een soort feestje. Violen en contrabassen vallen als rijpe appels uit de boom en iedereen blijkt ineens te kunnen musiceren. En dan bedoel ik ook echt iedereen (foto's zeggen soms meer dan woorden).

23-03-2006  Leuk project.

Probeer je het volgende eens voor te stellen. Roma meisje, negen jaar, gemotiveerde moeder, mogelijkheid tot onderwijs en liefde voor muziek. Leest noten als geen ander en speelt op het keyboard met een ongekend fanatisme. Todat zuslief het keyboard sloopt. Jammer dus, dan maar verder pingelen op de piano op school. Thuis? Even niet. Dit is nou zo'n mooi moment voor een oproepje. Welke donateur wil _30 schenken zodat een kansarm Romameisje haar passie voor muziek kan blijven uitoefenen? Ben jij die donateur? Stuur nu een SMS naar +31653930735 en maak kans op ons unieke pakket aan eeuwige dankbaarheid. Met die SMS maken wij morgen een kindje blij!

23-03-2006  Ze is weer terug.

Wij hebben ons meisje terug. Het klinkt theatraal, ik ben me er van bewust. Voor de mensen die weten van wat er allemaal voorgevallen is zal het begrijpelijk zijn. Zo gespannen en nerveus zo helemaal niet Szandra in Januari. Het was toen voor Jurrie en mij (John) erg moeilijk te zien hoe zwaar Szandra het had. Van de vrolijke meid was niets meer over. Nu een maand niet meer in het kille en koude internaat waar vooroordelen en jalouzie je tot wanhoop drijven. Lachend komt ze op ons af vol verhalen. Zo Szandra. We zitten wat voor ons zelf te doen en horen haar giebelen in de andere kamer, tegelijk roepen Olly en ik ze is weer terug. (vandaar de titel.) We hebben veel gepraat. We hebben veel gelachen. Zo Szandra. Als ik dit schrijf zijn mijn ogen vochtig. Het zal wel wel van de rook komen. Mannen huilen niet. He Jurrie.

24-03-2006   Geluk(t).
Deze moeder (Eva) motiveert haar kinderen voortdurend hun best te doen. Zelf kansloos, zie hiervoor. De kinderen hoopt ze, groeien op in een beter wordende maatschappij. Dit meisje (Steffie) doet haar best op school en op dansles en pianoles. Dankzij reacties op ons sttukje kan ze weer thuis oefenen (bij opa en oma thuis, want mamma heeft geen stroom).

24-03-2006  Elisabeth.

We hebben net een gesprek met Elisabeth gehad. Zij is Szandra's lerares Engels en probeert haar zo goed mogelijk bij de les houden (letterlijk en figuurlijk). Het ging natuurlijk vooral over Szandra maar we hebben ook weer een hoop geleerd over de Hongaarse en Roemeense samenleving. Alles draagt bij tot ons begrip van de situaties waar we zoal in verzeild raken. Uit ons gesprek met Elisabeth blijkt hoe zwaar Szandra's verblijf in het internaat voor haar moet zijn geweest. Afgunst was bijvoorbeeld iets waar ze dagelijks mee te maken had. Slechts weinigen konden het hebben dat Szandra vol enthousiasme vertelde over haar Nederlandse avontuur. Haar uiterlijk en openheid maakten de afgunst alleen maar erger. Dat sommige medeleerlingen niets van haar moesten hebben was al moeilijk genoeg, maar in Szandra's geval had ze ook nog met een aantal verbitterde leerkrachten te maken. Gelukkig is er ook een aantal leerkrachten, waaronder Elisabeth, die haar een warm hart toedragen. Zij blijven Szandra ondersteunen. Met haar resultaten gaat het de laatste tijd beter, alleen wiskunde blijft slecht. Elizabeth gaat bijlessen voor haar regelen.

24-03-2006  Bevoorrecht.

Wat hebben wij toch een bevoorrechtte positie. Jullie geven geld aan onze stichting en wij mogen het besteden. En wat een voorrecht! Stefi barstte in tranen uit toen ze het keyboard kreeg. Even daarvoor hadden we al een snikkende Eva (Stefi's moeder) moeten troosten omdat ze het zo geweldig vond. Via Szandra hebben wij haar duidelijk gemaakt dat wij alleen de intermediair zijn en dat de gift van mensen in Nederland afkomstig was. En daar stroomden de tranen weer! Al met al was dit echt een heel strakke actie. Ergens in Hongarije, dicht tegen de Roemeense grens, is nu een meisje volledig geobsedeerd door haar nieuwe keyboard waarmee ze eindelijk weer thuis de muziek kan oefenen waar ze zo van houdt.

24-03-2006  Eindelijk.

Vanmiddag zijn we met Eva naar een dorp in Roemenië gegaan om te bekijken of er werk te doen is voor de stichting. Eerst vindt er een gesprek plaats met de burgemeester, de loco burgemeester en een assistent. Wij vertellen hen waar we naar op zoek zijn, een klein Roma dorpje waar we kunnen beginnen met het verbeteren van de huisvesting. Er blijkt alleen een groot Roma dorp te zijn (ongeveer 500 mensen) en de burgemeester raadt ons af om met het opknappen van de huizen te beginnen. De rest van het dorp zou zich onmiddellijk achtergesteld voelen. Wat hij voorstelt is het volgende. Als je een gebouwtje neerzet in het dorp dat dienst kan doen als kleuterschool dan kan je de Roma kinderen misschien voorbereiden op de lagere school. Nu hebben ze allemaal een enorme achterstand en dat blijft ze achtervolgen. Het idee klinkt goed. We kunnen op die manier toch iets doen voor een dorp dat eigenlijk iets te groot is maar waarmee we structurele hulp kunnen bieden aan Roma kinderen. Precies dat wat we willen. Binnenkort krijgen we de bouwtekeningen van de burgemeester en morgen gaan we het dorp weer bezoeken om voor jullie een soort foto-impressie te maken. Voorlopig hebben we genoeg om over na te denken. We hebben het gevoel dat we weer op de goede weg zitten!

25-03-2006  Disco.

Het is twee uur in de nacht. De disco is in volle gang. Ontelbare decibellen. Uitgelaten jongelui. Midden in de drukte zie ik in de flitsen van de stroboscoop fragmenten van Szandra. Onvermoeibaar danst ze alle problemen van zich af. Ze heeft geen pilletjes of drank nodig. Het temperament dat niet in een keurslijf valt te persen krijgt hier de vrije loop. Zij wil nog niet naar huis, wij ook niet, uren kunnen we genieten van haar genieten. We leveren een nachtje in. We krijgen er heel veel blijdschap voor terug. Waren jullie maar hier bij ons in plaats van achter het scherm onze vreugde te moeten lezen. Vandaag was een dag om nooit te vergeten. De actie met het keyboard voor Stefi. Natte ogen om zoveel vreugde. De start van een nieuw project. De grenzeloze gastvrijheid. Wat een verschil met de vorige reis. Toen tranen van verdriet, nu van blijdschap. We kunnen de wereld niet veranderen. Maar de wereld voor een aantal mensen is dankzij jullie (Sponsors van Annovyn) wel degelijk veranderd. En er gaat in heel veel levens nog veel ten goede keren.

25-03-2006  De weg kwijt.

En dan ben je ineens de weg kwijt. Het overkomt iedereen wel eens, maar wij hebben er iets op gevonden. Gewoon iemand meenemen die de weg wel kent. Of beter nog, twee die de weg kennen. Totdat halverwege blijkt dat twee niet meer weten dan een die het ook al niet helemaal wist. Gelukkig wemelt dit land van behulpzame mensen. Toegegeven, op een paard en wagen, ploegend door de de bagger, kom je ze niet vaak tegen, maar zoals een van de oude Chinese wijsheden ons leert, de schildpad weet meer van de weg dan de haas. En plotseling zitten we weer op de goede weg. Op naar het nieuwe dorp....

26-03-2006  Kinderen.

Voor de tweede keer bezoeken we het nieuwe dorp waar we gisteren door de burgemeester en zijn gevolg zijn geïntroduceerd. We willen voor jullie een foto-impressie maken en de Roma in het dorp vragen of ze écht wel op een kleuterschooltje zitten te wachten. En aangezien een burgemeester in onze kielzog onnodige 'ruis' op de lijn kan veroorzaken, laten we hem nu thuis. In een soort gespreide formatie gaan we het dorp in. Attila en Eva hebben al gauw groepjes mensen om zich heen waar ze druk mee in gesprek raken, wij proberen er achter te komen wat de kinderen zoal van school vinden. Achteraf willen alle verhalen en indrukken samenvoegen in de hoop een zo goed mogelijk beeld van de situatie te krijgen.

26-03-2006  De zoveelste.

Van een wandeling door het dorp hebben we een hoop geleerd. Het dorp is erg groot vergeleken bij de dorpjes die we tot nu toe hebben gezien. De hoofdwegen door het dorp zijn volstrekt onbegaanbaar en dat lijkt voor de grootste ellende te zorgen. Met paard en wagen kom je er niet doorheen, dus moet alles te voet naar huis gesjouwd worden. Het wordt ronduit rampzalig als mensen slecht ter been raken of met spoed naar een ziekenhuis moeten. Er is één waterpomp in het dorp (een gelaagd project trouwens) en daar kunnen gelukkig driehonderd gezinnen water halen, als ze het heen en terug door de blubber redden tenminste. Wij zijn de zoveelste groep (men zegt de tweehonderdste) die hier vanalles komen beloven maar uiteindelijk toch niets doen. En desondanks blijven ze vriendelijk.

26-03-2006  Kans.

En nu krijgen we de kans om een schooltje te bouwen in een Roma-dorp. Als het lukt krijgen jonge kinderen een kans de achterstand in te halen waarmee ze nu steevast op de basisschool starten. Het is een overzichtelijk en goed af te bakenen project (de burgemeester wordt verantwoordelijk voor het onderwijs gedeelte) en het biedt structurele hulp aan onvoorstelbaar arme kinderen. Er bestaat altijd een kans dat het niet gaat lukken maar met de beloofde inzet van Attila en Eva, en de connecties die ze duidelijk blijken te hebben, wordt de kans op succes groter. En als het lukt is dit meisje later misschien niet de zoveelste kansarme Roma.

26-03-2006  Thuis.

We zijn weer thuis. En zoals men zo vaak zegt, moe maar voldaan. Moe omdat het tempo waarin we de afgelopen dagen hebben geleefd extreem hoog is geweest en voldaan omdat we voor onszelf, en hopelijk ook voor jullie, hebben aangetoond dat we in staat zijn om op onze eigen wijze nieuwe projecten te vinden waarmee we kansarme kinderen kunnen helpen. Die eigen wijze (spatie weg en het is eigenwijze. Toeval?) is essentieel voor de stichting Annovyn omdat gebleken is dat alleen dán jullie donaties besteed worden op een wijze die in overeenstemming is met onze statuten. En mochten er nog steeds mensen zijn die onze statuten niet uit het hoofd kennen, nog één keer een paar belangrijke op een rijtje: Artikel 2 Het doel van de stichting Annovyn is het bieden van structurele hulp en hulp op projectbasis aan gezinnen met kinderen. Het financieren of meefinancieren van projecten voor kinderen. Artikel 3a De verkregen middelen komen voor 100% ten goede aan het doel waarvoor zij werden geschonken. De stichting zal de overheadkosten zoals bank en registratiekosten betalen uit andere inkomsten. Annovyn B.V. schenkt daarvoor op regelmatige basis geld. Artikel 12.1 Het bestuur is bevoegd deze statuten te wijzigen, echter met uitzondering van artikel 3a.