Fotoverslag van de reis van John en Joke september 2006

Het online reisverslag is de dagen van reis gemaakt. hier zijn aanvullende foto´s en verhalen.

Eén van de doelen van deze reis was het bezoeken van de vorig jaar nog niet afgeronde projecten. Onze voormalige contactpersoon Imre Kozsta had ons gevraagd met hem mee te gaan om de huizen te bekijken die af waren.
We wilden ook even bij zijn zieke vader op bezoek, dat was ook direct onze eerste stop. (1,2) We zagen ze beiden zitten bij hun groentestalletje voor hun huis. Ze waren blij verrast ons te zien en er werd koffie gezet. We hadden wat trouwfoto's van Richars en José. Meteen kwamen de verhalen weer los van het verblijf in de pastorie van Richard. De foto's kregen meteen een mooi plaatsje op kast. De Chemotherapie had duidelijke sporen nagelaten maar ondanks alles was Papa Kozsta opgewekt en vol vertrouwen. We beloofden de volgende dag met Imre nog even weer langs te komen.

Een paar kilometer verderop lag ons tweede doel, Diosig. We waren vooral benieuwd naar de huizen die gebouwd waren (vier stuks). Het Roemeense deel van het dorp ziet er vriendelijk en netjes uit. Als je daarna in de wijk terecht komt waar de Roma wonen. verandert alles.(3,4) De wegen zijn amper begaanbaar en de auto heeft het erg te verduren. Er staan best nette woningen in het begin maar verderop wordt het alsmaar slechter. De mensen zijn heel vriendelijk en op het grote veld lagen een paar meisjes samen met de ganzen te genieten van het herftzonnetje.(5)

We hadden ook foto's mee voor de kinderen en een foto(1,2) in een lijstje voor de moeder van de onlangs overleden Szany. (3) Op de foto poseert ze trots met de foto. Haar zwarte hoofddoek is een teken van rouw. De kinderen zijn als kinderen zo blij met hun foto's.
Voor Ballázs Melinda, van het tweede huis en haar kinderen hadden we ook foto's Piroska en Melinda(links) kijken toe(4).
We troffen Paula een van de meisjes waar Szandra het goed mee kan vinden en omgekeerd (5). Paula is tien en wil op Szandra lijken.
Na een korte wandeling was het tijd om wat te eten. Altijd eten. De moeder van Gyuszi is hier bezig macaroni te maken.(6)

De maaltijd was helemaal zonder vlees, als vervanging daarvoor diverse soorten paddestoelen. Het was ronduit voortreffelijk.(1)
Na het eten gingen we nog even door het dorp wandelen. We bezochten de alleenstaande moeder van het vierde huisje. Opvallend de kleurige kleden en de vele knuffels.(2,3) De meeste knuffels zie je nooit terug. Op een beschut hoekje waren twee kinderen aan het kleuren.(4) Veel van het vervoer gaat nog met paard en wagen, je komt ze veel tegen in het straatbeeld.(5)
Op al onze vorige bezoeken hadden we het nog nooit meegemaakt dat bijna iedereen in het dorp gewoon doorging met het gewone leven. Szandra gaf als verklaring, dat de mensen niet gewend waren iets van ons te krijgen en dus kwamen ze er ook niet om bedelen.

In het dorp zijn nog erg veel slechte huizen.(1,2,3) Te veel om met ons budget daar iets aan te doen. We besloten om nog een huis te bouwen dat officieel van Szandra en Gyuszi zou blijven, maar de komende winter wordt het uitgeleend aan een gezin dat nu in de open lucht leeft. De vader is alcoholist en verkoopt alles. Het heeft dus geen zin om een huis voor hen te bouwen omdat ze dat bijna direct weer zouden kwijt raken.
Een aantal gezinnen houden ganzen voor het vlees en de eieren. De hals krijgt een kleurtje om ze te kunnen herkennen.(4).
Benjamin, het lievelingetje van Szandra in Diosig. Achter haar een van de betere straten in de Roma wijk.(5)

John en Imre samen op de foto voor het ouderlijk huis van Imre. Het is goed dat er weer contact is en er weer gepraat kan worden.(1) Imre heeft allerlei tips over huizenbouw waar Gyuszy zijn voordeel mee kan doen. We rijden via Adony, waar een prachtig straatje is gebouwd door een Nederlandse sponsor.(2) Tien nieuwe huisjes in pasteltinten, netjes op een rij en allemaal ontspannen mensen die bezig zijn de boel te verfraaien. We zien hier zelfs bloementuintjes en fruitboompjes en uiteraard weer een heleboel spelende kinderen.
Als laatste dorpje bezoeken we Tarcea, waar het multifinctioneel gebouw(3) nu helemaal klaar is en gelukkig een mooie gele kleur heeft gekregen (vorig jaar was het nog lelijk rood) De mensen herkennen John en Szandra meteen en in een groep gaan we het dorp door, bekende taferelen; foto´s maken, de mensen verdringen zich weer voor de camera, huisjes bekijken,(4) de deur wordt uitnodigend open gehouden, het dorp oogt beter dan een jaar geleden maar hier is ook nog heel veel te doen! Wat hebben we veel indrukken opgedaan en dat allemaal in één middag.
´s Avonds ontspannen bij de familie Rostas, Jennifer leest voor uit een boekje en dat gaat al heel goed. (5)