18-09-2006  Huisjes die klaar zijn.
19-09-2006  Samen.
19-09-2006  Gedaan en nog te doen.
20-09-2006  Gastvrijheid.
20-09-2006  Excursie.
20-09-2006  tarcea.
20-09-2006  Het is klaar.

18-09-2006  Huisjes die klaar zijn.

Joke en John gaan een paar dagen naar Roemenië, om te kijken wat er deze zomer door Gyuszi en Szandra is afgebouwd. Onze vroegere contactpersoon belde ons dat de huisjes, die nog voor onze stichting gebouwd zouden worden ook af waren. Op de foto het plastic huis zoals we die bij ons laatste bezoek aantroffen. Dat was in augustus 2005. Hij zou geweldig zijn als we dit nu ook met een positief verhaal kunnen afronden. In de korte tijd die we hebben willen we de oude projecten bezoeken en natuurlijk enige tijd in Diosig doorbrengen. We willen ook wat oude vrienden bezoeken. En natuurlijk bespreken wat we verder gaan doen.

19-09-2006  Samen.

Een uniek plaatje bij een bijzondere gelegenheid. Ruim een jaar geleden gingen we ieder onze eigen weg. We gingen niet uiteen als vijanden maar sloten vrede, zoals dat hoort. In januari was ik met Jurrie te gast bij Imre. Vandaag zagen we elkaar bij zijn ernstig zieke vader. Gyuszi, Imre en Szandra waren er ook bij. Ook zonder haar (chemo kuren) dezelfde positieve man, die papa Kozsta. Ondanks zijn ernstige ziekte positief, vol levenskracht en met een rotsvast geloof. Morgen gaan we met zijn vijven op stap. Kijken naar de huizen in Simian en tarcea. Prachtig dat het kan.

19-09-2006  Gedaan en nog te doen.

Diosig. Het vierde huis is bijna klaar. Oorspronkelijk bedoeld voor een gezin met zes kinderen en een vader die alles verkoopt voor drank. Toch een ander gezin gezocht. We lopen door het dorp. We worden gegroet, maar niet belaagd. Voor de moeder van Szanyi hebben we een foto van haar overleden zoon. Ze koestert het portret, voor haar zoveel waard, dat zie je. Hier en daar herkennen we kinderen van foto´s die we bij ons hebben. We delen ze uit. We krijgen dank en geen vraag om meer. Szandra maakt intussen onopvallend foto´s van slechte huizen. Ze wil niet dat de mensen denken `Ha, een foto! Dus ik krijg ook een nieuw huis´. Het zijn er ook zoveel en de middelen zijn beperkt. We zijn het er overeens dat kinderen niet de dupe mogen worden van de daden van hun vader. Het plan is dat Gyuszi en Szandra een huisje bouwen en dat het gezin daar gedurende de winter gebruik van mag maken. Hij is zelf bezig een beter onderkomen te bouwen maar dat schiet niet op als je steeds weer je materiaal verkoopt. Dit gezin is deze winter nu in ieder geval gered.

20-09-2006  Gastvrijheid.
	Het lijkt haast een synoniem voor eten. Waar we ook komen en op welk op welk moment van de dag dan ook, er is altijd eten, veel te veel eten. Wij aan tafel, gastvrouw en gastheer bedienen. Ik hoor mezelf zeggen tegen Joke `Wen er maar aan´. Maarvoel ik me er ook nog steeds ongemakkelijk bij.

20-09-2006  Excursie.
Met Imre bezochten veel dorpen waar huizen gebouwd werden. Szandra en Gyuszi kregen veel tips over hoe je geld kan besparen bij het bouwen. We waren in Tarcea waar het hele dorp bijna uit nieuwe huizen bestaat. Rezmuves was bezig zijn nieuwe hius van binnen te verven. Zij waren blij ons weer te zien, ook samen met Imre. We besloten het programma bij de vader van Imre. Het was goed.

20-09-2006  tarcea.

Het multifunctioneel gebouw heeft een gele kleur gekregen. Bubu had zijn balken van zijn huis verkocht voor een ziek varken. Hij verontschuldigde zich steeds. Hij was nog even gek als altijd en ik had moeite hem van me af te houden. De meeste mensen kende mijn naam nog. De kinderen vlogen op Szandra af en binnen een minuut werd er vrolijk gezongen. De man die ons het dorp uitjoeg zei ook steeds sorry. Zo was het afscheid bevredigend. Op ons verzoek gingen we niet meer naar Simian. We willen voor donker in Budapest zijn. In verband met de rellen gaan we niet de stad in.

20-09-2006  Het is klaar.

Het einde van anderhalve enerverende dag. Hoe lang kan anderhalve dag zijn. Heel lang voor ons gevoel, minstens een week. We hebben zoveel gezien, gehoord en geroken. Zoveel om over na te denken dat het ons ook nog wel een aantal dagen bezig zal houden. Onze laatste nacht slapen we in een leuk pension vlak bij het vliegveld. Samen eten en een lekker glaasje wijn. Veel gepraat in de auto onderweg. Even dacht ik dat het toch ging wennen al die ellende. We zagen ook heel veel hoopgevende kleurrijke huisjes. Als het hoofd daarvan tot rust komt weet je dat het voor het overgrote deel van de mensen die we ontmoetten, nog mijlen ver weg is. Alleen al het uitzicht op hoop lijkt voor de meerderheid van al die kinderen onberijkbaar ver. Ook weet je dat het uitzicht op hoop vaak een kwestie is van geld. Minder dan 2000 euro per gezin. Een goed dak boven het hoofd. Medemensen die je zien staan, iets voor je over hebben, ook als je er niet om vraagt.