23-01-2008  Reis naar Buda.
24-01-2008  Eten, eten.
27-01-2008  Eszter.
25-01-2008  Een kort maar vrolijk weerzien.
25-01-2008  Donker.
26-01-2008  Vragen.
26-01-2008  Noodhulp of structurele hulp.
26-01-2008  Het Vervolg

23-01-2008  Reis naar Buda.

Wij (dat zijn Olly en John) gaan vandaag op weg naar Budapest. Eerst zullen we daar Szandra ontmoeten en we hebben elkaar heel veel te vertellen en te vragen. Vrijdag hebben we een ontmoeting met Eszter Strausz, zij is hoofdleraar aan een Montessori kleuterschool. Met haar willen we van gedachten wisselen. Het is nog steeds onze bedoeling om in een Roma dorp een kleuterschooltje van de grond te krijgen. Haar ervaring is voor ons van onschatbare waarde. Zaterdag staat er een ontmoeting op het programma met Imre over het kerkschooltje in Told. als de techniek het toelaat houden we u hier op de hoogte.

24-01-2008  Eten, eten.

Het plan was om het eten op de foto te zetten. Helaas het was zo lekker dat voordat ik het fototoestel had gepakt Olly bijna alles had opgegeten. Het vetrouwde "Eten, eten!" klonk nu niet uit de mond van Carola (Szandra's moeder) maar uit de mond van Szandra zelf. We hebben heel veel gepraat. Goede gesprekken, eerlijk en open. Szandra's beeld van hulpverlening aan kinderen blijkt in de loop der tijd steeds doordachter geworden en komt opvallend dicht bij onze eigen ideeën. De kans dat zij een rol in onze plannen kan spelen is groot. Morgenvroeg gaan we naar een Montessori school in Budapest.

27-01-2008  Eszter.

Ons bezoek bij de Montessori school was een succes. We werden hartelijk ontvangen door Eszter, ze vertelde ons over haar idealen en hoe ze die bezig is te verwezenlijken. De kleurrijke kopjes op foto symboliseren de vrolijke inrichting. We waren onder de indruk van school en van de verhalen. Eszter hoorde ons aan en gaf advies, we luisterden naar een gedreven vakvrouw met een Nederlandse nuchterheid. Ze zegde haar hulp toe, al weten we nog niet in welke vorm dat gegoten moet worden. We gingen weg met een goed gevoel en in de hoop dat we onze onderwijs ideeën met haar hulp wat meer gestalte kunnen geven. Vanmiddag gaan we naar Told met Gyuszi en Szandra en daarna gaan we door naar Diosig.

25-01-2008  Een kort maar vrolijk weerzien.

Na ons bezoek aan de montessori school in Budapest gaan we met Szandra en Gyuszi naar Told om daarna door te gaan naar Diosig. Het mooie is dat we daar ook de nacht kunnen doorbrengen bij de ouders van Gyuszi. Dat wordt voor ons de eerste keer dat wij in een Roma dorp slapen en we voelen ons bevoorrecht. Het weerzien met de familie Rostas is helaas kort maar heel plezierig. We nemen een paar kinderboeken mee voor Dzennifer en Norbi en die worden gretig verslonden. We zitten nu in de auto richting Diosig en zullen morgenvroeg uitgebreid de tijd nemen om het dorp te bekijken en met de mensen te praten. De broer van Gyuszi (die zelf in Budapest woont) wil zijn huis beschikbaar stellen als ruimte voor onze creche-plannen. We zullen morgen kijken of het iets kan worden.

25-01-2008  Donker.

We hebben net heerlijk gegeten na een gastvrije ontvangst door de familie van Gyuszi. Omdat we, hoe goed bedoeld dan ook, altijd begeleid en gestuurd worden door iedereen, hebben we dit keer aangegeven wat meer onze eigen gang te willen gaan. Ondanks de moeite die ze daar in eerste instantie mee hebben, gaan ze toch schoorvoetend akkoord met ons verzoek. Dat ze ons begrepen hebben blijkt uit het feit dat we na het eten alleen in het donker door het dorp mogen wandelen. Heel ongebruikelijk, en heel indrukwekkend. Het is koud, helder en aardedonker. De paar straatlantaarns die hier en daar zijn neergepoot geven ons soms even zicht. We zien vage silhouetten van huisjes, hutjes en hokjes. Dit is wel een bijzonder dorp. Er staan ook mooie huizen tussen de oude krotten. Morgenvroeg gaan we maar eens vragen wat iets welgesteldere gezinnen ertoe beweegt om maar gewoon in dit dorp te blijven wonen. Als je bedenkt dat er door dit dorp geen enkele verharde weg loopt, en het op regenachtige dagen in een gigantische modderpoel veranderd, is dat nog helemaal niet zo vanzelfsprekend. Ook willen we morgen de belangstelling peilen voor het starten van een soort pre-school. Hoe eenvoudig en ongedwongen dan ook, als je een aantal kinderen met teken- en knutselmateriaal een paar uur per week kunt bezighouden en ze er spelenderwijs wat bij kunt leren, dan heb je toch weer een stapje in de goede richting genomen. Dat het met kleine stapjes zal moeten hebben we inmiddels wel geleerd. Nu eerst slapen in een Roma-dorp .

26-01-2008  Vragen.

Na een goede nachtrust in wat misschien wel de mooist versierde slaapkamer is waar we ooit geslapen hebben, gaan we met Szandra het dorp door. Iedere vraag die we stellen levert weer nieuwe vragen op. Wat we wel weten is dat er een schooltje in het dorp is waar kinderen vanaf hun zesde terecht kunnen. Een man beweerde dat zijn kinderen al vanaf hun derde naar een soort creche gingen in datzelfde gebouwtje. Weer anderen hadden daar nog nooit van gehoord. We lopen weer een Monica tegen het lijf (schijnbaar heeft ieder dorp er een) die dertien blijkt te zijn en nooit naar school geweest is. Als er een eenvoudig schooltje zou zijn (die er volgens anderen gewoon is) dan zou zij daar wel heen willen. Hoe dan ook, alleen maar huisjes bouwen werkt niet. Sommige huisjes die we een jaar geleden hebben laten bouwen beginnen al te scheuren en af te brokkelen. Hier en daar ontbreekt al weer een deur of iets anders wat in de winter normaal gesproken goed van pas komt. Het is natuurlijk ook wel een enorm dilemma, blijf je de hele winter een beetje koud, of steek je je eigen voordeur in de fik voor een paar uur warmte waarna het de rest van de winter nog veel kouder wordt. We hebben in ieder geval weer genoeg stof tot nadenken. We hebben bijvoorbeeld het huisje van de broer van Gyuszi bekeken en dat zag er veelbelovend uit. Tel daarbij op dat Szandra deze zomer weer in de buurt van haar familie wil gaan wonen en wel een creche zou willen starten in Diosig en je hebt misschien wel een kans om die kinderen daar zo nu en dan op te vangen. We blijven zoeken naar mogelijkheden....

26-01-2008  Noodhulp of structurele hulp.

Na ons vertrek uit Diosig gaan we op bezoek bij Imre. Hij kwam net terug uit Nederland en was verschrikkelijk verkouden. We hebben het heel kort gehouden maar hadden het geluk dat Imres moeder er was. Ze was nog steeds erg verdrietig om het verlies van haar man en we hebben met haar herinneringen opgehaald. Imre heeft ons bijgepraat over zijn toekomstplannen en we zien daarin een aantal raakvlakken met onze toekomstplannen. Misschien dat een opsomming nu wel op zijn plaats is: Szandra en Gyuszi willen deze zomer uit Budapest weg en meer in de buurt van hun familie wonen. Esther, van de Montessorischool in Budapest, is bereid iemand een (betaalde) stageplaats te geven om meer op onderwijsgebied te kunnen leren. Szandra laat duidelijk merken dat ze nog steeds het liefst iets met kinderen zou willen doen. Imre krijgt het deze zomer heel druk met het organiseren van kampen voor arme Romakinderen. In Diosig staat een huisje te koop van de broer van Gyuszi (op een behoorlijk grote kavel) dat er heel bruikbaar uitziet (van binnen helemaal betegeld en met een enorme stenen kachel). Het "kerkje" bij het huis van de familie Rostas in Told wordt deze zomer in gebruik genomen en kan uiteraard voor meerdere doeleinden gebruikt worden. Esther (je weet wel, van die Montessorischool) is bereid om kinderen uit een aangrenzend kindertehuis op te vangen. We hebben heel helder kunnen afspreken met iedereen wat voor hulp wij denken te moeten geven en hoe wij dat denken te bereiken. Dat die boodschap is overgekomen blijkt uit het feit dat we 's nachts alleen (lees: zonder goedbedoelde maar vaak zo storende begeleiding) , dus ook echt alleen, door een enorm Roma-dorp hebben gelopen. We hebben door de jaren heen heel hard geprobeerd te begrijpen hoe mensen hier met elkaar omgaan en hoe ze met ons omgaan. We hebben veel geleerd (we weten in ieder geval dat het nooit zo snel gaat als dat wij het zouden willen), maar ons zoeken naar oplossingen zal hopelijk zo nu en dan tot iets leiden waar wij in geloven......

5-02-2008  Het vervolg

We hebben een vervolg afspraak gemaakt met Eszter Strausz van de Montessori school in Budapest. We weten nog niet wat een maand stage gaat kosten, maar we willen in ieder geval met haar onderhandelen. Szandra wil zich graag sterk maken voor de kinderopvang. Joke en John gaan 21 februari weer naar Budapest en mogelijk naar Roemenië om de zaken verder uit te werken. We willen een bod uit brengen op een huisje in Diosig en onderzoeken nu de mogelijkheden om onroerend goed te kopen in Roemenië. We zullen met Imre verder praten over een mobiel team voor kinderopvang in dorpen waar tot nu toe niets is, behalve een multi functioneel gebouw. We weten niet hoeveel, maar wel dat we veel geld nodig zullen hebben, maar we hebben dat er graag voor over, en we hopen onze lezers ook.