21-01-2009  Reis naar Deaj.

Olly Ben en John gaan vandaag op reis naar Deaj een plaatsje in centraal Roemenië. We gaan daar overleggen of we kunnen bijdragen aan een bestaande vorm van naschoolse opvang. Ook willen we onderzoeken of we een vorm van voorschoolse opvang kunnen opzetten. John en Ben zijn al eerder in dit dorp geweest en er is onlangs een groep jongeren geweest die daar sport en spel activiteiten hebben gedaan. We zullen u op de gebruikelijke wijze op de hoogte houden.

22-01-2009  Op stap.

Op stap met twee doelgerichte en bezielende Annovyn bestuursleden. Hoewel ik eerder in Deaj Roemenië geweest ben, o.a. in het najaar 2008 met een groep enthousiaste jeugd (17 jongeren) uit Midwolda, voelt deze reis toch anders. Ik kreeg de kans om als ‘opstapper’ mee te gaan met 2 inspirerende visionairs die anders willen omgaan en kijken naar armoede en ellende. Hoe kun je dit een wending geven vanuit het positieve naar wat structureels en dan natuurlijk bij de jeugd. (Annovyn ten voeten uit) Daar waar je immers perspectief wilt bieden moet je vooral aansluiting zoeken bij jeugd die iets wil en iets denkt te gaan kunnen als ze daar de kans voor zouden krijgen, dus met wat steun. Zouden wij dat kunnen bieden ? Bij het bezoek in het najaar was o.a. een rondetafel gesprek tussen ‘onze jeugd’ en de Roma-jeugd. De vraag naast natuurlijk de nodige kennismakingontboezemingen kwam daarna op het toekomstperspectief wat de jeugd (wel of niet) had. Wat opviel – maar ook weer niet bijzonder was- was toch het dramatische verschil tussen de ambities die er bij de Midwolder jeugd was en het daar domweg nog niet over nagedacht hebben van de Romajeugd. Niet omdat die jeugd geen idealen of dromen daarover zou hebben, maar domweg meer door de kans die zij reëel op verwezenlijking daarvan hebben daarop nagenoeg nihil is. Dit gegeven bracht ons drieën op pad met een geslaagde, vlot verlopen en goedkoop uitgekiende vliegreis richting Deaj. Na een heerlijk, door Olly bereidde macaronie maaltijd tijdens het gastvrije onthaal bij Jacquess vd Boogaart bespraken we nog eens onze ideeën die we wilden delen met Augustin (Gustin). Hij is een Roma, afgestuurd psycholoog die zich met zijn gezin opnieuw heeft gevestigd in zijn geboortedorp Deaj. Jacques is ons Nederlandse contact in Roemenië, die al 5 jaren zich bezig houdt met de positieve ontwikkelingen te Deaj. Jacques en Gustin werken nauw samen in Deaj. Bij ons eerder bezoek hadden we al kennis gemaakt met Gustin, die eerder een buitenschoolse opvang had opgezet in het dorp. In het gesprek met Gustin bleek dat het contrast tussen het toekomstperspectief van de Nederlandse jeugd met de Romajeugd hem ook in het bijzonder had geraakt. Het hield hem nog steeds bezig en het kwam dan ook al snel weer op tafel. Al door filosoferend werd een visie afgemaakt met het vragen van een concreet plan aan Gustin, hoe hij inhoud zou kunnen geven aan een paar groepjes jeugd die werkelijk wat willen. Gustin zag mogelijkheden dit idee inhoudelijk te presenteren waarbij hij zich twee doelen voor ogen stelde: 1. Zorgen dat er een goede basis gelegd wordt om het rekenen en taalvermogen bij hen door extra lessen aan te sterken en 2. een extra impuls geven aan ontwikkelingsvakken waardoor Roma jeugd beter aansluit bij het ontwikkelniveau van andere (meer kansrijke) kinderen. We hebben hem gevraagd daarbij heel concreet te worden: over wie gaat. Hoe we zicht houden op de vorderingen. Hoe we het evt. in verbinding kunnen brengen met bv Nederlandse jeugd (school). Zoals gezegd: morgen horen we concreet van Gustin hoe hij e.e.a. handen en voeten zou kunnen en willen geven. Een aantal kritische succesvoorwaarden zijn al zichtbaar. Er is een enthousiaste hoger opgeleide Roma met aanzien en autoriteit te Deaj die zijn schouders eronder wil zetten. Die ook ondersteunend les geeft aan de plaatselijke lagere school (15 uren per week). Hij kan ouders en betreffende jeugd ‘bij de les houden’. Zijn vrouw die dezelfde enthousiaste vasthoudendheid uitstraalt. Een gemeenschapsgebouw met CV en goed ingerichte klaslokaaltjes. Neergezet en gerenoveerd op initiatief van Jacques, die inmiddels als een vertrouwd en welkome ‘leider’ vertrouwen geniet binnen de gemeenschap. Een stichting die donateurs heeft die hun goede gaven willen verbinden aan geloofwaardige projecten om kansarme jeugd verder te brengen. Dit alles borrelt nu letterlijke en figuurlijk na op de sofa bij Jacques waar ik me over zijn laptop heb gebogen om dit met jullie te delen. Waarom ? Is het het enthousiasme van John en Olly ? Is het de energie die ik zelf heb gevoeld bij de gesprekken over de mogelijkheden ? Is het de gedachte dat als we over 2 jaren weer een gesprekskring hebben met de jeugd ook de zigeunerjeugd iets wil en daadwerkelijk perspectief ziet ? Of is het allemaal te ambitieus ? Even afwachten…Ik laat het nog maar even bezinken. Het zal duidelijker gaan worden deze paar dagen. Ook maar even de rust nemen na het vertrek om 03.30 uur vanochtend. Morgen hebben we een uitnodiging staan aan de toen ontmoette jeugd en hun ouders. Om hun terug te geven wat we van onze kant hebben beleefd aan de vakantieweek hier. De film laten zien en foto’s te tonen. Veel ouders waren toen aan het werk in Spanje en Duitsland. Mooie kans om met hen nu samen nog even terug te kijken. Het was toen ook heel waardevol wat we samen beleefden. Een ding is wel duidelijk: dit verhaal is nog lang niet af en krijgt zeker vervolg. Spannend, energiegevend en een heel mooie belevenis ! Nu al ! We houden u op de hoogte ! Met een hartelijke groet, Ben Wanders.

22-01-2009  Voorzichtig optimisme.

Voorzichtig, omdat we in de loop der tijd de nodige teleurstellingen hebben moeten incasseren. De kunst is om ondanks die teleurstellingen niet uit het oog te verliezen wat we wel bereikt hebben. Met het prachtige en onuitwisbare verhaal van Szandra in het geheugen gegrift als voorbeeld van waar we toe in staat zijn gaan we nu in midden Roemenie proberen nieuwe contacten te leggen met mensen die hulp verlenen. Gelukkig borrelt het enthousiasme weer (langzaam) op als we praten met Gustin en Maria over de mogelijkheden voor het structureel begeleiden van Roma kinderen die niet mee kunnen komen op de lagere school of nog naar school moeten maar nu al tegen een aantoonbare achterstand aankijken. Waarom zouden we met Gustin en Maria meer kans maken om een project tot een goed einde te brengen? Gustin heeft al huiswerkbegeleiding gegeven aan een groep Roma-kinderen die het risico liepen niet meer mee te kunnen op school. Vanwege geldgebrek was hij genoodzaakt te stoppen maar hij heeft al laten zien dat hij een grote mate van gedrevenheid heeft. Jacques (een Nederlander die zelf ook hulpverleningsprojecten uitvoert in de regio) is niet alleen onze gastheer, maar geeft ook aan voor het benodigde toezicht te kunnen/willen zorgen. Er wonen meer Nederlanders in deze streek die eventueel als vraagbaak kunnen dienen. Ervaring heeft ons geleerd steeds duidelijker/kritischer te zijn ten aanzien van wat we verwachten van de mensen waar we "zaken"mee doen. En dan het optimisme. In Diosig hadden we een van onze doelen bijna bereikt. Als we het huisje dat we op het oog hadden, hadden kunnen kopen, dan zouden daar nu onder begeleiding van Szandra kinderen een paar uur per week hebben kunnen tekenen, knutselen en misschien wel leren. Ongrijpbare zaken hebben er toe geleid dat de koop niet doorging en wij een grote kans hebben misgelopen. Maar nu krijgen we de kans om in te stappen op het punt waar we in Diosig gebleven waren. Deze kans laten we ons niet ontglippen!

22-01-2009  Bericht voor Joke, Heerlijk die kaas.
	.......

23-01-2009  Eindelijk!

We zijn vanmorgen naar Deaj geweest om te kijken of we met Gustin een project kunnen opzetten waarmee de roma-kinderen in de klas kunnen krijgen. Gustin heeft vier A4-tjes volgeschreven waarin hij zeer gedetailleerd beschrijft om welke kinderen het gaat (namen, leeftijd etc.) compleet met klasse-indeling en schooltijden. Zelfs de motivatie en doelstellingen ontbreken niet. We hebben uren met Gustin gepraat en hij blijft een zeer geloofwaardig verhaal vertellen over wat hem bezig houdt. Zijn overleden vader werkte vroeger, met een handicap aan zijn been, keihard om Gustin te kunnen laten studeren. Hij blijft benadrukken dat de enige manier om aan deze ellende te ontsnappen is door kinderen op jonge leeftijd te onderwijzen. We sjouwen het hele dorp door, praten met iedereen en krijgen steeds meer het gevoel dat het gaat lukken. Vanavond krijgen we van de kerkraad te horen hoeveel de huur van een ruimte gaat kosten. Over Gustin's vergoeding moet nog wat overleg gevoerd worden maar een prachtig project van een half jaar, of misschien zelfs wel een jaar, waarbij we eindelijk onderwijs voor Roma-kinderen kunnen regel ligt binnen handbereik!

23-01-2009  De zon ging schijnen.

De weg naar Deaj lijkt op de rails. Vanmorgen hebben we foto's en de film vertoond. Er waren veel kinderen, een grote groep mannen en wat vrouwen. De sfeer was ronduit gezellig. Je kunt je voorstellen wat er door de zaal ging als er weer een bekend kopje op het scherm verscheen. Onvoorstelbaar warm gevoel maakte het los. Na ruim een uur aandachtig te hebben gekeken kregen we een klaterend applaus. Blij gingen we naar buiten, de zon scheen over het dorp en over ons. Toeval? Na het gesprek met Gustin ging Jacques zijns weegs en wij wandelen met een zonnig humeur door Deaj. Een heerlijke sfeer met veel mensen op straat, vriendelijke mensen, de Hollanders hebben hier een goede naam. De jeugd van Midwolda heeft daar ook aan bijgedragen.

24-01-2009  1 jaar gegarandeerd.

Gustin gaat akkoord met ons voorstel! Dit betekent dat hij in eerste instantie 1 jaar lang 37 Roma-kinderen 15 uur per week les gaat geven in een van de (verwarmbare) ruimtes van het multifunctionele dorpsgebouw van Deaj. Huur van het gebouw, onderwijsmiddelen en salaris zijn in een all-in prijs afgesproken. Jacques, onze voortreffelijke gastheer die ons flink in de watten heeft gelegd, is bereid toezicht te houden op dit project. Het is een extra zekerheidje waarvan we het gevoel hebben dat het niet eens echt nodig zal zijn. Alledrie hebben we in de afgelopen dagen vertrouwen gekregen in Gustin. Een voorbeeld; toen we met hem over de vergoeding aan het praten waren vroegen we hem of hij nog iets ging doen met de kinderen tijdens de drie maand durende zomervakantie. "Door blijven gaan met lesgeven natuurlijk," was onmiddellijk zijn antwoord, "juist in de vakantieperiode moet je ze bij de les houden." We zitten nu in de auto richting het vliegveld en zijn nog steeds verbaasd over het verloop van deze turbulente dagen. Het is ons gelukt om de droom waarmee we ooit, zes jaar geleden, begonnen, te verwezenlijken........ De vier blijde mannen op de foto van links naar recht Olly Augustin John Ben