01-09-2009  straks op schoolreis.
03-09-2009  Geen overhead.
03-09-2009  Weer zien.
04-09-2009  Een bus vol plezier.
04-09-2009  De tel kwijt.
04-09-2009  Treinreisje.
05-09-2009  Wat een projekt.
07-09-2009  film- en fotoverslag.

01-09-2009  straks op schoolreis.

We gaan met vier personen naar Deaj om vrijdag 4 september op excursie te gaan met de huiswerkklas. Olly, Joke, Joyce en John. Joyce is voor veel van de lezers een nieuwe naam, daarom een korte introductie. Joyce is 17 jaar tot ze 12 oktober 18 wordt. Met een groep jeugd was ze al eens een aantal dagen in Deaj en kent de kinderen een beetje. De eerste excursie was zij er ook bij en we zijn dus blij met dat stukje ervaring. Joyce ging ook al eens mee voor een lezing in Workum en hoort dus ook bij de crew van de stichting. Op de foto leert ze een groepje kinderen tellen in het Nederlands (dat kunnen ze nu nog) en leerde tellen in het Roemeens. Op deze plaats houden we een verslag bij van onze belevenissen. John zal bij tijd en wijle ook wat twitteren, we blijven bij de tijd. De tweets zijn te lezen op de hoofdpagina.

03-09-2009  Geen overhead.
We zitten in de bus naar het vliegveld en hopen over een paar uur in Roemenie te landen. Gisteren hebben we door Boedapest gewandeld, prachtig. En zoals iedereen inmiddels wel weet zijn alle kosten die we onderweg maken voor eigen rekening. Zo komt iedere cent bij de projecten waar men voor doneert.

03-09-2009  Weer zien.

Zo zit je in Hongarije en zo ben je weer aangekomen in het mooie Roemenië. We keken er allemaal naar uit om het dorp weer terug te zien. En het gaf me dan ook een gelukkig gevoel om weer het dorp binnen te rijden. Toen we aankwamen zijn we meteen naar het winkeltje gegaan om Gusti en zijn hoogzwangere vrouw Maria te zien. Er kwamen steeds meer volwassenen en kinderen een kijkje nemen voor de winkel en toen het eenmaal bekend was dat wij weer in het dorp waren stonden er weer een stuk of 25 kinderen klaar om ons te begroeten. We hebben even gauw wat gedronken en bijgekletst met Gusti. En dan vooral over het schoolreisje en hoe het gaat met de kinderen. Toen waren we toch wel erg benieuwd naar het dorp en zijn we samen met een grote groep kinderen het dorp ingegaan. Het eerste wat mij opviel waren een aantal meisjes die vorig jaar nog spelletjes met ons ( De jeugd van Midwolda) hadden gegaan en nu al met een kindje op de arm liepen of zwanger waren. En dan heb ik het over meisjes in de leeftijd van 13,14 jaar. Ze riepen mij er trots bij en wilden graag met hun baby op de foto. Daar schrok ik toch best wel even van, want het zijn nog echt meisjes! Verder waren alle kindjes erg blij om ons weer terug te zien en dat was natuurlijk wederzijds. Morgen gaan we met een groep van 50 kinderen naar de dierentuin en naar een speeltuin! Hier kijken zowel wij als de kinderen erg naar uit. Nu we weer terug zijn bij het huis van Jacques zitten we allemaal nog eventjes stilletjes na te genieten. Wat een prachtig dorp met geweldige mensen!

04-09-2009  Een bus vol plezier.
Met 57 opgewonden Roma kinderen naar de dieretuin en aansluitend een speeltuin. Ze hebben er ongelofelijk veel zin in. Vanaf het vertrek wordt in rap tempo een onuitputtelijk repertoire aan liedjes gezongen. En nu maar hopen dat we de meute in de dierentuin in het gareel kunnen houden. Gusti is in ieder geval duidelijk de baas.

04-09-2009  De tel kwijt.
	Daar waar je normaal bang bent om kinderen kwijt te raken tijdens een schoolreisje, lopen we nu het risico om met meer kinderen terug te komen dan waar we mee vetrokken. Zo nu en dan lopen er ineens andere kinderen mee, gewoon voor de gezelligheid. En gezellig is het zeker. Ze genieten allemaal zichtbaar van dit dagje uit. Een mooie beloning voor het werk dat ze in de klas hebben gedaan!

04-09-2009  Treinreisje.

We zitten weer in de bus richting Deaj. De kinderen hebben het leuk gevonden. Eerst de dierentuin, toen de speeltuin en afsluitend een treinreisje. We hebben geen tekenen van discriminatie gezien, en dat heeft ons op een plezierige manier verrast. Met 57 Roma-kinderen naar diverse openbare gelegenheden zonder noemenswaardige incidenten, dat is toch heel bijzonder. Nu gaan we terug naar Deaj om met elkaar nog wat te eten. Vanavond gaan we met Jacques uit eten.

05-09-2009  Wat een projekt.

Het is eigenlijk veel te kort, één dag in Deaj met al die kinderen. Ze zijn allemaal echt ongelofelijk lief en enthousiast. Zoals ze aan ons hebben gehangen die dag maakt het echt moeilijk om afscheid te nemen. Je merkt aan alles dat deze kinderen nog plooibaar en gretig zijn. Misschien moeten we een keer een tent opzetten in hun dorp. Dit is waar wij zeven jaar lang voor geknokt hebben. We moeten nu proberen om de geldstroom op gang te houden en we hopen dat onder andere met nieuwe verhalen, foto's en video's voor elkaar te krijgen. Gusti heeft in ieder geval al aangegeven met de huiswerkklassen door te willen gaan, maar we moeten ook proberen om meer voorzieningen voor de kinderen te creeëren. Tijdens het schoolreisje was een aantal jongens fanatiek aan het basketballen, misschien dat een paar netten in Deaj een idee zou zijn. We hebben het ook gehad over een bibliotheekje met een verzameling prenten- en stripboeken voor die kinderen die graag lezen of voorgelezen worden. Hoe dan ook, dit moeten we verder uitbouwen. Deze kinderen kunnen de basis vormen voor een generatie die het iets beter krijgt. We zitten nu in de Oldmans Pub (live te beluisteren/bekijken via www.oldmans.hu) druk de mogelijkheden door te nemen en hopen gauw weer terug te komen in Deaj...