Foto- en filmverslag september 2009
Op schoolreis met 57 romakinderen uit Deaj.
4 september 2009 gingen we op schoolreis met de huiswerkklas uit Deaj, de vaste kern van ongeveer 25 en een minder vaste kern van 18 en een groep van 10 waarvan Gusti hoopt dat ze nog vaker komen en vier die het om andere reden hadden verdiend.
Welke criteria er gelden voor begeleiding weten we niet, maar op deze groep van 57 kinderen waren de zes volwassenen ruim voldoende. De oudere kinderen hadden wel de opdracht gekregen om te zien naar de kleintjes en dat gebeurde ook.
De bus werd beladen met gesmeerde broodjes (boter, heel veel boter, worst, paprika en kaas) frisdrinken, bekertjes, allemaal uit de winkel van Gusti en Maria.
Gusti had ook een rol plasticzakken voor de vele kinderen die wagenziek zijn en wij hadden een aantal zakken meegenomen van de vluchten. (sorry Wizz).
Het werd een groot succes.
| Film deel 1 | |
|
Deel 1 van de schoolreis met de huiswerkklas van Deaj. De busreis en de lunch. | |
| Film deel 2 | |
|
Deel 2 van de schoolreis met de huiswerkklas van Deaj. De dierentuin, de speeltuin, de reis terug |
|
| Fotoverslag |
Daags voor de schoolreis kwamen we aan op het vliegveld in Tirgu Mures.
Een korte autorit naar ons appartement bij Jacques van den Boogaart in Tirnaveni, korte broeken aan en op naar Deaj.
Het lijkt wel of het daar altijd zomer is. Het was weer een weerzien voor Joke na anderhalf jaar, voor Joyce na een jaar, voor Olly na acht maanden en John, die was er in juni nog geweest.
Op het vliegveld hadden we foto's bekeken en namen geoefend en dat was leuk, de kinderen wisten het wel te waarderen dat we hun namen kenden
Emanuel, de zoon van Gusti, had cd's voor ons met foto's van een groot aantal kinderen en hun familie, comleet met namen en leeftijden. In het engels, jawel!
Het werd even heftig toen we werden geconfronteerd met een tienermoedertje, je zou in alle euforie van de huiswerkklas bijna vergeten dat ook in Deaj nog schrijnende situaties zijn,
zoals als armoede en te weinig eten in de winter.
Het vertrek was gepland om 10 uur, Gusti en Maria hadden met hulp van een paar dorpsgenoten de lunch gemaakt.
De oudste jongens uit de groep hadden de spullen naar de brug over de rivier gedragen, de bus kan namenlijk niet in het dorp komen, daarvoor is de weg te slecht.
Toen de bus arriveerde stoven de uitgelaten kinderen erop af. Gusti verhief zijn stem en 57 kinderen waren weer in het gareel.
De instapprocedure werd uitgelegd en de oudste kinderen kregen de opdracht op de kleinere kinderen te letten. Alles verliep ordelijk en in de volle bus werden zakjes uitgedeeld.
Ervaring van oktober vorig jaar leerde dat veel kinderen wagenziek zijn.
Na aankomst op de parkeerplaats stoven alle kinderen een kant op, een aantal moest heel nodig en zocht een plaatsje in het bos, anderen waren meer geïnteresseerd in de kraampjes.
We zagen het met lede ogen aan en dachten hoe krijgen we ze ooit alle 57 weer mee terug.
Gusti riep tegen de kinderen waar de grens was en verbazingwekkend genoeg bleven ze allemaal binnen roep afstand.
De lunch werd uitgepakt en een ieder kreeg een dik belegde boterham met een beker fris. Een aantal kinderen had wat zakgeld en dat moest natuurlijk direct omgezet in goederen. De inflatie is hoog in Roemenië, dat is waar, maar of het zo snel gaat als de kinderen blijkbaar dachten is toch de vraag.
Knallend en bellenblazend was het nog even feest op het parkeerterrein. Daarna is het opstellen en de dierentuin in. Gratis, jawel!
De wandeling door de dierentuin verliep ordelijke, Jacques en John liepen voorop, en de afspraak was dat niemand daar voorbij ging. Gusti liep achteraan en zorgde ervoor dat niemand achter bleef.
In onze ijver om de kinderen bij elkaar te houden stuurde Joke een paar kinderen terug naar de groep, een boze blik van een moeder maakte duidelijk dat deze kinderen niet bij ons hoorden.
Zo maakte de angst om met te weinig kinderen terug te komen plaats voor de zorg met te veel de thuisreis te beginnen
Met dieren hebben de kinderen niet echt een warme band om ons maar diplomatiek uit te drukken.
De speeltuin was een geweldig succes, niet alleen was het een mooie en schone speeltuin, ook merkten we niets van discriminatie hier. Af en toe kwam een kind even naar ons toe om wat te rusten of te eten en wij zaten heerlijk in de schaduw of speelden mee. Het weer was ronduit ideaal, minder heet dan de dag ervoor, prachtig zomers. Aan het einde van ons uitje konden we nog een treinreisje maken, ook al weer gratis, het leek erop dat Mures aan ons wilde laten zien dat de Roma hier wel worden geaccepteerd. Deze kinderen gaven ook echt een visitekaartje af, daar kunnen heel veel een voorbeeld aan nemen. Het strookt in het geheel niet met de uitlating van onze minister van integratie in Trouw over Roma.
Aan het einde van de dag nog even wat drinken en dan weer de bus in op weg naar huis.
Door de buiken vol fris en vermoeidheid van het spelen, maakt de reisziekte vele slachtoffers, zij die niet zijn aangedaan slapen, of zingen. Maar geen narigheid gelukkig.
In deaj hebben Maria (hoogzwanger) Utze en Jozef soep en worstjes klaar. Lekker eten, een knuffel, high five of hand en dan naar huis. Wat een dag, volgend jaar weer denken we.
De kosten €118.00 voor de bus en € 154,00 voor eten, drinken en bekertjes en loon voor de helpers in de keuken. Nog geen vijf euro per kind.
En wat ook mooi is, is dat bij terugkomst er al 200 Euro gedoneerd was door diverse gulle gevers.
Prachtig, Ja toch, niet dan?
