07-12-2009  Engelse lessen.
09-12-2009  Jakob.
09-12-2009  Niet meer onbekend.
10-12-2009  De film.
10-12-2009  School en plannen.
10-12-2009  Bagger.
10-12-2009  Directrice.
11-12-2009   In Tirnaveni.
11-12-2009  Bagger 2.
12-12-2009  Vreugdesprongen in een tranendal.
12-12-2009  Afronden.

07-12-2009  Engelse lessen.

We gaan weer naar Deaj. De koffer vol met Engelse boekjes en cd's. Voor de liefhebbers een cursus Roemeens Engels. We hopen de volgende keer met een paar van de kinderen Engels te kunnen praten. Daarnaast hebben we een beamertje mee en een laptopje met de film van de schoolreis, dat wordt genieten. De reisgenoten zijn Ben, John en Jurrie, de laatste Jurrie is jaren geleden ook eens mee geweest op bezoek bij Szandra, in het Hongaarse Told. Nu naar Roemenië naar Deaj en verder. De rolstoel gaat mee en dat wordt een mooi avontuur, erg rolstoel vriendelijk is Roemenië niet, maar daarvan kunnen we naderhand verslag doen aan de Europese commissie. Vertrek datum 9 december terug naar we hopen 13 december.

09-12-2009  Jakob.

Het was een lange reis we vertrokken om 4 uur vanmorgen en na een soepele incheck procedure, Wizz is absoluut nononsens als het gaat om rolstoel gebruikers, geen ander incheck wel een aparte douane procedure geen wachtrij. Vlak voor het inchecken komen twee sterke mannen vragen welke hulp er nodig is en je kunt als eerste aan boord. Een kwartier eerder dan gepland waren we in Cluj, Jacques stond ons op te wachten en een 7 kwartieren later konden we de intrek nemen in ons appartement. Ons eerste bezoek was aan Maria en baby Jacob Georgy. Het in Budapest gekochte pakje is aankomen in Deaj en . . . Het past. Veel dank uiteraard en de groeten aan iedereen die Maria kent. Jacob sliep heerlijk en deed alleen voor de film even zijn ogen op.

09-12-2009  Niet meer onbekend.

Zoals al gemeld waren we even op visite bij Maria. We waren in het winkeltje en zo als dat in winkels gaat komen daar klanten. E&escute;n van de klanten kwam mij erg bekend voor van de schoolreis, Ik had haar bij het klasje gezet met de naam onbekend. Nu weten we dat ze Roxana heet. Weer een gezicht met een naam en dat maakt het nog leuker. Morgen om 10.00 uur gaan we naar het de film vertonen in de huiswerkklas. Verder staat een bezoek aan Bobby op het programma om alvast wat voor te bereiden voor de jeugdreis. We willen ook de school in Deaj bezoeken.

10-12-2009  De film.

Vanochtend om 10.00 uur, en enkelen weten al dat we een heeeeeele lange nacht hebben gemaakt, waren in Deaj. De oudste kinderen waren bezig zich voor te bereiden op een rekentoets, de anderen waren aan het oefenen. Samen de film van de schoolreis bekeken en zoals Jurrie al opmerkte voor ons was de mooiste film tegenover het scherm. Het weerzien was leuk met name een Dragromir, Maria, en Claudia wilden even praten. Maria had een bril gekregen en dat was ook wel nodig, ze is als alle meiden er niet blij mee. Wij wel. Na twaalf uur liep het zaaltje vol met de jongere kinderen, ook zij genoten van de film en . . . zij wilden allemaal volgend jaar wel weer.

10-12-2009  School en plannen.

We hebben een zeer constructief gesprek gehad met de directrice van de school in Deaj. Wat ons op viel was de waardering voor Gusti en zijn werk op school en met de huiswerkklas, haar waardering voor Gusti als mens. Het bleek niet alleen uit haar woorden maar ook uit haar benadering van Gusti. We wilden weten of het huiswerk project vruchten afwerpt, daar is ze heel duidelijk over. Deaj kan niet zonder! Uitbreiding was eerder nodig. Ook heel realistisch verwacht niet op korte termijn resultaat. Sinds 20 jaar is niemand uit Deaj in staat geweest een hogere opleiding te voltooien en diegene was Gusti. Uiteraard waren we benieuwd naar internet, over een jaar is er internet in het dorp vie een project uit de school en het eerste half jaar gratis. En het computer lokaal? Kom maar kijken, achter de beeldschermen veel kinderen en heel veel uit Deaj, Word excel internet en paint, dat is mooi. Mevrouw de directrice is erg betrokken bij de problematiek van de Roma en we hebben het gevoel dat ze het meent. Ze kent de problemen en wil met Gusti oplossingen zoeken. Ze wees ons op de problemen in het dorp Haringlab en de noodzaak ook daar iets op te zetten. Het was een goed gesprek maar een uur was te kort. 21 januari hebben we een vervolg afspraak. we denken na om een webite op te zetten samen met de Nederlandse jeugd en de jeugd van Deaj.

10-12-2009  Bagger.

Vanmiddag troffen we 3 jongeren die met ons mee waren geweest met de jeugdreis in 2008. We mochten even in hun onderkomen kijken. Huis is teveel gezegd. Het was een optrekje in Haranklap. We hebben dergelijke onderkomens eerder gezien. Rieten kapjes, lemen zijkanten, wat rook uit een oude kachelpijp en algehele misere binnen. Je vraagt je af hoe dat gaat volgende week met -16 Celcius in het vooruitzicht…. Haranklap, een nederzetting op ca 5 km van Deaj. Eén in omstandigheden zoals eerder door ons gezien rond Tarcea, Simian, enkele jaren terug. Daar waar je de armoede ruikt en ervaart in meest pure vorm. Je vraagt je af hoe dat ooit goed moet komen binnen dit land, lid van de Europese Unie. Gusti bracht ons daar. Gusti, zelf Roma met gouden hart en liefde voor zijn volk. Stil word je dan als hij ons verteld, dat hij voor enkele jaren terug dit gehucht ‘ontdekte’ en dat hij moest huilen toen hij dit zag…. Hij voorspelde ons dat we elke dag hier na terug zouden denken aan wat we hier zouden zien. Daarom dit ook hier maar even van ons ‘ afgeschreven en gedeeld’ met jullie die dit lezen. Hier géén teken van sinterklaas, huiselijke warmte, advent, op weg naar kerst, kerstbomen, gezelligheid. Maar wel altijd: donkere dagen voor kerst. Of beter: altijd donkere dagen. Maar misschien kunnen we enige hulp bieden. We zijn nog op zoek naar een project voor de giften en acties vanuit de kerk te Midwolda. Op de weg terug in een paardenkar, (de weg terug was te slecht om te lopen) deed Gusti de suggestie: eten in de school tussen de middag. Je ‘ trekt’ daarmee de kinderen en hebt hen daarmee in de school. Op hun niveau hen mogelijk nog wat leren en wat meegeven komt daarmee binnen bereik. Hoe precies weten we nog niet. We zitten nog vol ideeen. Moet nog wel concreet worden. Hebben we nog even tijd voor. Leuk trouwens die ondersteunende reacties (sms-jes) op deze berichten. Groet, ook van John en Jurrie, Ben

10-12-2009  Directrice.

"Ik heb wel wat met een directrice..." Dat dit voor mij persoonlijk geldt zullen bekenden van mij beamen. Na een gesprek met de hoofd van Scoale Generale te Deaj, klopt bovenstaande uitspraak echter ook voor Ben en John. Gusti maakte bij haar een afspraak eerder deze ochtend. Doel van ons onderhoud was om te verkennen waar mogelijkheden liggen om kinderen en hun ouders te motiveren en stimuleren onderwijskundig verder te komen. Er waren een aantal vragen waar we graag duidelijkheid over wilden hebben. Is er beschikking over Internet op school en hoe wordt hiervan gebruik gemaakt? Kan er via een website communicatie in gang gezet worden tussen de Roemenie-jeugd uit Midwolda en de kinderen uit Deaj? Zijn er mogelijkheden om in herfst 2010 met deze jeugd activiteiten te organiseren voor de kinderen uit Deaj en wil de school daaraan meewerken? De schoolleider was verrast door deze vragen en reageerde enthousiast en positief. Ze vertelde dat Gusti als sleutelfiguur fungeert tussen huiswerkklas en school en niet gemist kan worden. Hij helpt de kinderen verder en dat is te merken. Ze scoren beter op school en komen verder richting het middelbaar onderwijs. Het blijft een uitdaging de ouders te doordringen van de noodzaak van onderwijs. Daar is nog een grote slag te maken. Er zijn genoeg manieren voor ons om hier te helpen. Welke, daarover gaan we nadenken. Dat er aansluiting is bij de directrice is wel zeker en daar zijn we blij mee. We kunnen nu allemaal zeggen: " Ik heb wel wat met een directrice..."

11-12-2009   In Tirnaveni.
	John is een paar dagen van huis, dat doet hij wel vaker, Ben is ook mee dat doet hij ook wel vaker. We zijn bij Jacques en dat doen we ook vaker net als foto's maken. Wat niet vaak vooromt is dat Jurrie mee is en Linda met de jongens thuis blijft. Op haar verzoek en dat is voor het eerst maakte John een foto van Jacques en Jurrie uniek dus.

11-12-2009  Bagger 2

Om alles goed op ons te laten inwerken zijn we met ons drieen naar het Roma deel van Haringlab geweest. Het vervoer werd geregeld daar de plaatselijke voerman in te huren om ons door de bagger naar de wijk te brengen. Glibberend, we konden ons amper staande houden. onbegaanbaar wordt een woord met een dimensie die het werkelijk moet hebben. De confrontatie werd anders dan verwacht. Voor ons waren vele "hulpverleners" geweest die verwachting hadden verwekt die ze niet zijn nagekomen. En dat doet zeer. De emoties liepen hoog op, maar Gusti was niet onder de indruk. Hij legde uit dat wij zelfs niet de indruk wilden achterlaten dat we iets aan deze hartverscheurende ellende konden doen. Nee wij gaan voor een project om de kinderen naar school te krijgen, door hen daar dagelijks een maaltijd te verstrekken. Of het geland is weten we niet dat zal de toekomst ons leren.

12-12-2009  Vreugdesprongen in een tranendal.

Succes en pech liggen dicht bij elkaar wordt wel eens gezegd, Dat is hier niet anders, of eigenlijk wel: het ligt nog dichter bij elkaar. De huiswerkklas draait goed en de kinderen en Gusti zijn opgetogen. De directrice van de school (ik hoop in januari gewoon haar naam te kunnen schrijven) is een en al positieve energie. Er worden nieuwe plannen gemaakt. In een roes van positiviteit en we zullen doorgaan, komt de realiteit hard door, als we horen dat van de vier kinderen (Adrian Bobby Larissa en Florina) alleen Adrian nog op het vervolg onderwijs gaat. Bobby moest mee naar Spanje en de ouders van Larissa en Florina vertrouwen hun kinderen niet toe aan de mensen in Tirnaveni. Gusti is gisteren nog bij de ouders van Florina wezen praten en Florina moest huilen omdat ze zo graag wilde verder leren, haar ouders zien het niet zitten, net als de ouders van Larissa. Met pijn in hart moeten we toezien dat wij daar echt niets aan kunnen doen. Onze bemoeienis zou de achterdocht nog meer aanwakkeren. We proberen met Gusti een weg te vinden om die paar ouders die wel dat vertrouwen hebben met de wantrouwende ouders te laten praten. De maandelijkse dorpsraad waar Gusti voorzitter van is, zou een mogelijkheid zijn. Het pad van de diplomatie is hier even glibberig als de baggerpaden door het dorp.

12-12-2009  Afronden.

Voor het de Roemenië commissie van de gereformeerde kerk van Midwolda hebben we afrondende gesprekken gevoerd met Gusti. We hebben berekend dat per kind 1 Lei (0,25) per dag nodig is. Voor wat brood en beleg. Na de kerstvakantie zou dat opgestart kunnen worden. Gezinnen zoals op de foto profiteren dan indirect hiervan. Voor de jeugdreis in oktober hebben we de toezegging dat we het Multi functionele gebouw in Deaj als onderkomen kunnen gebruiken. We kregen van de dorpsoudsten nog eens te horen hoe zeer de betrokkenheid bij de Romajeugd wordt gewaardeerd. Men ziet het als een mooie opstap naar een betere toekomst voor de nieuwe generatie. We kunnen terug zien op vier zeer waardevolle dagen waarin we ideeën concreet konden maken.