19-01-2010  Opnieuw naar Deaj.
20-01-2010  Vliegangst.
20-01-2010  De school.
20-01-2010  Goed uitgerust.
21-01-2010  De huiswerkklassen.
21-01-2010  Armoede.
21-01-2010  Oordoppen.
22-01-2010  Druk, druk, druk.
22-01-2010  Schrikbarend.
23-01-2010  Kapotte lip.
23-01-2010  Bijwerken.
23-01-2010  Verschrikkelijk.

19-01-2010  Opnieuw naar Deaj.

Woensdagochtend of als het mistig is nog vanavond vertrekken Olly en John, samen met Marloes en Angela naar Deaj. We gaan op bezoek bij de huiswerkklas, voor Marloes en Angela een weerzien na ruim een jaar. We gaan op bezoek bij de school om het contact via internet tussen de jeugd van Midwolda en Deaj verder uit te werken. We gaan kennis maken met Priscilla een Romni van 15 die de Engelse taal goed beheerst en eventueel kan tolken als er in oktober een groep jeugd naar Deaj gaat. Verder foto’s brengen naar Haranglab en we hopen de kinderen op de foto te treffen en hun namen te leren. We bezoeken de school daar om te zien hoe het “eten voor leren” is opgestart.

20-01-2010  Vliegangst.

En zo lopen de zaken toch weer anders dan wij vooraf hadden gepland. Marloes had vooraf de beste papieren om overmand te worden door vliegangst, waardoor wij (Angela, John en Olly) behoorlijk angstig het vliegtuig in gingen. Naarmate onze tijd in het luchtruim verstreek, steeg onze onzekerheid ten aanzien van Marloes terwijl Marloes het toonbeeld van rust leek te worden, waardoor wij ons alleen maar angstiger gingen afvragen wanneer Marloes door het lint zou gaan. De climax ontstond zo ongeveer om en nabij het tijdstip dat Marloes in een diepe slaap viel en wij allemaal rechtop en angstig in onze vliegtuigstoeltjes zaten. Wij zijn nu toch ook wel heel benieuwd naar Marloes haar (vermeende) angst voor muizen! Hoe dan ook, wij zitten nu in een besneeuwd Roemenie. Jacques heeft ons van het vliegveld in Cluj opgehaald en "thuis" gebracht. We willen straks nog even een bezoekje aan Deaj brengen.

20-01-2010  De school.

Met ons vieren met de auto van Jacques naar Deaj gereden. We kwamen Gusti tegen die blij verrast was ons te zien. We dronken en glas fris en zagen dat Jacob gegroeid was en tevreden op schoot zat bij buurvrouw. Maria was even hartelijk als altijd. Gusti moest nog lesgeven in de Romataal en we waren van harte uitgenodigd. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Een groepje rom moest ons uit de sneeuw duwen er ligt intussen 10 cm. Op de school kregen de kinderen Marloes en Angela in de gaten, een blij weerzien. Weer viel op hoe goed Gusti omgaat met deze kinderen zo rustig. We genoten van de lessen, Gusti vertelde dat van de oudere kinderen bijna iedereen een plan heeft na deze school, hoe anders dan ruim een jaar terug.

20-01-2010  Goed uitgerust.

Ik hoor u denken, nu al goed uitgerust? Nee, wat slaap betreft moeten we eerst nog even een goede nacht maken, maar wij bedoelen in dit geval de reisuitrusting. En nog specifieker, de reisuitrusting van Marloes en Angela. Deze dames blijken heel licht te kunnen reizen, niet in de laatste plaats omdat Marloes dacht dat de totale toegestane hoeveelheid vloeistof niet meer dan 100 ml. mocht zijn. Uiteraard heeft zij dit reisadvies ook snel doorgegeven aan Angela, waardoor beide dames deze trip geen tanden zouden kunnen poetsen, geen nachtcremes zouden kunnen gebruiken, geen haren zouden kunnen wassen, geen goede foundation zouden kunnen aanleggen en niets zouden kunnen stylen. Gelukkig hebben we de uitrusting bij de supermarkt van Tirnavenie kunnen opwaarderen met haarlak, parfum en lipgloss. Tevreden over de gedane aankopen hebben we een heerlijke maaltijd genuttigd bij Jacques, door Erika bereid. Het bleek wel even nodig om Angela voor te zijn bij het opscheppen van het eten. Het verhaal deed namelijk de ronde dat zij een kritische eter was, waardoor wij niet helemaal op onze hoede waren, en zij voor een tweede keer ongemerkt kon opscheppen. Eigenlijk blijkt er maar weinig te kloppen van de zorgvuldig voorbereide beeldvorming over deze twee meiden, ze vallen gewoon reuze mee!

21-01-2010  De huiswerkklassen.

Vandaag maken we twee huiswerkklassen in Deaj mee. Eerst 's ochtends met de oudere kinderen (die gaan dan 's middags naar de reguliere school) en 's middags de klas met jongere kinderen. De sfeer is die van een normale klas, meestal rustig en geconcentreerd, soms even druk en uitgelaten. In alles vind je Gusti's gedrevenheid terug. Zelden hoeft hij zijn stem te verheffen en we zien hem al helemaal nooit boos worden. Het les geven gebeurt in groepjes, waarschijnlijk ingedeeld op basis van niveau. Hij attendeert ons op een paar pareltjes op het gebied van rekenen en taal en is zichtbaar trots op het resultaat dat deze kinderen hebben bereikt, niet in de laatste plaats door zijn inzet. We gaan nu naar Haranglab om de school te bezoeken waar het voedselproject van de Roemenie werkgroep van Midwolda loopt. Dit project is voortgekomen uit de gedachte dat als je hulp wilt geven met een lange houdbaarheid, je de kinderen in ieder geval eerst in de klas moet krijgen. Maar deze zeer arme gezinnen laten zich niet zomaar overtuigen van het belang van onderwijs voor hun kinderen. Sterker nog, een uur in de klas is een uur waarin niet gebedeld of gestolen kan worden. Dit is niet zo respectloos bedoeld als dat het misschien klinkt. Ze moeten gewoon overleven onder omstandigheden waarvoor de gemiddelde Nederlandse hond zich kapot zou schrikken. Door de kinderen brood in het vooruitzicht te stellen als ze deelnemen aan de lesprogramma's bereik je dat een behoorlijk aantal toch naar de klas komt. Dat het hun in eerste instantie alleen om het brood gaat is van onderschikt belang. Langzaam maar zeker wordt via de maag ook het hoofd bereikt.

21-01-2010  Armoede.

De video van de schoolreis naar de dierentuin in Tirgu Mures heeft bij sommigen de indruk gewekt dat het wel meevalt met de armoede in Deaj. De soms prachtig aangeklede kinderen in combinatie met opvallend veel mobieltjes zijn hier vermoedelijk debet aan geweest. Laat ik er dit over zeggen. Het is sowieso makkelijker om vrolijke en schone kinderen te filmen die op schoolreis zijn. Ze vielen misschien niet zo op, maar als je goed naar de video kijkt zie je hier een daar een kind die geen middelen had om op deze speciale dag eens extra mooi te zijn. Er zat ook een aantal kinderen uit Haranglab bij die meemochten in de hoop dat zij daardoor ooit aan de huiswerkklas zouden willen meedoen. Geloof me, het beetje luxe dat je zo nu en dan ziet is flinterdun. We hebben het hier nog steeds over een bevolkingsgroep binnen Europa met een gigantische achterstand op het gebied van welvaart, huisvesting, gezondheid, onderwijs en niet in de laatste plaats, respect. Vandaag hebben we de Roma-klas van de school in Haranglab bezocht en we stonden weer even te wankelen. Dat we niet langer wankelden of zelfs omvielen kwam louter door de dikke huid die wij in de loop der jaren hebben gekregen, maar dit was echt verschrikkelijk. Misschien zat het enige lichtpuntje wel in het feit dat deze kinderen in een klas zaten en straks zelfs wat te eten zouden krijgen. Het is op video vastgelegd omdat het belangrijk en soms nodig is dat mensen zien hoe mensonterend de omstandigheden hier kunnen zijn, maar ik film nog steeds liever vrolijke kinderen met mobieltjes die op schoolreis zijn.

21-01-2010  Oordoppen.

Deze nacht doe ik mijn oordoppen uit! Nu zul je je afvragen waarom. Ik wil vannacht het in canon horende gezaag horen. Het is namelijk zo dat John en Olly allebei anders snurken. Wij, Marloes en ik, liggen zelf in een andere kamer maar geen muur en oordoppen zijn bestand tegen dit gesnurk. Vandaag weer erg lekker gegeten, ja mensen zelfs ik heb alweer lekker gegeten!! Dan ben je aan het genieten van je eten en wie zijn er steeds tussen door aan het kleppen. John en Olly. Ze kunnen geen moment hun mond houden, als je niet beter zou weten dan zou je toch denken dat het vrouwen zijn. Nee alle gekheid op een stokje we hebben het heel gezellig samen en ze doen ook nog wel eens iets goeds. Deze nacht kunnen we wat slaap in halen want John en Olly gaan om 5 uur van bed af om brood te smeren voor de kinderen in Haranglap. In deze bezigheid zijn zij heel goed en daar hebben ze onze hulp dus niet bij nodig, en kunnen wij lekker even uitslapen. En dit alles zonder het in canon horende gezaag. Slaaplekker Nederland!!

22-01-2010  Druk, druk, druk.

Deze dag begon voor de verandering om 5:15 uur omdat we hadden bedacht dat we Gusti en Maria zouden meehelpen met het smeren van het brood voor de klassen in Haranglap. Door het donker over spekgladde wegen richting Deaj dus. Vreemde gewaarwording, zo'n donker dorp met in 1 huis een lampje. Na een smeerpartij van drie kwartier hadden we voor ongeveer zeventig kinderen brood gesmeerd met vlees, kaas en heel veel boter. Toen we het busje van de bakker zagen wegrijden met het brood richting Haranklap zijn we het dorp in getrokken om een aantal families van de oudere kinderen te bezoeken. Overal werden we hartelijk ontvangen en we kregen de mogelijkheid om de ouders van Mary, Paula, Claudia, Clauditza, Raluka en Dagomir te vragen waarom zij het onderwijs voor hun kinderen zo belangrijk vinden en wat hun toekomstplannen waren. Ze hadden allemaal een goed verhaal en snapten dat de toekomst van hun kinderen alleen via goed onderwijs verzekerd kon worden. Na alle familiebezoeken hebben we gegeten bij Gusti en Maria. Daarna weer de huiswerkklassen bezocht en voor de zoveelst keer kunnen genieten van het enthousiasme waarmee deze kinderen in de klas zitten. Maria heeft 's middags nog prachtig voor ons gezongen. Als de opname een beetje geslaagd is kan iedereen haar ooit nog op de achtergrond van een van de video's horen. We hebben vandaag helaas niets op de log kunnen zetten, dit vanwege het moordend tempo waarin we vanalles hebben ondernomen.

22-01-2010  Schrikbarend.

Schrikbarend is de titel van mijn stukje omdat dat het eerste was wat gisteren in mij op kwam toen ik het klasje in haranglap binnenliep. Niet te omschrijven wat voor lucht je tegemoet kwam. Kinderen die er ongelooflijk vies en smerig uitzien, kleren wat je bijna geen kleren meer kan noemen. En toch de blijdschap die ze uitstralen omdat wij daar binnen komen lopen. Tuurlijk, ik ben al in Deaj geweest en dan denk je dat je zo ongeveer het ergste wel gezien hebt.. Nou niet dus. Wat zou het toch mooi zijn als wij met zn allen er iets aan zouden kunnen doen dat ook deze kinderen gaan geloven in een toekomst. Dat ook deze kinderen over een paar jaar weten wat ze ooit zouden willen bereiken, net zoals dat al bij een groot aantal kinderen in Deaj gelukt is. Na deze indrukwekkende dag gisteren hadden Angela en ik echt even onze tijd nodig om bij te komen. Toen John en Olly vanmorgen in alle vroegte al vertrokken om broodjes te gaan smeren in Deaj voor de kinderen in Haranglap (het project wat wij financieren) draaiden Ans en ik ons nog eens om. Heerlijk uitgeslapen waren we.. Maar al gauw hadden we toch ook de behoefte om snel naar Deaj te gaan. Jaques belde voor ons een taxi, en twintig minuten later waren ook wij weer in het dorp. Ondertussen hoorden we verhalen van John en olly over wat zij die morgen hadden gedaan en onmiddellijk baalden wij er van dat we niet ook gelijk mee waren gegaan. Het plan was om morgen nog even naar de stad te gaan om te winkelen (uiteraard op enig aandringen van Angela en mij) maar vanavond toen we zaten te eten in een mooi restaurant hebben we besloten om dat helemaal niet te doen, en gewoon lekker op tijd weer naar Deaj te gaan morgenvroeg, want voor ons gevoel hadden we al weer teveel gemist. Nou.. Dat wil wat zeggen hoor als wij vrijwillig een paar uurtjes opgeven! Haha. Morgen alweer de laatste dag ongelooflijk hoe snel de tijd toch weer voorbij gaat en het liefst zouden we nog een paar dagen blijven, om weer het dorp in te gaan, kinderen te helpen in de huiswerk klas en om maar gewoon rond te lopen in Deaj. Marloes

23-01-2010  Kapotte lip.

Een van mijn doelen van deze trip was het opnemen van zoveel mogelijk beeldmateriaal. Dat je dan zo nu en dan je gene aan de kant moet zetten is duidelijk. Je filmt mensen onder omstandigheden die wat armoede betreft nooit zullen wennen, maar je beseft wel dat dit een (goede) manier is om anderen te overtuigen van de ernst van het probleem. Mijn camera heeft bijna alles gefilmd wat ik heb gezien, op de laatste scene in Haranglap na. Die durfde ik niet te filmen, echt niet. Ik zal hem proberen te beschrijven, ondertussen beseffende dat het lawaai en de geur zich sowieso niet laten beschrijven. Wij (Gusti, Jaques, John, Marloes, Angela en ik) moeten het laatste stukje naar Haranglap lopen. Ondanks de vorst heeft de blubber hier toch weer gewonnen. Als het hier ooit gaat dooien (statistieken wijzen uit dat die kans behoorlijk groot is) dan kunnen de mensen hun hut waarschijnlijk alleen nog maar zwemmend bereiken. Ver voordat wij het dorp bereiken is onze komst al aangekondigd door schreeuwende kinderen en als we het dorp binnenkomen zijn de drommen kinderen niet meer van ons af te slaan. Gusti had twee grote zakken snoep meegenomen om aan de kinderen uit te delen en dat blijkt slimme zet. Iedereen wordt wat rustiger en ondertussen kan ik wat zijwegen nemen om Haranglap op video vast te leggen. Als het tijd wordt om weer te gaan wil Gusti de tweede zak snoep uitdelen. Hij wordt belaagd door een menigte die zich niet laat beschrijven. Kinderen, vaders, moeder, opa's en oma's staan in een cordon om hem heen en willen allemaal als eerste een snoepje (en trouwens ook als tweede, derde, vierde......hondervijftigste). Gusti besluit om die grote zak snoep van boven helemaal open te maken en met een flinke zwaai alle snoepjes via het luchtruim te distribueren. In eerste instantie valt ongeveer de helft de inhoud aan snoepjes op de grond (lees: in de modder). Dan ontvouwt zich een tafereel dat in heftigheid met stip in de top vijf van meest mensonterende situaties komt. Iedereen (en dat waren toch echt kinderen, vaders, moeder, opa's en oma's) stort zich op de snoepjes en probeert zoveel mogelijk uit de modder te pulken. Op dat moment had ik op de record-knop van mijn camera kunnen drukken omdat het restant aan snoepjes ook nog in de blubber gegooid zou worden en dan een unieke gelegenheid opgeleverd zou hebben om pure, pure armoede in beeld te brengen, maar ik kon het niet. Het was zo vreslijk dat het uit respect voor deze mensen nooit als YouTube filmpje mag eindigen. Ik heb daarna zo hard op mijn lip moeten bijten dat die bijna kapot is gegaan.

23-01-2010  Bijwerken.
	Angela werk de weblog bij. Zie hieronder. Wat hebben wij veel meegemaakt. Het kost heel veel moeite alles onder woorden te brengen.

23-01-2010  Verschrikkelijk.

Waar moet ik beginnen? Ik weet gewoon eigenlijk niet waar ik moet beginnen. Vandaag zijn we naar de 'puist' van Haranglap geweest. Nou in 1 woord.. verschrikkelijk! Ik heb nog nooit en dan ook nog nooit zoiets ergs gezien. De huizen daar(ik durf het eigenlijk niet eens huizen te noemen) zijn zo verschrikkelijk dat ik zelfs mijn eigen hond er niet in zou willen laten slapen/wonen. En hier.. hier wonen er dus mensen in. We waren nog geen minuut in dit dorp en we werden al opgemerkt. Binnen no time stonden alle kinderen van dit stukje van het dorp om ons heen. Een hoop lawaai, geschreeuw en getrek aan je. En dit alles om een foto, ja om een foto. Waarom ze graag een foto van zichzelf willen hebben snap ik nog steeds niet. Kinderen die moeten vechten voor wat eten, willen graag door ons op de foto gezet worden. Waarom? Moeders die snel schoenen en sokken van hun kinderen uit trekken om het wat erger te doen lijken. En over de geur die er hangt nog maar niet te spreken. Het ergste van allemaal vond ik het moment dat we weg gingen. Gusti stond in het midden van een groep kinderen/ouders en gooide een zak snoepjes op de grond leeg. Iedereen die erbij stond vloog op de grond om een snoepje te pakken. Op dit moment konden wij rustig weg lopen naar de auto, zonder dat de kinderen achter ons aan kwamen. En dit alles deden ze voor 1 klein snoepje. En nou willen de meeste Nederlanders nog gaan zeuren als hun eten aan brand. Nou hoe krom is deze wereld?