| En dan ben je weer thuis. We doen de verwarming omhoog, laten het bad vollopen voor een heerlijk ontspannend bad, trekken vervolgens lekkere schone kleren aan en eten nog een hapje alvorens in je warme bed te kruipen voor een lange welverdiende nachtrust! Zo gaat dat en wij vinden dat normaal. Maar al mijmerend in het warme water komt weer het beeld van die twee wiebelden meisjes naar boven. Ik heb me vooraf gewapend voor de beelden, de stank, de aanblik van het klasje in Haranglab, maar was niet voorbereid op het beeld van deze twee kinderen. En dan treft je dat als een vuistslag! Meisjes van 12 jaar, smerig, al wiebelend wachten bij de school in Deaj op misschien wel een bekertje schoolmelk (die krijgen ze ook regelmatig, maar toch, ze kunnen er niet op rekenen). Ze kwamen direct op ons af voor een omhelzing. En gelukkig hadden we wat ontbijtkoek in de auto. Zaterdagmorgen zagen we één van de meisjes,Iby, weer. In het lokaal van de huiswerkklas werden de films getoond aan wie ze maar wilde zien, een paar volwassen mannen en vrouwen en een heleboel vrolijke kinderen. En daar stond Iby voor de deur, een stuk gordijn of laken onder de arm geklemd. We hebben haar binnengehaald en ze heeft een uurtje meegekeken naar de films. Al lachend, want Iby lacht veel! Beschadigd door genen, gebrek aan liefde, ja eigenlijk gebrek aan alles. Later blijkt dat Iby ook helemaal onderaan in de pikorde staat, want als we buiten staan en zij zich weer enthousiast op mijn arm stort wordt ze weggeduwd door haar eveneens homeless vriendin. Ze ondergaat het lachend en probeert het later gewoon nog eens. We hebben afgesproken met Gusti dat ze dagelijks een boterham krijgen, hij zou het regelen, want Gusti regelt alles. En er zijn plannetjes om ook voor deze kinderen iets te kunnen doen, opvang voor een paar uur per dag, een spelletje of even voorlezen, in ieder geval wat aandacht en dat maakt al een wereld van verschil!
|
 kl.jpg) |
16-03-2010 Programma.
.jpg)
.jpg)