Stuur Simon een bericht Deel met je vrienden op facebook Deel met je vrienden op twitter Deel met je vrienden op Hyves

Stand: € 4574,25
Sponsor John door te storten op 3826.46.320 (IBAN: NL87RABO0382646320 BICcode: RABONL2U) ovv Lungo drom


Gastenboek
Naar de hoofdpagina.
De voorbereiding.
Week 1.
Week 2.
Week 3.

Routekaart Lungo drom.
14-04-2011  Lungo drom.
19-06-2011  Budapest.
20-06-2011  Opkrikken.
20-06-2011  De volgende ronde.
21-06-2011  Pelgrim.
22-06-2011  Veel van hetzelfde.
23-06-2011  Veer in de kont.
23-06-2011  Zesde land.
24-06-2011  Net niet.
25-06-2011  Bijna klaar.
26-06-2011  Intocht.
27-06-2011  Nieuw begin.
27-06-2011  Hard werken.
28-06-2011  mini excursie.
29-06-2011  Spek en bonen.
29-06-2011  Zonder vrouwen.
30-06-2011  Afscheid.
02-07-2011  Weer thuis.


   14-04-2011  Lungo drom.   Download pdf: nl nl nl nl nl nl
Lungo drom (Romani voor lange weg)

Dit jaar ben Ik 60 jaar en werk 40 jaar, ons bedrijf "computer mobiel" bestaat 20 jaar, "Annovyn" bestaat 10 jaar.
Het is tijd voor mijn pelgrimstocht. Op de fiets van Midwolda in Noord Nederland naar Deaj in midden RoemeniŽ. Op de lange weg langs de noordelijke grens van het Romeinse rijk ga ik op zoek naar mijn grenzen. Op deze tocht wil ik ook op zoek gaan naar mensen met een bijzonder verhaal, naar kinderen met dromen over later. Op zoek naar inspiratie voor mijn boek over een Romakind op zoek naar antwoorden.
Lungo drom. Een lange weg waarlangs ik aandacht wil vragen voor de lange weg die kinderen moeten gaan om hun doel te bereiken. Vooral die kinderen waarvoor zelfs een maaltijd niet vanzelfsprekend is. Laat staan een opleiding om hun droom waar te maken. Als in de ellende waarin het kind leeft, het al toekomt aan dromen over een toekomst.

Annovyn heeft een aantal succesvolle projecten om Roma kinderen te helpen met leren. Overhead kent Annovyn niet, elke euro komt op de plek waarvoor het gegeven wordt. Annovyn staat boven elke religie of politieke stroming.

Je kunt John helpen op zijn Lungo drom, en daarmee de kinderen op hun Lungo drom. Maak een bedrag over op rekening 3826.46.320 tnv stichting Annovyn ovv Lungo drom.

English
Lungo Drom ( Romani for ‘the long road’)

This year I’m 60, been working for 40 years, our company “computer mobiel” exists 20 years and Annovyn 10 years.
It is time for my pilgrimage. By bicycle from Midwolda, in the north east of the Netherlands, to Deaj, in the middle of Romania. On the long road, that follows the northern boundary of the Roman Empire, I will also explore my own boundaries. On this journey I am searching for people with an extraordinary story and for children that dream about the future. As well as looking for inspiration for my book about a Roma child that’s seeking answers.
Lungo Drom.A long journey on which I’m trying to raise awareness for the long road children have to complete in order to achieve their goals. Especially for those kids whose next meal is not a given, let alone receiving an education to help realise their dreams. That is if there even is a place for dreaming about the future in the misery of these children’s day to day existence.

Annovyn has a number of successful projects in which it assists Roma children with their education. Annovyn has no overhead, every euro reaches the chosen destination. Annovyn is not affiliated with any religion or political movement.

You can help John on his Lungo drom, and with that the children on their Lungo drom. Donate any amount to
IBAN: NL87RABO0382646320
BICcode: RABONL2U
made out to st. Annovyn Kwintlaan 37, 9724 EL Groningen stating Lungo drom
   19-06-2011  Budapest.
Onvoorstelbaar. De stad die voelt als mijn tweede thuishaven. De stad die de afgelopen 10 jaar zoveel prachtige herinneringen voor nu en later opleverde. Herinneringen die ik deel met zoveel mensen die me lief zijn. We gingen er heen met de auto en met het vliegtuig, nu ben ik erop de fiets. Alleen. Onvoorstelbaar, in drie weken tijd. Maar ik zou het zo graag willen delen met wie dit leest en de herinneringen met me deelt. Gedeelde smart is halve smart, gedeelde vreugd is volgens mij dubbele vreugd.
Bjorn uit Zweden zag me staan hier en begon te vragen, en hij maakte de foto. Weer een ontmoeting precies op het goede moment. We spreken elkaar nog via facebook. Een korte maar avontuurlijke tocht, ik zal wel weer een bordje hebben gemist. Mijn fietspad eindigde bij een stenenboer. Er liep een onverhard maar veel bereden pad om het huis in de goede richting. De welliswaar gebaande maar ongeplaveide weg liep door een schitterend stukje natuur, maar kreeg steeds meer het karakter van een 4x4 track. Sterke fiets, sterke benen en goede hoop dat ik ooit de goede weg hervond, deden mij besluiten door te gaan. Op een splitsing stond een magere oude man op een roestige mountain bike vertwijfeld rond te kijken. Even vreesde ik dat hij jaren geleden dezelfde fout had gemaakt als ik. Gelukkig hij kwam van Budapest en wilde naar Szentendre. Hij ging mijn weg en ik de zijne en zo kwam ik via een weg met hier en daar plaveisel aan op het fietspad naar Budapest. Waar menig toerist en dagjesmens zich een weg zochten van en naar Budapest.
   20-06-2011  Opkrikken.
Een heerlijke rustdag gehad in Budapest. Gisteren een leuke middag en avond, geshopt, Kek Rosa, Szimpla, Old mans. Leuke ontmoetingen met Ivan een van de uitvoerende artiesten, en een familie uit Oostenrijk. Vanmorgen toch weer vroeg wakker. Ontbijtje, rondlummelen, lunch in de stad, restaurant Spinoza in de joodse wijk, een gesprekje gevoerd met de eigenaar. Even gedwaald door de Faci Utca, maar vond niet wat ik zocht alleen is maar alleen. Dutje gedaan en de alternatieve route uitgeplozen naar Roemenie. Imre geprobeert te bellen maar geen gehoor. Om zeven uur gaan eten hier om de hoek, niks mis mee. Joke gebeld. De rustdag heeft wellicht mijn spieren goed gedaan maar mentaal kon ik me niet meer opladen. Ik heb het even gehad, en volgens mij Joke ook. Het liefst nam ik het vliegtuig naar huis. Na het eten besloten om toch maar de Limes verder te volgen. Geen gedonder met spoorzoeken. Ik besloot hoewel ik totaal geen zin had toch de metro naar het centrum te nemen, om nog even te luisteren naar live piano muziek in Spinoza. Wijntje besteld en stukje op genomen. Ik raakte in gesprek met Petra en Frank uit Duitsland, het werd een leuk gesprek waardoor ik weer helemaal opmonterde. Morgen er weer lekker tegenaan.
Op de foto het monument voor Carl Lutz een Zwitsterse diplomaat die via een list tienduizenden Joden het leven redde. Minder bekend dan Schindlers list maar niet minder indrukwekkend.
   20-06-2011  De volgende ronde.
Gisteren was niet een heel goede dag voor mijn mentale situatie, het zal ermee te maken hebben dat na drie weken mijn gestel is ingesteld op fietsen. Een dag niet fietsen brengt het systeem in de war. Vanmorgen op de fiets gestapt en vijf minuten later kwam er een totaal andere spirit over mij en dat bleef de hele dag. Prima weer, harde wind maar nu schuin van achteren, lekker fietsen. Na 109 km mijn eindbestemming al vroeg op de middag bereikt. De verleiding weerstaan om nog even verder te gaan. Had ik al eens eerder geen goede ervaringen mee. Op km 86 zag ik een campinkje die niet in het boekje stond, even gestopt om te kijken en colaatje te nuttigen. De Hongaren aan de stamtafel mijn verhaal gegeven en het werd hardop voorgelezen. De vooroordelen waren ook hier diep geworteld en er ontstond een stevige discussie waarvan ik in gebrekkig Duits op de hoogte werd gehouden. Na 20 minuten verliet ik de overigens prima camping in de wetenschap dat ik iets had losgemaakt. Glimlachend met de wind in de rug de laaste dik 20km binnen het uur afgelegd. De camping ligt 8.5 km van de route dus nu in een Panzio. Lekker diner en ontbijt prima douche en bed. Ik vind het wel goed zo. Een pelgrim als ik hoeft niet alles te ontberen.
   21-06-2011  Pelgrim.
Gisteravond vroeg naar bed na een prima maal met goede lokale wijn. Vanmorgen onbijt met ham en eieren. Voor ik wegging kwam de eigenaar Stikker Lazlo informeren welke vreemde gast met een zwaar beladen gebruik had gemaakt van zijn panzio restaurant Vino. Hij vond het geweldig en dook in zijn kelder een fles witte wijn uit de regio op om vanavond van te genieten. Een prima wijn weet ik nu, ik heb ervan genoten en morgen weer. De wind was gunstig en de 100 km voor vandaag leken een makkie al was mijn berekening wat te optimitisch, de overtocht over de Tirsza was gesloten dus omrijden. Geen probleem ik was vroeg. Het was wel heet maar dat went ook aardig. De wegen recht en vaak slecht. Het deert me niet, soms zie een uur lang geen huis en is het enige geluid het zingen van mijn banden, de krekels en de vogels. Als het asfalt goed is, anders alleen het rammelen van de tassen en een voorbijrazende auto. Om twaalf uur is het rust. Ik geniet van eten gekocht in de plaatselijke supermarkt. Vandaag yoghurt en twee bakjes met drie tomaten. Alles in de onderkant van een petfles, een beetje vreemd maar wel lekker met jus d'orange erbij. Probeer het maar eens op een hete dag. Mijn onmoeting van vandaag: een span op hol geslagen paarden op mijn weg.
   22-06-2011  Veel van hetzelfde.
Dat betekent niet per definitie saai maar soms ook wel. 10 nesten met ooievaars en jongen is veel van het zelfde maar niet saai. 100km grote wegen is wel saai zeker als het landschap weining afwisseling biedt. Maar de laatste 14 km naar Berettyoujfalu waren weer mooi en kon ik rustig even op adem komen. Het is hier bloedheet dat betekent heel veel drinken zelfs als het water warm is, niet lauw maar warm, minimaal 35 graden. Regelmatig gestopt bij een winkeltje en een flesje koud drinken gekocht. Even bij Imre langs maar die blijkt door de week in Cluj te verblijven en is alleen de weekenden thuis. Hij zet daar een nieuw bedrijf op. Maria kwam later thuis en we hebben even gezellig gepraat. Henrietta ontving me trouwens zeer gastvrij voordat Maria aankwam. Ze had net het examen van de highschool gehaald en wist even niet wat ze nu moest doen. Verder naar Biharkerestes. Met europees geld (blijkens grote borden) zijn veel fietspaden aangelegd. Dat ze allemaal eindigen op een weg die verboden is voor fietsers doet kennelijk niet ter zake. De enige mogelijkheid om zonder 50km omrijden in Biharkerestes te komen is de grote weg. Ik had de hele dag al zulke wegen maar deze was extreem druk met hele haastige mensen die aan een pelgrim op de fiets geen boodschap hadden. Pezen als een gek was de enige manier om aan het einde te komen. Gered. Bekaf een camping panzio ingereden, kamer en camping dezelfde prijs 3000huf. Spaghetti in de plaatselijke etterem voor 700 forint, geen prijzen om van wakker te liggen. Ontmoeting van de dag een picknick meubelmaker, een Rom en zijn zoon, maakten massief eiken meubels met een tafelblad van minimaal 2 m2 uit een stuk. Prachtig. Je kunt ze kopen voor 700 euro tafel twee banken en twee stoelen. In koeterwaal Hongaars en Duits een pracht gesprek gehad en vrolijk uitgezwaaid.
   23-06-2011  Veer in de kont.
Ik krijg het bijna dagelijks van mijn log lezers, gastenboekschrijvers, smsers maar dan wel figuurlijk. Vannacht overkwam het me letterlijk een uit de band gesprongen veer, ook weer letterlijk bedoeld. Gelukkig was het zo warm dat ik het dekbed als topmatras kon gebruiken.

De oplettende lezer zal hebben opgemerkt dat ik wat boven de rode streep zit. De streep is de limes route maar ik heb vanaf Iszak een meer noordelijke route gekozen om te voorkomen dat ik twee dagen tussen Berettiyoujfalu en Gyula moet fietsen. Daarmee wordt het totaal aantal kilometers wel wat korter, maar daar ben ik met dit weer geen tegenstander van. Ik moet nu wel zelfstandig mijn wegen zoeken en dat kost wat extra tijd, maar daar heb ik genoeg van.
   23-06-2011  Zesde land.
Vandaag Roemenie ingetrokken. Verder dan de bedoeling, de beklimming die ik morgen wilde beginnen heb ik al gehad 3km 10%. Ik had iets eerder ook 2km zo stijl geklommen omdat daar een panzio zou zijn, die was er maar gesloten. Dow. Mooi uitzicht dat wel. Naar beneden ging een stuk makkelijker. Drijfnat van het zweet kwam ik aan in een restaurant. Kop onder water en vragen waar een hotel was. 3km verderop. Ik dacht mooi, aan de voet van de beklimming. Mis, boven op de heuvel dik 500meter. Het ging met 10% omhoog maar het ging wonderwel heel soepel. Morgenvroeg eerst dalen. Yes. Kom dicht bij mijn grenzen maar die blijken steeds verder op te rekken. Het voelt goed en het heeft alle schijn dat ik al zaterdag in Tirnaveni ben. Vanmorgen op bezoek bij Rostas, zie gastenboek. Het lijkt al weer dagen geleden.
In de aanloop naar de Karpaten zit ik in de schaduw te eten. Tijdens het eten komt er een groepje Roma bij me. Het meisje vraagt mij geld voor melk voor de baby. Nee, ik geef geen geld. Het meisje gaat de winkel in en ik laat de jongen mijn boek lezen. Hij leest het en vraagt waarom wij alleen kinderen helpen met leren. Ik wil het net gaan uitleggen als de zus met de baby terugkomt met chips en sigaretten. Daarom dus. Hij begrijpt het. Wil zus ook even lezen. Nee, ze kan niet lezen. Daarom dus. Hij wil meer van de stichting weten. Kan ik bellen als ik iemand heb die kan vertalen? Ja, ik ken een Romni die naar de universiteit gaat, een Romni, ja. Hij schrijft zijn naam en telefoonnummer.
   24-06-2011  Net niet.
Of juist wel. Vandaag had ik graag in Turda willen zijn om morgen nog een korte dag naar Tirnaveni te hebben. Onweer en afwisselend heet en koud en het onvermogen om te eten en te drinken, alles stond me tegen en mijn maag protesteerde hevig, putte me dermate uit dat ik in Blaha mijn Waterloo vond. Ik kon de verleiding niet meer weerstaan om het pension dat hier onverwacht opdook te bezoeken. De dame die me ontving, Evika, spreekt perfect Duits en Engels. Het pension is bijzonder leuk, met mooie kamer en inclusief ontbijt 65 Ron (delen door 4 voor euros). Het sanitair is prachtig en na een koude en warme douche knapte ik op. Evi had mijn boek meegenomen om te lezen. De spagetti smaakte me geweldig en ongevraagd kreeg ik nog een heerlijk zoet dessert. Evi bracht mijn boek terug met de mededeling dat mijn verblijf en maaltijd gratis zijn. Dat is toch geweldig. Hier wordt ik zo blij van. Dat al het afzien deze dag gewoon is vergeten. Het internet kost ook al niets. Ook als je afziet kun je wel genieten van de omgeving zeker de eerste vijf kilometer was dalen met prachtige panoramas. Na elke beklimming op de top even stil gestaan en genoten. De afdaling naar Cluj was erg lang en snel tot 67km per uur en ik moest remmen omdat ik anders een vrachtwagen moest inhalen. Mijn koga wil op oneffen asfalt nog weleen bokken als een groene pony, in een afdaling stuurt en remt ze als een formule 1 Auto. Door de inwerking van vocht waar geen zalf aan te smeren is verweken mijn weke zitdelen in het tempo waarin het water hier verdampt. Als ik nog drie dagen moest zou ik ergens donorhuid moeten vinden. Morgen nog ongeveer 114 naar Tirnaveni en dan zondag naar deaj. Ou
   25-06-2011  Bijna klaar.
Heerlijk geslapen, heerlijk ontbeten. Vannacht Noodweer, geen stroom, geen telefoon, stuk weg weg. Vanmorgen om 7 uur plaatselijke tijd op pad. Het voelde weer prima, ondanks de stromende regen, een goede beslissing om te stoppen gisteren. De eerste pittige klim ging vrij gemakkelijk, een mooie snelle afdaling over strak asfalt. De tweede klim ging over een grindweg gevolgd door een lange route over een prachtige hoogvlakte, door de regen stonden de kuilen vol water en was het gemakkelijk een vlakke weg te volgen. De afdaling was er eentje waarbij ik flink moest opletten omdat het noodweer modder en grote keien over de weg had gestrooid, of een stuk weg had weggespoeld. De remmen werkten prima en de banden hadden prima grip zelf als ik op steile stukken hard in de remmen moest knijpen om de snelheid laag te houden.
Aan het begin van de derde klim stond een oude boer naar zijn land te kijken, ik stopte en hij maakte met opgewekte gebaren en blij gezicht duidelijk hoe blij hij was met de regen op zijn aardappelen en mais. ik stapte met een glimlach weer op mijn fiets, wat kan regen toch mooi zijn. Vlak voor de top hielp een plotseling opgestoken wind mij mee. Het was droog en de zon begon te schijnen. Ik dacht zouden de aardappels wel genoeg water hebben gehad? ik keek om en zag dat de wind hoorde bij een flinke bui die over het dal trok. Het blije gevoel en de rugwind bleef de hele dag bij me. De afdaling was snel en prachtig. Het waaide op een vlak stuk weg zo hard dat ik zonder te trappen 22km/u haalde in het grootste verzet reed bijna een half uur lang boven de dertig zonder moeite. Als er als iets tegenzat was het de laatste klim voor Tirnaveni, die had ik veel korter in gedachten en na elke bocht dat ik deze foto te kunnen maken. Er kwamen er veel meer. Door de harde wind was de afdaling erg link, maar het ging goed
Gusti en de familie Zalar stonden me op te wachten. Lekker eten, lekker Bad, lekker Bed. Met Gusti afgesproken dat ik tegen 4 uur morgen middag op de fiets naar Deaj zou komen, en om 6 uur naar de kerk daar ga. Nog 14km en de Lungo Drom is klaar. Onderhoud fiets: 3x ketting smeren 1x bouten van de standaars aangedraaid. Onderhoud John: klein wondje op het achterwerk dat verder geen hinder geeft, zou dat toch de veer zijn geweest. Tot die tijd geen enkel probleem gehad.
ik heb mezelf een schouderklopje gegeven toch wel beetje trots op mezelf.
   26-06-2011  Intocht.
Om precies vier uur reed ik over de spoorweg overgang van Deaj. De weg was versperd door een lint en daarachter een groot aantal kinderen. Om Deaj binnen te komen moest ik door het lint. Dus ik ging onder groot gejuich door het lint. Maria (Dana)verwelkomde mij in het engels. Maria (vrouw van Gusti) bood mij wit brood met zout aan. Dat is een Roma traditie om iemand welkom te heten in de gemeenschap. Ik hoor er dus echt bij nu. Gaandeweg naar het dorp werd de schare groter en luidruchtiger. Veel volwassenen kwamen mij even de hand schudden. Het was best een emotioneel moment, zoveel aandacht. De jongens moesten van alles van de fiets en de GPS weten en de meiden waren vooral gecharmeerd van mijn bruine benen met een streepje wit en de zonnebril. Ik parkeerde mijn fiets bij Gusti achter het hek en moest met de kinderen naar de huiswerkruimte achter de kerk. (de hele vloer is nu betegeld) samen met claudia, Maria en Emmanual konden we wat praten in het engels, wat de een niet begreep begreep de ander wel. claudia heeft flink haar best gedaan, ze spreekt het minst maar verstaat het meest. Het wat is er aan mij veranderd spelletje moest gespeeld worden, het blijkt razend populair. Namen van de jeugd werden genoemd en ik moest vertellen hoe het met ze ging. altijd leuk. Toen was het mijn beurt om de namen van de kinderen te oefenen, ik kom een heel eind maar er waren ook een aantal die ik niet kende.
Toen snel verkleden en naar de kerk Bobby had gevraagd of ik wat over mijn ervaringen op de Lungo Drom wilde vertellen. Priscilla vertaalde. Uit de reactie begreep ik dat de mensen het hadden gewaardeerd. Na de kerkdienst ben ik even op een bankje gaan zitten, crina en Bianca kwamen even bij me zitten en Bianca deelde een handje zonnebloempitten. Toen ik Joke belde moesten ze allemaal even dag zeggen. Na tien minuten stonden tientallen kinderen om me heen en werd het wel heel druk gezellig. Vlak voor ik wegging kwam Iby naar me toe en kroop even heel dicht tegen me aan, ze vind het zo heerlijk als ze even een knuffel en wat aandacht krijgt, stralend loopt ze dan weer weg, Als ik haar zo weg zie lopen, lopen mij de ogen vol, ik kan er niets aan doen.
   27-06-2011  Nieuw begin.
Nee ik begin niet aan de terugweg op de fiets. Voor 4 kinderen begint straks een nieuwe periode op de school in Tirnaveni. In de afgelopen dagen heb ik daarover veel met Bobby en Aurica gesproken (ouders van 4 studerende kinderen en Roma). De problemen waarmee ze te maken krijgen is dat er op een gegeven moment geen geld is voor de reiskosten. De ouders van Raluca hadden dat al aangegeven. Andere ouders willen dat wellicht niet vragen en houden de kinderen dan toch thuis. De oplossing is alle kinderen vrij vervoer geven. De kosten hiervan zoek ik uit.
Bobby en Aurica hebben hun kinderen de eerste jaren op zaterdag bijles laten geven om er zeker van te zijn dat ze het eerste jaar doorkomen. Dat moeten deze kinderen ook hebben, anders zijn ze na drie maanden hopeloos achter. Zij denken wel een paar goede leerkrachten te kunnen vinden. Ze zullen dan ook zeggen wat het kost.
Het geld van de Lungo drom gaat in ieder geval naar de Lungo drom van deze kinderen, en wij hopen dat de lezers en volgers deze Lungo drom ook willen ondersteunen en volgen. Deze kinderen hebben heel erg hun best gedaan om met goede cijfers hun eindtest te halen met, zevens en achten. De bijlessen hebben daarbij geholpen. Deze vier zijn zich er ook van bewust dat ze er heel hard aan moeten trekken. We spreken met ze af dat vervoer en bijlessen alleen worden betaald als ze elke dag de school en lessen bezoeken. Gusti houd zich bezig met de basisschool leerlingen en hij kent wel een paar die goede kans maken, Bobby en Aurica zijn het met hem eens. Zij kennen de families en kinderen ook heel goed blijkt. Bobby zoekt met ons samen naar mogelijkheden om geld te verdienen voor de projecten. Hij en Aurica en Priscilla zijn echt betrokken bij annnovyn, we zouden ze ook met brood en zout moeten verwelkomen.
   27-06-2011  Hard werken.
Iedereen heeft het over een paar dagen rust, maar man wat heb ik het druk. Vandaag van hot naar haar. We gingen om een uur of tien weg, om even rustig met wat mensen bij te praten. Udze was de eerste die ook had beloofd te komen, ze wilde heel graag even praten en haar hart luchten. Toen we onderweg waren naar claudia (deze computer heeft geen hoofdletter c) kwamen we Raluca en haar moeder en ook Dragomir tegen, ze moesten naar de school om papieren te tekenen. In de auto en erheen. Elizabeta was blij me te zien, evenals Zoltan. Tijd voor praten was er weinig want er lag veel papierwerk. We hoorden dat naast vier kinderen uit Deaj ook nog eentje uit Somostelnic naar de middelbare school ging. Zijn naam Nonea Raul, maar zijn papieren moesten nog in orde. Zoltan en Elizabeta in de bus en wij op weg. Zoltan vertelde dat de bus erg veel gebruikt werd om met kinderen van school ergens heen te gaan. Gusti gebruikt hem niet alleen voor zichzef. Na enig vragen Raul gevonden, hij gaat mee naar Tirnaveni. Morgen moeten we eerst met zes kinderen naar Tirgu Mures om zich aan te melden voor de middelbare school, om in aanmerking te komen voor de gereserveerde plaatsen voor Roma op de scholen. Zes, ja zes, nog een Roma jongen uit Deaj heeft zicht aangemeld, zijn naam Iambor Razvan. Van drie gezinnen kregen we de vraag om ondersteuning in reiskosten, Zoltan opperde dat we een paar maanden zouden moeten betalen omdat hij daarna het geld voor hen van de staat kreeg. Of het een voorschot is of gift is nog niet duidelijk, maar we hoeven niet het hele jaar betalen. Wel moeten de kinderen van de hogere niveaus bijles hebben. Ik heb een blik op de lijst geworpen en gezien dat de bijlessen goede vruchten hebben afgeleverd, in taal was Maria nu de derde van de school en rekenen samen met Dragomir en met Raluca vierde. Van de Roma kinderen scoorde ze het beste, maar ook Raluca scoorde hoog. De kinderen van de klas van Gusti scoorden op alle fronten beter. op de foto Razvan (l) en Raul (r).
   28-06-2011  mini excursie.
Vandaag de hele dag op stap met de groep die naar de middelbare school gaat. Raul hadden we gisteren afgezet bij zijn opa in Tirnaveni en daar vanmorgen weer opgepikt. In Deaj de rest verzameld met de minibus vol en de auto van de ouders van Claudia, op naar Tirgu Mures om de papieren te tekenen om in aanmerking te komen voor de gegarandeerde Roma plaatsen, 6 kinderen en 6 plaatsen dacht ik nog, als dat maar goed gaat. Er zijn in en om Tirnaveni veel meer scholen met Roma kinderen. Na veel gezoek hadden we het juiste gebouw. Alle papieren bekeken, en dat zijn er nog al wat, er bleek een lijst te ontbreken. Elizabeta gebeld nee die lijst had ze niet gekregen en was haar ook niet verteld. De hele club weer in de bus en naar Tirnaveni. Elizabeta had een ander plan. Ze schreef op het bord een lijst van namen en de cijfers van de kinderen, daarnaast een lijst met cijfers die nodig waren om te kunnen inschrijven voor een profiel. Een voor en vroeg ze de kinderen naar hun voorkeur en maakte duidelijk dat elk kind ruim tot zeer ruim boven de norm zat en de kans groter was dat ze een reguliere plaats krijgen dan een speciale. Ze merkte op dat het voor de kinderen ook beter was dat ze een plaats verdiend hadden, dan een plaats die ze kregen omdat ze Roma waren. Iedereen ging accoord met deze procedure en via Priscilla kwam er nog een profiel bij. Vooral de vader van Claudia was er mee ingenomen dat zijn dochter net als Roemeense kinderen meedeed bij de inschrijving op basis van haar resultaten 1.5 hoger dan nodig.

Weer naar Deaj en met de groep bruggers in spe plus Larissa en Emmanuel naar Sovata, het was al laat en na twee uur rijden was er niet veel tijd meer want ik wilde absoluut niet in het donker rijden, de groep had er alle begrip voor. We deden samen inkopen noemden alles in het engels en de groep besliste samen hoeveel van elk en ieder zocht zijn eigen toetje uit. Het leek wel shopping school. In de auto naar het Pension van Priscilla (fam. Zalar) een korte rondleiding door het prachtige pension en eten. Alles verliep zoals je niet van een groep uitgelaten tieners verwacht. Perfect. Nog even naar het meer en de boulevard en toen ik aangaf dat ik wegwilde was de groep eerder bij de auto dan ik, geen gemor, maar lol. De weg terug ook prima, hoop plezier of slapen, echt geweldig. Raul moest naar Somostelnic dat is een omweg van 40 km maar dan hoefde ik niet 60km alleen extra te rijden. Eerst Raul wegbrengen, want dan wisten ze ook waar hij woonde. Om goed zeven uur was iedereen thuis en werd ik vrolijk bedankt en uitgezwaaid. Ze hadden een topdag gehad. Ik ook. Aurica had om half acht nog warm eten voor me want ik zou wel moe zijn. Schatten zijn het.
   29-06-2011  Spek en bonen.
Ik denk dat Tante, die hier het huishouden bestiert, denkt dat ik voor spek en bonen heb gefietst. Elke dag, het liefst twee keer per dag krijg ik soep met veel spek en bonen voorgeschoteld samen met veel te grote porties vlees en aardappelen. Het kan natuurlijk ook zijn dat ik er vergeleken bij de vorige keren wat schraal uitzie. Er wordt goed voor me gezorgd dat is zeker.
Vandaag een heerlijke rustige dag. Uitgeslapen tot half tien, om tien uur ontbijt. Op de fiets de omgeving verkent, heel mooi heuvelachtig. Toen ik mijn fiets pakte, had ik een ontmoeting met het avondeten, vrolijk kakelend keek het me aan. Vanavond eet ik met Elizabeta en Zoltan dat scheelt. Hoewel je zou toch eerder vegetarier moeten worden van die vormeloze witte lapjes, die geen leven hebben gehad en in kisten lange reizen maken alvorens te sterven en als waterige filet in het schap te liggen, dan van deze kip die haar hele leven heeft rondgescharreld.
Na het eten mijn fiets tot vervoerbare proporties teruggebracht en wat kleding gewassen, volgens Aurica haar taak, maar het was gelukkig te laat daarover te discussieren, alles was al schoon. Heerlijk deze dag voor mezelf, om vijf uur pikt Zoltan me op voor een avondje in de stad, maar goed ook want het nadeel van een dag met veel tijd is dat de heimwee gaat knagen, en triestigheid past nu niet in het plaatje waar alles zo goed gaat, maar gevoel is niet rationeel.
   29-06-2011  Zonder vrouwen.
Elizabeta ziek en Joke in Nederland. Daar zaten Zoltan en ik alleen in een mooi en goed restaurant. Dat doen we nog een keer met de vrouwen. We hadden toch een leuke avond samen en we hebben nog wat besluiten genomen over de preschool. Buitentoilet, boiler en voor de aanvang in september een aantal weken aanloop voor de kleuters. De globale bedragen waren van dien aard dat ik daar geen nee tegen kon zeggen. We krijgen nog een specificatie. Zoltan benadrukte nog eens hoe mooi het was dat ik gisteren erbij was toen de kinderen hun eerste echt grote beslissing namen voor hun opleiding. De quality time met de jongelui, het kon niet mooier.
Morgen afbouwen. Even op verjaardag bij Raluca, de bus terug brengen, en zien of ik de ouders van Maria nog tref. Udze nog even een hard onder de riem steken en dan tabe Deaj. Maria uit Haranglab getroffen in Tirnaveni, bedelend, maar ik geef geen geld, Maria kwam met een ander idee, ze had euro munten, voor haar waardeloos maar ik kon ze in Nederland gebruiken en dus handel gedaan, zij vijf Lei en ik euro munten. De volgende keer heb ik veel meer zei ze lachend, als je ze maar niet steelt riep ik. Banca Maria.
   30-06-2011  Afscheid.
Vandaag nog even naar Deaj geweest om dag te zeggen, de bus terug te brengen, met twee werkende koplampen, en om Raluca te feliciteren met haar 14e verjaardag. Terug werd ik opgehaald door een taxi, maar dat duurde nogal een tijdje en ik was alvast naar de brug gelopen. Toen de taxi arriveerde werd duidelijk waarom het zolang duurde, op de grond stond een pot soep die naar Udze moest. De taxi chauffeur had het voor elkaar gekregen geen drup te morsen. Omdat de weg geblokkeerd is in Deaj vanwege werkzaamheden aan de oever van de rivier, bood ik aan even te lopen met de soep. De soep afgeleverd, Maria en Zus mee in de taxi naar Tirnaveni.
De fiets ingepakt in de slaapzakken en de koffers voorzover mogelijk gepakt. Ik ben er klaar voor. Vanmiddag nog even met Bobby en Aurica gesproken. Een goed engels sprekende taxichauffeur brengt me weg, hij is eigenlijk altijd mijn chauffeur. Een Hongaar. Een bijzonder leuke gast en we hebben veel plezier samen. Hij is blij dat hij zijn engels kan oefenen en ik ben blij met iemand die ik versta. Iedereen krijgt van iedereen de groeten en ik deed iedereen van iedereen de groeten. Als ik zo de namen voorbij hoor komen van mensen die hier geweest zijn dan zijn dat best heel veel en ze hebben hun sporen hier nagelaten. Tenzij er iets bijzonder bijzonders gebeurt, is dit de laatste update uit Roemenie en meld ik me als ik thuis ben. Zie de tweets rechts op het scherm.
Ne vedem mâine iîn Oldanda!
   02-07-2011  Weer thuis.
Precies vijf weken na mijn vertrek ben ik weer terug in Midwolda. Verwelkomt door Joke, kinderen en kleinkinderen.
Gebracht naar Cluj door taxichauffeur Szilli, van de soep, en weer hadden we soep aan boord. Het inchecken ging probleemloos en de reis verliep vlekkeloos we kwamen 15 minuten eerder aan op Dortmund, mijn bagage was het eerste op de band en om half drie stond ik bij de auto van Jurrie, die me ophaalde. Om vijf uur waren we thuis. Vlaggetjes, tekeningen, welkom thuis poster. Helemaal compleet.

De reis bracht wat ik zocht. Ik verkende mijn eigen grenzen en raakte er soms aan. Ik heb prachtige ontmoetingen gehad met verschillende prachtige mensen. Inspiratie opgedaan, tijd gehad om na te denken over mezelf en wat me bezighoud. Ervaren hoe veel mensen met me meeleefden en ervaren hoeveel dat betekent. Maar ook het prachtige geldbedrag voor onze stichting, voor onze projecten in Roemenië
Ik wil iedereen bedanken voor de support in welke vorm dan ook en ik hoop dat jullie ons blijven steunen, met het werk voor de kinderen van Deaj en Haranglab, ze zijn het meer dan waard.