Terug naar Lungo Drom.

De voorbereiding.
Week 1.
Week 2.
Week 3.
Week 4.

12-06-2011  Halverwege.
12-06-2011  Pinksterdag.
13-06-2011  Even rust.
14-06-2011  Vierde land.
15-06-2011  Vijfde land.
17-06-2011  Heet.
17-06-2011  Bergen en dalen.


   12-06-2011  Halverwege.
Vlak voor Enns, waar we overnachten, sprong de teller op 1450 de helft van de geschatte afstand. Het gaat sneller voorbij dan ik dacht. Deze dagen zeker. Joke en ik genieten van elkaar en de omgeving, dubbelop dus. Vandaag twee keer een pont over de Donau, altijd leuk. Twee heel verschillende trajecten, het eerste tussen de bergen op een smal fietspad langs de Donau die prachtige lussen maakt. Daarna werd het ineens vlak, voorbij Linz was het saai vergeleken bij het eerste deel. Het laatste stuk naar Enns was wel weer mooi. Enns is de oudste stad van Oostenrijk, we zijn er door gewandeld, maar het viel een beetje tegen, verlaten pleinen en terassen, alsof ieder op zoek is naar iets nieuws. Op de terugweg hebben we nog een keer rond de stad gelopen, dat was niet echt de bedoeling maar het overkwam ons. Nu zijn we terug in ons hotel, het heet heel toepasselijk Am Limes. Nu nog even genieten van het bad en gratis internet. Morgen om acht uur ontbijt en maar zien waar we dan terecht komen.
Zo tegen de middag troffen we op een gedenkplaats, waar tijdens de nazi periode, de as van tienduizenden vermoorde chronisch zieken en gehandicapten in de donau was gedumpt, de fam Schulz tegen. Zij waren onderweg naar het Balatonmeer. We raakten aan de praat en ze vroegen om gegevens, we hebben ze een kaartje gegeven en ze zouden geld overmaken.
   12-06-2011  Pinksterdag.
Vanmorgen uit Enns vertrokken met regen! Gelukkig had ik een regenjas van Tea kunnen lenen. De route was zeer wisselend, prachtige stukken bij de Donau langs, met aan weerszijden van de Donau bergen en bergdorpjes, alpenweidjes die spontaan aan Heidi en Peter deden denken, ook waren er veel omleidingen, er wordt druk gewerkt aan de dijken van de Donau, wat in combinatie met de regen voor de nodige bagger zorgde. Gelukkig heeft John een primusje bij zich zodat je toch zelf voor iets warms kunt zorgen als het aangekondigde cafe dicht blijkt te zijn. We kwamen vanmorgen door het dorp Mauthausen, je kunt dit dorp niet door fietsen zonder te denken aan de verschrikkingen die hier in de oorlog in het vernietigingskamp Mauthausen zijn gebeurd...Rond twee uur kwamen we vermoeid aan in de stad Ybbs, in een kerk met veel pracht en praal hebben we gerust en heeft John zijn logboekje bij gewerkt. We zijn door de stad gefietst, best wel een mooie oude stad, maar we besloten om toch nog maar een stukje door te fietsen, tien kilometer verder zijn we neergestreken in een dorpje met een onuitspreekbare naam in een herberg met een prima bedje, een massagedouche! En een eigenaresse die heerlijke kuchen kan bakken. Maar toch smaakte dat kopje bouillon, met een krentenbolletje in de regen onder een afdakje minstens zo lekker!
   13-06-2011  Even rust.
De vierde dag met Joke, tevens de laatste fietsdag van de lungo drom samen. We wilden eigenlijk wel even een rustdag. Maar eigenlijk ook wel verder. Het goede van beide, op de fiets naar Melk, met de boot naar Krems en dan verder fietsen naar de camping Zwentendorf, waar Tea en Jur ons weer opwachten. Hier is morgen weer afscheid, morgen weer alleen verder. Nog even de spullen controleren en aanvullen. Het was wel gezellig zo een paar dagen samen, en het fietsen ging Joke prima af, volgens mij hadden we samen Roemenie wel gehaald. Vanmorgen bleek onze gastvrouw een Roemeense te zijn. Enthousiast gaf ze me haar kaartje, als ik een tolk nodig had moest ik haar maar bellen. Om vier uur waren we op de camping, iets later kwam het echtpaar Wolf op de camping aan zij reden ook de Limes route. 's Avonds in het restaurant nog even gesproken over de Roma problematiek, zij zijn in Nieuwegein actief. Wie weet treffen we elkaar onderweg nog eens.
   14-06-2011  Vierde land.
Vandaag aangekomen in Bratislava veel wind en mee yes. Het vinden van een slaapplaats had wat banden in de aarde om maar in fietstermen te blijven. Een botel op de Donau was het enige redelijke alternatief.
Vanmorgen afscheid van Joke genomen en dat hakte er toch wel diep in. De ogen waren toch wat vochtig de eerste kilometer, en als ik dit schrijf komt ook een soort neusverkoudheid op. Ik heb maar flink door getrapt en rond twaalfuur was ik al ter hoogte van Wenen. Met uitzicht op de Dom ruim een half uur pauze genomen, drie meiden waren druk met het instuderen van dansjes, ze hadden morgen een tapdance examen. Een grote zwarte Labrador met de naam Luna was wilde de tonijn wel met me delen, maar moest genoegen nemen met door mij gemorste stukjes. Op de brug nog even staan praten met een man uit Salzburg die de donau ging volgen tot de zwarte zee. Vlak voor Bratislava haalde ik een man uit Oldenburg in die ook naar Budapest ging. We wisselden wat informatie uit, hij wilde wat rusten en ik reed door. Bratislava is groot, druk en het paveisel is aan vernieuwing toe en ik aan rust. Uiteindelijk na veel omzwervingen vond ik dit botel. Met wifi dus. Gastenboek lezen.
   15-06-2011  Vijfde land.
Jawel, ik ben in Hongarije aangekomen. Bij de grens kwam ook de overgang in mijn gemoedstoestand. Die was nog steeds wat bedrukt na het afscheid van gisteren. Maar op de een of andere manier is Hongarije ook een beetje thuis. De taal klinkt bekend, ik herken woorden en kan me ook een beetje verstaanbaar maken. Verder vandaag ook heel veel het gevoel van alleen op de wereld. Verlaten landwegen waar geen eind aan lijkt te komen. Het was bloedheet vandaag en geen wind, op een stuk weg lieten mijn banden zelfs een spoor na op het asfalt. Wel een dag om weer even de kop goed leeg te maken en te onthaasten.
Het plan was Gyor en dat is het ook gebleven. Ik was er vroeg en had alle tijd om de stad te bekijken. Een allerliefste camping, een soort achtertuin, met prima sanitair, kookgelegenheid en zelfs een koelkast. Dus ook maar bier gekocht.
Na de eindeloze wegen in Slowakije werd het in Hongarije beter. Elke drie a vier kilometer een dorpje met een winkel en een kroeg. Regelmatig even rusten en drinken en genieten van het leven om mij heen. Ergens raakte ik de weg kwijt en moest mij een boerderij naar de weg vragen. Onbewust had ik een afkorting van de route gemaakt, maar de al niet te beste weg ging over in een grindweg die steeds losser werd. Op de duur worstelde ik mij door een pad met los grind. Berg op is gemakkelijker. Wat was ik blij met mijn Schwalbe Marathon Extreme banden, gemaakt voor dit soort omstandigheden.
Zojuist kwam een Duitse aan op de camping en we besloten samen te genieten van een Hongaarse rode wijn en olijven. Anna Christine Sofie was met de trein naar Wenen gegaan en fietst ergens naartoe maar weet nog niet waarheen. Vanavond in ieder geval weer een ontmoeting met een avonturier.
   17-06-2011  Heet.
Het was vandaag verschrikkelijk heet en heuvelachtig. Dat is dan ook de reden dat ik vandaag niet zo erg ver ben gekomen. Daarnaast was nog het feit dan Anna had verteld dat er een campping met een zwembad was op 63 km van waar we gisteren waren. Dat leek mij een goede optie. Ik was rond een uur of drie op de camping en daar was inderdaad een zwembad. Het zou een thermaal zwembad zijn, dat was er ook, maar wij hebben het maar een terminaal zwembad genoemd, want het was niet om in te zwemmen. We hebben ons even vermaakt in het gewone zwembad en daarna de tent opgezet.
Later kwamen we nog twee Duitse jongens tegen die vanaf de oorsprong de Donau naar Istanbul fietsen. We hebben gezellig gepraat. Vanavond met Anna uit eten geweest aan de Donau. En nu vroeg op bed want ik wil morgenvroeg heel vroeg beginnen aan de laatste griffels voor Boedapest.
   17-06-2011  Bergen en dalen.
Het leven van mij nu is eigenlijk het leven in een notendop. Alles lijkt te worden uitvergroot, samengepakt. Af en toen zit je er even helemaal doorheen en even later straalt het leven je weer toe. Je krabbelt als een zwoegende fietser uit een dal omhoog waar geen einde aan lijkt te komen. Je weet heel goed dat geen enkele weg eindeloos omhoog blijft lopen maar op het moment lijkt het er niet op dat er een einde komt aan de kwelling. Opeens is het er de top blij over de prestatie verwonderd over wat je terug krijgt voor de moeite. Een prachtig uitzicht, dat leert klimmen kost veel energie maar geeft veel uitzicht. De mate van moeite die je doet om iets te bereiken maakt het resultaat gevoelsmatig groter. De ontmoetingen en het goede gevoel erbij geeft brandstof. Wat te denken van mensen op de camping vanavond die kennelijk geraakt door het verhaal 25 euro geven terwijl het al zo mooi was dat je een wijntje en het verhaal kon delen. Of mensen in het restaurant die van hoed en rand willen weten. Dan weet ik dat mijn doel de weg is die ik ga. Toch de pelgrim met een misie geen tijd haast om te eten en toch alle tijd. De jongens die me al zo holpen door me in hun kielzog mee te nemen maken 50 euro over een paar uur kruisten onze levens. Ik heb nu 2000km gefietst en ben in drie weken bij Budapest het is waar maar het voelt alsof ik net begin. Aan de reactie van de mensen merk ik dat het bijzonder is. Maar voormij is de ervaringen en ontmoeting het stukje samen met Joke veel groter. Zaterdagmiddag en Zondag heb ik rust. Het zou zomaar kunnen dat ik dan ook niet schrijf. Maar dat weet ik pas als ik niet heb geschreven zo simpel is het.
Op de foto een vage afbeelding van een hand ik weet echt wat het is dus hou ik het op de onzichtbare hand van allen die me steunen met geld, lieve woorden en/of in gedachten.