23-01-2012  Afterschool.
24-01-2012   Aangekomen.
25-01-2012   Een intensieve dag.
26-01-2012   Een mooie dag.
26-01-2012   Lang wachten.
27-01-2012   Getrouwd.
28-01-2012  Huiswerkklassen.
28-01-2012   Gewoon blij.

23-01-2012  Afterschool.
	Vanaf 17 januari is in Haranglab een afterschool programma begonnen voor twee groepjes van 6 kinderen. De jongsten Marius, Gabriel, Luizia, Andrea, Gianina Britiana. Die zaten tot voor kort op de kleuterschool. Daarnaast een iets ouder groepje met Mihaela, Izabella, Larisa, Mircea Adela, Ramona. Zo te zien hebben de beide leerkrachten er echt zin in. Uiteraard gaan we de groepjes even bezoeken.

24-01-2012  Aangekomen.

Wij zijn in Deaj aangekomen na een relaxte reis. Druk gepraat over wat kinderarbeid is. Stel je voor dat een kind elke dag door haar vader en moeder moet bedelen. We zouden dat kind kunnen betalen om de kleuters naar school te brengen. Is dat dan kinderarbeid. Of is het bedelen kinderarbeid. We zouden ook een jonge moeder kunnen vragen, hoewel in de leeftijds categorie van 14 15 zou dat ook nog wel als kinderarbeid gezien kunnen worden. Of zou een jonge moeder als volwassen kunnen worden gezien. De reis was te kort om het onderwerp uitputtend te kunnen behandelen vandaar ook hier een paar opzetjes. Stoei er maar wat verder mee. We werden door Gusti opgehaald en binnen het half uur zaten we te eten. Simon speelde op de computer en dat bracht ons op de vraag, wat nu als iemand anders gebruik wil maken van het internet. Volgens Gusti mag iedereen van deze computer gebruikmaken. Vooral in de maanden dat veel mensen in het buitenland werken zit het 's avonds vol hier. Maria gaat naar de kerk Gusti moet leren en wij krijgen een kurkentrekker mee.

25-01-2012   Een intensieve dag.

De dag begon relaxt met een goed ontbijt van witbrood en vijf soorten vlees. Gusti had het druk en moest vrij snel op pad, dus wij konden onze eigen plannen maken. Die bestonden allereerst uit het bezoeken van Elisabeta en Zoltan. Te voet en door een dun laagje vers gevallen sneeuw banjerden wij door Deaj richting de school. Uit het zeer enthousiaste begroetingsritueel dat daar vervolgens op de stoep plaatsvond met Elisabeta kun je slechts concluderen dat de verhoudingen in de loop der tijd alleen maar beter zijn geworden. In haar kantoor, inmiddels in gezelschap van Zoltan, wordt intensief gepraat over zaken die onduidelijk zijn geworden. Dit vooramelijk vanwege de betrokkenheid van meerdere partijen bij de huidige projecten. Goede communicatie blijkt de sleutel tot het oplossen van dit soort problemen. Alle betrokken partijen hebben nu afgesproken elkaar op de hoogte te houden van voorgenomen acties. Na een heerlijke lunch, met wederom een indrukwekkende hoeveel vlees, gaan we gevieren naar de pre-school. Daar treffen we de kinderen halverwege hun poets-, boen- en verkleedritueel aan. Wat een metamorfose! Als alle kinderen weer glimmen, dan wordt er aan tafel gezongen en geoefend met woordjes. Wat opvalt is dat deze kinderen rustig op hun stoeltjes zitten, meedoen met de groep en elkaar laten uitpraten. Wonderlijk! Uit welke chaos ze ook mogen komen, en we hebben zo langzamerhand een aardig beeld van die chaos, in deze klas zit je veilig en schoon en wordt je gerespecteerd om wie je bent. En nu maar hopen dat deze situatie ook buiten de muren van de pre-school gaat doorwerken. 's Middags gaan we naar het Romadorp van Haranglap. Er wordt daar door Bobbie en Gusti soep en brood uitgedeeld aan de mensen, en wij willen dat wel zien. Nadat we het tafereel enige tijd hebben aanschouwd, gaan we terug om de twee naschoolse-opvanggroepen te bekijken. Ze bestaan allebei uit een groep van zes kinderen, geselecteerd op basis van hun vermogen om iets te kunnen leren. Dat de groep niet groter is, is een bewuste keuze van Elisabeta en Zoltan geweest. Zij zijn er van overtuigd dat een grotere groep het leereffect zal ondermijnen. Wat ons in ieder geval opvalt is dat deze groep uiterst gedisciplineerd werkt aan dat wat ze moeten doen. Eigenlijk is het gewoon stil in de klas en zitten alle zes geconcentreerd te werken. De tweede groep is wat drukker. Dit komt deels door onze aanwezigheid en het daarbijbehorende gefilm en gefotografeer, maar volgens Elisabeta ook omdat deze kinderen nooit op de pre-school hebben gezeten. Na het bezoek aan de tweede groep gaan we Elisabeta in haar kantoor een interview afnemen. Dit zal, samen met de beelden van de pre-school, een video moeten opleveren waarmee we onze sponsoren kunnen laten zien wat er bereikt is en wat de beweegredenen van onze mensen ter plaatse is. We hebben de dag afgesloten met een maaltijd bij Gusti, maar moeten vanavond waarschijnlijk nog op bezoek bij de ouders van Maria en Claudia. Deze meiden hebben begeleiding nodig voor een aantal schoolvakken, en wij kunnen/willeln dit voor ze regelen. Voorwaarde is wel dat de ouders daar volledig achterstaan en dat willen we zo snel mogelijk uitzoeken.

26-01-2012  Een mooie dag.

Gisteren hebben jullie je door een behoorlijk stuk tekst moeten worstelen, dus proberen we het vandaag wat korter en luchtiger te doen. We hebben ons vanmorgen ongeveer anderhalf uur verstopt in de buurt van de pre-school omdat we nog een paar opnames wilden maken van de kinderen die vanuit het Roma-dorp naar de pre-school liepen. Kkkkkoud was dat zeg! 't Is gewoon serieus winter hier. Maar het is wel gelukt om een paar opnames te maken waarna we in het warme schooltje konden opwarmen. O ja, we werden natuurlijk wel gelijk volgepropt met een vlezige lunch, schijnbaar toch de gebruikelijke manier om dankbaarheid en gastvrijheid te tonen hier. We zouden die dag nog vaker een indrukwekkende maaltijd voorgeschoteld krijgen. Om toch nog een keer te proberen het kort te houden, 's middags zijn we naar Tirnavenie gegaan om een en ander uit ze zoeken, 's avonds hebben we op uitnodiging van Bobbie gegeten in een restaurant met Aurica en twee van hun dochters, Dehlia en Diana. Helaas lag Priscilla ziek op bed. Na een prachtige, zinvolle dag gaat bij ons het licht nu langzaam uit. Morgen staat een bezoek aan de huiswerkllas op het programma.

26-01-2012   Lang wachten.

Twee bijzondere meiden. Angela en Argentina. Een jaar geleden heb ik fotos gemaakt van kinderen in de school in Haranglab. Bij het afdrukken waren hun fotos er niet bij en ik heb hen beloofd de volgende keer neem ik ze mee. Belofte maakt schuld zeker als je zegt dat je altijd je afspraken nakomt. Ze hebben er op gewacht, in december was ik Haranglab en ik had nooit weer aan de fotos gedacht. Zij wel, Argentina liep steeds met ons mee maar we waren zo druk steeds wachte zij op een kans om mij aan te spreken. Ik beloofde, in januari kom ik weer en dan heb ik de fotos. Maar ik kon ze thuis niet vinden. We waren in gisteren Haranglab en ik zag Angela, snel naar haar toe, Hanneke min of meer meeslepend, want ik had wat uit te leggen en spreek geen Roemeens en Hanneke wel. Angela sorry ik heb geen fotos kunnen vinden, wil je morgen op de pre-school komen dan maak ik nieuwe van jou en Argentina. Ze klopten aan de deur en de juf deed open, we komen voor de fotos, scheer je weg, naar school hoorde ik de juf roepen. Net op tijd kon ik de meiden naar binnen krijgen, de juf in verwarring achterlatend. Snel de foto gemaakt. Hoe belangrijk kan het voor ze zijn. Heel belangrijk dus.

27-01-2012   Getrouwd.

De twaalfjarige Carmen, op deze foto derde van links, blijkt inmiddels getrouwd volgens haar vader. Zo, laat dat maar eens even rustig op je inwerken. Daar waar je in Nederland een zenuwslopend proces van ettelijke maanden tegemoet moet gaan om uiteindelijk onder prachtige omstandigheden het ja-woord uit te kunnen geven, hoef je hier alleen maar een nachtje met een jongen in bed te duiken. Waarschijnlijk hoeft het niet eens 's nachts. Het trieste is dat je op zo'n moment definitief hebt bepaald hoe de rest van jouw leven eruit gaat zien. Zo ook Carmen. Geen school, geen kans om ooit te ontsnappen aan een leven in het kleine, smerige, troostenloze dorpje van Haranglap. En dan moet je je voorstellen dat alle meiden het risco lopen om op ieder moment getrouwd te raken. Dit was de reden dat de ouders van Florina twee jaar geleden, en de ouders van Raluca dit jaar, hun dochters van school haalden. Dit was ook de reden dat de ouders van Maria en Claudia onlangs overwogen hetzelfde te doen. Gelukkig hebben we het tij voorlopig kunnen keren, maar het blijft beangstigend dat 1 misstapje (en de meesten weten hoe makkelijk die gemaakt kan worden) of juist de angst daarvoor, je kansen voor de rest van je leven drastisch beperken.

28-01-2012  Huiswerkklassen.

Vrijdag was de dag om de huiswerkklas te bezoeken. Op de foto de jongste kinderen. Er komen per groep ongeveer 15 kinderen. De kinderen komen binnen gaan zitten, pakken hun huiswerk en gasn aan het werk. Het is rustig, als ze klaar zijn krijgen ze extra rekenwerk of taal oefeningen. Ook als Olly filmt en ik fotos maakt gaan de kinderen rustig door met hun werk. Door de jaren heen is het lokaal veranderd in een klasruimte met mooie platen aan de wanden en plavuizen op de grond. De stoelen is nog het zelfde zootje ongeregeld, wij zagen een exemplaar met scherpe schroeven door de rugleuning, Straf stoel? Wie weet. Later op de dag hebben we samen met Raluca, Claudia opgehaald en de wasmachine naar Haranglab gebracht. Nog even kort met Pricsilla en haar ouders gesproken. Daarna met Elisabeta en Zoltan gezelling gegeten en gebrainstromd.

28-01-2012   Gewoon blij.

Niet alleen Izabella is blij dat ze na mag blijven als de anderen kinderen naar huis gaan. Met vijf anderen kan ze haar honger naar meer leren stillen. Wij zijn ook blij, blij met het lijstje dat is afgewerkt. De naschoolse opvang heeft gestalte gekregen en we hebben afgesproken dat we twee jaar garanderen. Een wasmachine voor de pre-school. Een kleine kas voor de pre-school om shampoo wasmiddel enzovoorts te kopen. Na de eerste drie jaar nog in ieder geval drie jaar huiswerkklassen. Bijles voor Claudia en Maria bij hen thuis. Intussen zijn we ook weer thuis.