13-03-2012  Nieuwsgierig.
14-03-2012  Aangekomen.
15-03-2012  Drukke mooie dag.
16-03-2012  Ontmoeting.
16-03-2012  nog een keer
16-03-2012  delen
18-03-2012   Kijk eens.


   13-03-2012  Nieuwsgierig.
We zijn nieuwsgierig hoe het gaat met de nieuwe after-school en naar de vorderingen van de huiswerkklassen.
Door alle nieuwe ontwikkelingen hebben we aan de huiswerkklas kinderen niet zoveel aandacht besteed de laatste bezoeken. Daar gaan we nu iets aan doen. En natuurlijk even kijken hoe Maria en Claudia hun bijlessen vinden.
We logeren luxe bij de familie Zalar. Voor het eerst met een groepje. John was al eens een week te gast na zijn fietstocht.
Jammer voor Pricsilla en Maria gaan we een dag voor hun verjaardag weer naar huis.
Omdat we maar twee dagen hebben wordt het vast weer een drukte van belang. Natuurlijk niet vergeten om de fotos van Angela en Argentina mee te nemen en de engelse lessen voor Raluca. [cid:image001.jpg@01CD0121.50ABB030]
   14-03-2012  Angekomen.
Aangekomen. Je kunt dit op twee manieren uitleggen. Aangekomen in de betekenis van we zijn op de plaats van bestemming. Dat zijn we, op het vliegveld stond dezelfde chauffeur als in december. Dik twee uur later werden we hartelijk verwelkomt door vader en moeder en Priscila. Het voelde als een warm bad. En voor mij weer als een beetje thuiskomen, ik slaap in hetzelfde bed als na mijn fietstocht. Nadat we de bagage hadden weggezet werden we aan tafel verwacht. Een overdadige maaltijd en grote trek maakte dat we daarvan zeker zijn aangekomen. Heerlijk bijgepraat in een heerlijk ontspannen sfeer. Nu nog even met met elkaar op een heerlijk bed.
   15-03-2012  Drukke mooie dag.
Onze eerste dag hier was druk maar mooi. We begonnen met een perfect ontbijt bij ons gastgezin. Tijdens het ontbijt hadden we een goed gesprek waarbij geschiedenis en cultuur in een andere perspectief kwamen te staan. Roma Roemenen en Hongaren. Het is minstens zo ingewikkeld als tweetalig Belgie. Na deze leerzame sessie reisden we af naar Deaj voor de gebruikelijke werklunch op de school. We bespraken de video over de preschool en het programma voor deze twee dagen. Priscila had weer mondenvol werk om alles te vertalen.
We brachten een bezoek aan de preschool. Dorina de juf was door de kinderen gevraagd of zij niet hun moeder kon worden. Denk daar maar eens over na en mail je reactie naar st@annovyn.nl . Wij hadden ook heel veel gedachten hierbij. De kinderen waren zo lief en zo, ja ik kan het eigenlijk moeilijk onder woorden brengen, maar het was hartverwarmend.
De afterschool. Wat een veschil al met een maand geleden de kinderen gaan met sprongen, nee reuzensprongen vooruit. Ze waren zo geconcentreerd bezig dat ze nauwelijks notie van ons namen. Super positief.
Later op de middag hadden we een gesprek met Maria en Claudia en Raluca, hoewel Raluca niet meer naar school gaat, proberen we haar wel bij de groep te betrekken. Maria en Claudia waren erg tevreden over hun bijlessen. Maria is er zeker van dat ze dit jaar slaagt. Claudia is minder positief en vertelde, als ze bleef zitten, dat ze stopt met het lyceum, omdat iedereen haar zal uitlachen in het dorp. We hebben haar geprobeerd uit te leggen dat het geen schande is en ook Priscila heeft op haar ingepraat. Wellicht een goed idee om haar vauit Holland te laten weten dat we haar steunen. Mail naar st@annovyn.nl met als onderwerp claudia, we sturen het door naar haar.
   16-03-2012  Ontmoeting.
We waren onderweg naar de winkels om mp3 spelers te kopen voor Maria Claudia en Raluca voor de Engelse lessen. Voor hun school kwamen we ze tegen, de meiden. Even gekletst in het zonnetje.
Het zal wat langer duren nu voor we ze weer zien, we hopen dat Claudia het volhoudt. Ze wil mischien naar een andere school die minder moeilijk is, maar de mogelijkheid om door te leren is dan weg. Maar beter een beroepsopleiding afmaken dan een andere school niet is onze mening, maar die houden we nog even voor ons.
De spelers hebben we niet gevonden, we hebben wel en mooie wandeling gemaakt. Daarna even heerlijk in de tuin gezeten, in de zon, Hanneke en haar moeder kwamen nog even gezellig bij ons zitten.
   16-03-2012  
Nog een keer. Vandaag was een heerlijk relaxdagje. Tegen een uur of een waren we in de kleuterklas. Bobby was op onze uitnodiging ingegaan en was samen met priscila mee gegaan. De helft van de kinderen zat al gewassen en gekleed te wachten en er kwamen nog zes binnen. De deur naar de doucheruimte lijkt de deur naar een toverkamer. De juf verdwijnt met een heel vies kindje achter de deur en een poosje later komt ze terug met een compleet ander kindje dat alleen in de verte nog een beetje lijkt op het eerste kleutertje. Als iedereen klaar is wordt er gegeten. En er wordt netjes gegeten. We gaan weg omdat we ook de afterschool willen bezoeken. Met ons mee lopen kinderen uit de broodklas ze zijn druk maar redelijk gehoorzaam ?!?. Ze verbeteren elkaar als ze collega roepen. Nee geen collega John. Carmen is er ook, ze vertelt Bobby dat ze dertien is en getrouwd geweest maar nu niet meer ze ziet er vreselijk uit, lipstick slordig op de lippen en wangen. Ze laat me weten dat ze nog weet dat ik haar haren heb gekamd en houd me stijf vast. Ik weet dat ik haar moet loslaten, ik weet niet hoe ik haar zou kunnen helpen, echt helpen bedoel ik. Mijn andere arm wordt stevig vastgehouden door Crippian de jongen van de verschillende schoenen, hij herhaalt steeds mijn naam en houdt mijn arm steeds iets steviger vast. Hij geniet,hoe groot ook is, van de aandacht.
Als we binnen zijn en genieten van een stukje bijles, kloppen de kinderen van buiten steeds op de deur, Bobby gaat even naar buiten en spreekt ze toe. Daarna is het klaar. De kinderen hebben duidelijk respect voor hem.
We bezoeken kort het tweede klasje. Er wordt geen toneelstukje opgevoerd de lessen gaan door alsof we er niet zijn. Prachtig is dat. Gisteren taal vandaag rekenen. We wandelen terug naar de auto, kinderen aan de arm, weer Crippian en nu Adrian de jongen met de guitige lach. We passeren een oud vrouwtje en ik groet haar met csokolom hongaarse groet waaruit respect blijkt voor de ouderdom. De beide jongens zeggen het na en het oude vrouwtje kijkt verbaast op en groet terug. Dat vinden de jongens weer verbazingwekkend.
   16-03-2012  
Dit is Vivian ze net zes geworden en de dochter van Eva een juf van de kleuterschool spelend met mamma s telefoon.
We wilden weer in de auto stappen om terug te gaan, maar we moesten hoe dan ook nog terug naar de kleuters er was koffie en wat lekkers, we moesten spullen mee en de juffen wilden nog heel veel vertellen. Het meest geraakt werden door het verhaal van Vivian. Het is de gewoonte als mensen op bezoek gaan bij een jarig kindje om wat snoep mee te nemen, Vivian was als alle kinderen heel blij met het snoep, het eerste wat ze tegen mamma zei was dat ze de kinderen van de pre-school wilde trakteren. Ze kent deze kinderen goed omdat ze vaak bij mamma blijft als de hongaarse kinderen naar huis gaan. Het uitdelen ging ook weer prachtig. Servetje op de tafel Vivian deelt en alle kinderen krijgen drie snoepjes en wachten met opeten tot iedereen heeft dan wordt er voor Vivian gezongen en ze wordt bedankt en dan pas wordt er gegeten maar eerst je mond leeg voor het volgende snoepje erin gaat.
Met een zak vol werkjes vertrekken we. Blij dat we de truc van omtoveren van mooie kinderen met mooie kleren in arme vieze kindjes niet meemaken. Maar ons voorstellingsvermogen is groot genoeg om toch wat stil en verdrietig daarover te zijn. Maar de blijheid over de positieve zaken wint.

s Avonds mogen we delen in de feest vreugde van de bijna jarige Priscila. We zijn uitgenodigd om met het complete gezin te gaan eten. Heel warm worden we daarvan. Zoveel liefde straalt dit gezin uit naar elkaar en ons en anderen. Dit is zo ongewoon gewoon.
   18-03-2012   Kijk eens.
Andrea ziet er netjes uit ze is schoon en heeft een schoon bloesje aan. En kijk eens hoe trots ze kijkt naar haar werk op de afterschool. Allemaal voor ons hele bijzondere zaken terwijl het normaal moet zijn. We kennen Andrea ook anders heel erg vies en nog steeds woont ze in een huis waarin wij de varkens niet in zouden huisvesten en als we dat wel zouden doen zou zou het een flinke boete opleveren. Ja lees het nog maar eens! Overdreven? Bekijk de film in afgerond nog maar eens. Andrea was een van de eerste kinderen die naar de preschool kwam ze leerde daar elke dag zich te wassen ze kreeg voor de duur van de klas schone kleren en genoot ervan. Ze pikte lessen snel op. Nu gaat ze naar de afterschool waar juf Victorita haar begeleid samen met vijf anderen. Je wordt blij van dit plaatje. Een vrolijke Andrea, een trotse Andrea. Maar het duurt maar zo kort. Een diep triest gevoel bekruipt omdat we weten waar ze straks weer slaapt. Wat gaat er om in dit kopje. Wordt zij de moeder van een generatie die het beter heeft, of zal ze kindreren krijgen in de onmenselijke omstandigheden waarin zij werd geboren. Wat zou het voor ons een stuk gemakkelijker zijn om maar niet meer daarheen te gaan en onze ogen ervoor te sluiten. Jullie niet langer te vermoeien met de verhalen en de fotos. Want wat niet weet wat niet deert. Wij beseffen ten volle wat dat betekent, pakweg 10 jaar geleden wisten we het niet, hadden we niet dat verdrietige gevoel om deze kinderen. Maar nu zijn we deelgenoot en God dank geen lotgenoot. Maar deelgenoot zijn is al niet gemakkelijk. Helemaal om dat we weten dat geld, gewoon stom geld kan helpen om het verschil te maken.
Zalig zij die geen deelgenoot hoeven zijn van zoveel ellende. Maar nog beter uit ben je als je wel deelgenoot bent, want dan ken je de ontroerende blijdschap als je even naast Andrea mag zitten en delen in haar trots. Die blijdschap die veel groter is dan wat materiele rijkdom je kan brengen. We nemen het verdriet wel op de koop toe.