Noralie

Op 2 mei 2010 werd het gezin van bestuurslid José uitgebreid door de geboorte van Noralie.
Een wolk van een meid. Pepijn en Marthe zijn zo te zien heel blij met hun zusje.
We wensen Gezinnetje Slaar heel veel geluk met hun Noralie.

John en Olly vroegen me onlangs mezelf te introduceren als ‘nieuw bestuurslid’ voor de Stichting Annovyn.
Dat doe ik natuurlijk graag. Dit hoewel ik me niet ‘nieuw’ voel bij de stichting. John en ik trekken als goede vrienden al langer met elkaar op in het hulp bieden aan de minderbedeelden op deze wereld en dan met name in Roemenië. In 1999 stond ik voor het eerst goedgekleed en met een moderne digitale camera de ‘andere wereld’ in Roemenië te aanschouwen. Eén van bittere armoede, kou, uitzichtloosheid en door discriminatie getergd bestaan. Ik stond bij een gat in de grond afgedekt met takken, palen, lompen en plastic. Het onderkomen van vader, moeder Roma en diverse (….?) kinderen. Binnen één verhoogd gedeelte wat vermoedelijk een bed heette te zijn. Eén vieze gore bende waar we in Nederland -als we daar varkens in zouden houden- nog iets hadden uit te leggen aan de diereninspectie….
Buiten ‘kookte’ de moeder enkele aardappelen en uien in ondefinieerbaar vocht. De dagelijkse honger werd hiermee bevredigd. Binnen trof ik een bordje met opschrift ’mij ontbreekt niets’ (uit:de Heer is mijn Herder). Als je zo’n tekst daar aan de ‘wand’ (aarde dus) kunt hebben hangen….
Toen dacht ik: wie is nu écht de gebrekkige…
Zij die kúnnen geven en het niet doen of zij die alleen maar kunnen ontvangen maar gelijktijdig zeggen; mij ontbreekt niets. Vanaf dat moment liet me de hulp aan de minderbedeelden daar niet meer los.

Inmiddels een dikke 10 jaar en vele acties en bezoeken voorbij inmiddels uitgekomen in Deaj via een goede bekende (en oud collega) van me: Jacques vd Boogaard. Destijds gestart vanuit de geref.kerk te Midwolda, maar gaandeweg ook steeds meer parallel gaan lopen met de acties van Annovyn via John en Olly. Vaak elkaar versterkend: hulp is nu eenmaal hulp nietwaar ? Inmiddels ook heel trots op het bereikte met de huiswerkklas en buitenschoolse opvang in Deaj. Want dat is mijn overtuiging wel; je kunt allerlei inzamelingacties houden en geld en goederen brengen, maar uiteindelijk zal de Roma toch zelf hun verbetering ter hand moeten nemen. Vanuit henzelf met eigen ideeën vertaald en gericht op hun eigen toekomstperspectief. Weliswaar kunnen we helpen door de voorwaarden en mogelijkheden daartoe te versterken. En dát is nu wat tot en met de laatste euro gebeurd via de Stichting Annovyn. Gericht op kinderen en jeugd. Daar ligt de start van een betere toekomst.
Omdat ik daar mijn steentje graag aan bij wil dragen heb ik de uitnodiging toe te treden tot het bestuur van de Stichting met graagte aanvaard en heb ik u middels deze introductie mijn drijfveren daartoe willen bekendmaken. Ik ben nu 51 jaar en woon met Anja en onze beide kinderen in Midwolda.
In het dagelijks leven houd ik me als Hoofdinspecteur van politie bezig met de organisatie rond conflict- en crisisbeheersing voor de politiekorpsen Drenthe Fryslân en Groningen.

Met groet,
Ben

Na heel lange tijd, was Szandra weer eens in Nederland. Vooral omdat Carolien, (haar zus op afstand ze logeerde immers bij familie Uil) trouwde. Ze ontmoette weer vele oude bekenden en iedereen was verbaasd over haar Nederlands.
We hebben bij gepraat en Szandra heeft zich heerlijk kunnen ontspannen, het deed haar zichtbaar goed. Ons ook. Soms leek het af ze nooit was weggeweest. Morgen reist ze af naar Boedapest en met de trein naar Told.
Joke Anja Ben en John reizen donderdag door naar Deaj om de kinderen van de bijlesklas te ontmoeten. Een tas met Engelse boekjes mee voor de leergierigen daar.

Marthe

Op 6 oktober 2007 werd het gezin van bestuurslid José uitgebreid door de geboorte van marthe.
Een meisje van ruim 7 pond en 53 cm lang.
Vab harte gefeliciteerd met jullie dochter.

Pepijn

Op 4 april 2007 werd het gezin van bestuurslid José uitgebreid door de geboorte van Pepijn.
Een jongen van ruim 7 pond en 54 cm lang.
Zaterdag kwamen ze beiden thuis uit het ziekenuis.
We wensen José en Richard heel veel geluk met hun zoon.

Sanyi

Tijdens de bouw is een van de helpers Sanyi en vriend van Gyuszi en Szandra ernstig ziek geworden en overleden.
Zaterdag 13 Augustus is hij begraven.
Sanyi werd maar 20 jaar.

Olly en ik hebben hem niet persoonlijk gekend.
Uit de verhalen werd duidelijk dat hij een jongen was die graag klaar stond voor anderen. Ook bij de bouw van het eerste huis heeft hij ook meegeholpen.

In het dorp is zijn sterven als een bom ingeslagen. Onbegrip en ongeloof. Kerngezond en dan toch zomaar ziek en een paar dagen later overleden.
Niemand weet wat het geweest is, Niemand kan begrijpt het.

We wensen zijn familie en vrienden alle sterkte toe om dit verlies te dragen.

Sanyi dat jou vuur mag blijven doorbranden in hen die jij hielp.
Jou leven was niet voor niets.

Even voorstellen, mijn naam is José Klungers.
Klungers een bekende naam?
Dit klopt ik ben de dochter van John Klungers (één van de oprichters van stichting Annovyn).
Via mijn werk, bij kinderdagverblijf De Blokkendoos, ben ik betrokken geraakt bij de stichting. Szandra (Een droom van een meisje) liep stage bij ons.

Op de Blokkendoos hebben we al een aantal acties gehouden voor de stichting o.a. een schoentjes en jassen actie maar ook veilingen waarvan de opbrengst naar de Roma's in Roemenië is gegaan
Samen met John, Inge Spee (ook een bestuurslid) ben ik één keer naar Hongarije/ Roemenië geweest. Wat ik daar heb gezien heeft mij geraakt, diep geraakt! Hier moet iets aan gebeuren!

Sinds kort woon ik in Workum, ook hier probeer ik stichting Annovyn onder de aandacht te brengen.
Op deze manier hoop ik ook mijn steentje bij te kunnen dragen aan een betere leefomgeving voor deze mensen en natuurlijk de verdere acties waar wij (stichting Annovyn) warm voor lopen!

Vriendelijke Groeten
José Klungers

Een beroemde foto.
Geen Joods meisjes zoals lang werd gedacht maar een zigeuner meisje.
Zij kreeg haar naam terug van de schrijver Aad Wagenaar. Het verhaal kun je lezen in zijn boek: Settela - Het meisje heeft haar naam terug.
Waarheen?
Op 31 juli 1944 stierf zij in een gaskamer in Auschwitz.
Waarom?
Zij was zigeuner.
Reden genoeg om te sterven.
Zigeuner zijn alleen was genoeg om geen recht te hebben op leven.
Het waren de nazi´s die hebben het gedaan.
Niet wij.
Wij wisten het niet.
Wat is er veranderd door de jaren heen.
De oorlog ging voorbij.
Dit mocht nooit meer voorkomen.
Maar toch.
Zigeuner zijn alleen is genoeg om geen recht te hebben op leven.
Op leven zoals jij en ik.
Jij kon er niets aandoen.
Jij wist het niet.
Nu wel.
Je weet ervan.
Jij kunt er iets aan doen.
Jij moet er iets aan doen.

Hoe zinloos de dood van de negenjarige Settela.
Hoe zinloos ook de dood van de vele kinderen in de zigeunernederzettingen in Oost-Europa.
Ze hebben gebrek aan alles.
Maar vooral ook gebrek aan aandacht. Aandacht van ons. Van jou.
Samen moeten we het toch onder de aandacht van een groter publiek kunnen krijgen.
Er is veel geld en geduld nodig om een structurele oplossing te vinden.
Veel fantasie ook en kennis. Veel energie. Veel doorzettingsvermogen.
Laat de neerwaartse spiraal geen dodenspiraal worden.
Laat hen niet weer het slachtoffer worden van een volksgericht.
Nu ook is racisme en discriminatie de doodsoorzaak.
Nu weet jij het wel.
Nu kun jij er iets aandoen.